ปริศนาของหน้ากากทอง

"อย่าแตะต้องมัน จิน... ถ้าคุณไม่อยากให้ส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณคุณถูกพรากไปตลอดกาล" เสียงของผมเย็นเยียบพอๆ กับไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากกล่องไม้กฤษณาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า จินชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบหน้ากากทองคำใบนั้น ดวงตาของอดีตตำรวจสายสืบวูบไหว เขาไม่ได้กลัวในแง่ของความตาย แต่กลัวในสิ่งที่ผมเคยเตือน—การสูญเสียตัวตน "ผมแค่รู้สึกว่ามันกำลังเรียกชื่อผม เรย์" จินถอนหายใจยาว พลางดึงมือกลับไปกอดอก กลิ่นอายของวิญญาณที่เกาะติดอยู่บนหน้ากากนั้นรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มันไม่ใช่แค่ของวิเศษ แต่มันคือหลุมศพที่มีชีวิต หน้ากากทองคำชิ้นนั้นมีความงดงามที่น่าสะอิดสะเอียน ลวดลายสลักบนใบหน้าของเทพที่ไม่มีชื่อในบันทึกเล่มใดดูเหมือนจะขยับได้เมื่อมีแสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันสาดกระทบ ผิวทองคำนั้นเย็นจัดดุจน้ำแข็งขั้วโลก แต่มันกลับแผ่ซ่านความหิวกระหายบางอย่างออกมา มันไม่ใช่ความหิวในอาหาร แต่มันหิว "บุคลิก" ของผู้สวมใส่ "มาดามเซนทิ้งมันไว้ที่หน้าประตูร้านเมื่อคืนตอนตีสาม" ผมพูดพลางขยับแว่นสายตา จ้องมองรอยร้าวเล็กๆ ตรงมุมปากของหน้ากาก "คุณรู้ใช่ไหมว่าคนสุดท้ายที่ใส่หน้ากากนี้คือใคร?" จินหรี่ตาลง กลิ่นอายวิญญาณรอบตัวเขาเริ่มเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นหมอกสีเทาจางๆ "ถ้าข้อมูลที่ผมรวบรวมมาไม่ผิด... นั่นคือหน้ากากของกษัตริย์ไร้บัลลังก์ ผู้ที่สวมมันจะได้รับความกล้าหาญมหาศาล แต่จะค่อยๆ ลืมเลือนว่าตัวเองเป็นใคร กระทั่งกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่มีความปรารถนาเดียวคือการทำลายล้าง" "ถูกต้อง" ผมเดินเข้าไปใกล้ หยิบผ้ากำมะหยี่สีดำขึ้นมาหมายจะคลุมมันไว้ แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หน้ากากทองคำสั่นไหวเบาๆ ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในหัวของผมโดยตรง ไม่ใช่ผ่านทางหู แต่มันดังก้องมาจากก้นบึ้งของความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบไว้ ภาพใบหน้าของพ่อและแม่ที่ถูกพรากไปเพราะของวิเศษประเภทเดียวกันผุดพรายขึ้นมาจนผมแทบยืนไม่อยู่ "เรย์! ตั้งสติไว้!" จินพุ่งเข้ามาคว้าไหล่ผมไว้ แรงบีบของเขาทำให้ผมดึงตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้ทันท่วงที ผมหอบหายใจถี่ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายตามไรผม "มันไม่ได้แค่เปลี่ยนบุคลิก จิน... แต่มันกำลังอ่านใจเรา มันรู้จุดอ่อนของเราทุกคนในห้องนี้" "แล้วเราจะทำอย่างไรกับมัน?" จินถาม เสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "เราจะขายมันให้มาดามเซนไม่ได้เด็ดขาด นั่นคือการฆ่าคนบริสุทธิ์นับไม่ถ้วน" ผมมองหน้ากากนั้นอีกครั้ง ความเย็นเยียบค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นประหลาด ราวกับว่าทองคำกำลังละลายกลายเป็นเนื้อหนัง ผมสัมผัสได้ถึงความมืดที่ไหลเวียนอยู่ภายใน มันกำลังรอ... รอวันที่ผมจะอ่อนแอที่สุดเพื่อที่จะสวมมันลงบนใบหน้าของผมเอง "เราจะไม่ขาย" ผมหยิบกริชอาคมขึ้นมา เตรียมจะสลักตราผนึกที่หลังหน้ากาก "เราจะปิดผนึกมัน และขังมันไว้ในห้องนิรภัยที่ลึกที่สุดของตลาดมืดที่แปดแห่งนี้ ต่อให้มาดามเซนจะมาทวงคืนด้วยตัวเอง ผมก็จะเป็นคนส่งมอบนรกนี้ให้เธอด้วยมือผมเอง" ทว่าในวินาทีที่ปลายกริชสัมผัสกับผิวทองคำ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... สามครั้งที่หนักแน่นและจงใจ จินชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่บานประตูหน้าร้านที่ถูกล็อกไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์ ผมวางกริชลง ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ หรือว่ามาดามเซนจะไม่ได้มาคนเดียว? หรือว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าผมกำลังจะทำอะไร? "ใครอยู่ข้างนอก?" ผมตะโกนถาม เสียงของผมสั่นเล็กน้อยอย่างที่ยากจะควบคุม ไร้เสียงตอบรับ แต่ทว่าบานประตูไม้โอ๊กกลับเปิดออกอย่างช้าๆ ราวกับถูกแรงกดอากาศมหาศาลผลักเข้ามา สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่มาดามเซน แต่เป็นชายสวมสูทสีดำสนิทที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาในร้านด้วยจังหวะที่เงียบเชียบดุจภูตผี และสิ่งที่ทำให้ผมถึงกับหยุดหายใจ คือใบหน้าของชายผู้นั้น... เขาไม่มีใบหน้า แต่เขากำลังสวมหน้ากากทองคำใบเดียวกับที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้าผมนิ่งสนิท "ขอบพระคุณที่รักษาของชิ้นนี้ไว้ให้ผมนะ... เรย์" ชายผู้นั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผมจำได้ขึ้นใจ เสียงของพ่อผม... เสียงของคนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ประตูมิติที่แปดไม่ได้เปิดต้อนรับแค่คนเป็น แต่มันกำลังดึงอดีตที่ฝังกลบไว้ขึ้นมาเชือดเฉือนผมในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ ประตูมิติที่แปด