เหยื่อรายแรก

"ถอยออกไป จิน! อย่ามองเข้าไปในดวงตาพวกมัน!" เสียงตวาดของเรย์ดังก้องท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งจนรสชาติในลำคอของเขาขมปร่าเหมือนสนิมเหล็ก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพียงรอยแยกของมิติ แต่มันคือแผลฉกรรจ์ที่ฉีกกระชากความเป็นจริงให้ขาดวิ่น ใบหน้าของพ่อและแม่ของเขาที่ซีดเผือดราวกับศพค้างคืนกำลังยิ้มเยาะ ยิ้มที่บิดเบี้ยวจนมุมปากฉีกไปถึงใบหู จินที่ยืนอยู่ข้างหลังตัวแข็งทื่อ มือที่เคยจับปืนประจำกายอย่างมั่นคงกลับสั่นเทา กลิ่นอายวิญญาณที่เขาสัมผัสได้ในครานี้ไม่ใช่ความอาฆาตธรรมดา แต่มันคือแรงดึงดูดที่พร้อมจะดูดกลืนจิตวิญญาณของผู้ที่เผลอสบตาให้กลายเป็นทาสรับใช้ชั่วนิรันดร์ "เรย์... นั่นพวกท่านจริงๆ เหรอ" จินพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงเหมือนคนใกล้ขาดใจ "นั่นไม่ใช่พ่อแม่ฉัน!" เรย์ตวาดกลับ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาจนน่ากลัว เขาคว้า 'สร้อยคอเงาอเวจี' ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แม้จะรู้ว่าพลังของมันอาจย้อนกลับมาทำร้ายเขาได้ แต่ในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุด เขาไม่มีทางเลือกอื่น ลูกค้าชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเรย์—ชายหนุ่มผู้ร่ำรวยที่เพิ่งนำ 'เข็มกลัดอสรพิษ' มาให้เรย์ช่วยปลดคำสาป—ตัวสั่นงันงกจนพิงไปกับพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขากลายเป็นสีเทาขุ่นมัว เข็มกลัดที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มขยับไหวด้วยตัวเอง เหมือนอสรพิษที่มีชีวิตและหิวโหย มันไม่ใช่แค่การปลดสาป แต่มันคือการอัญเชิญ "คุณ... คุณบอกว่าจะช่วยผมได้" ชายหนุ่มละเมอออกมา ราวกับตกอยู่ในภวังค์ เสียงของเขาสั่นพร่าขณะก้มมองเข็มกลัดที่ค่อยๆ ฝังเขี้ยวลงบนฝ่ามือของเขาเอง "อย่าขยับ!" เรย์ตะโกนพลางร่ายอาคมผ่านปลายนิ้วที่สั่นระริก "ฉันจะตัดพันธะของมันให้เดี๋ยวนี้ คุณต้องมีสติไว้!" ทว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว ทันทีที่เข็มกลัดฝังเขี้ยวลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดสีดำคล้ำก็พุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุ พลังงานมืดจากรอยแยกเบื้องหลังเรย์ดูเหมือนจะตอบรับกับหยดเลือดนั้น มันไหลทะลักออกมาเหมือนกระแสน้ำป่าเข้าสู่ตัวชายหนุ่มผู้โชคร้าย ร่างของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาที่กลวงโบ๋ของสิ่งที่ปรากฏในรอยแยกเริ่มฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของลูกค้ารายนั้น "เรย์... ช่วย... ผม..." จินพุ่งเข้าไปหมายจะดึงตัวลูกค้าออกมา แต่เรย์คว้าไหล่จินไว้แน่น "อย่า! ถ้าเธอเข้าไปตอนนี้ เธอจะเป็นเหยื่อรายถัดไป!" "แต่เขาจะตายนะ เรย์! เราปล่อยให้เขาตายต่อหน้าไม่ได้!" "เขาไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของฉัน แต่เขาตายเพราะความโลภที่อยากครอบครองของที่ไม่ควรแตะต้อง!" เรย์กัดฟันกรอด สายตาของเขาจับจ้องไปยังรอยแยกที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เขาเห็นมาดามเซนยืนอยู่ลึกเข้าไปในความมืดนั้น นางยิ้ม... ยิ้มอย่างผู้ชนะที่ได้เห็นความพินาศ ร่างของชายหนุ่มเริ่มยุบตัวลงเหมือนกระดาษที่ถูกไฟเผา กระดูกลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้ง ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีนิลในพริบตา เหลือเพียงเข็มกลัดอสรพิษที่เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามผิดธรรมชาติ มันวางเด่นอยู่บนเก้าอี้ที่ว่างเปล่า ราวกับจะเยาะเย้ยถึงความว่างเปล่าของชีวิตที่เพิ่งดับสูญไป ความเงียบเข้าปกคลุมตลาดมืดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเรย์และจิน "นั่นคือค่าตอบแทนของคำสัญญาที่ผิดพลาด" เสียงแหบพร่าของมาดามเซนลอยมาจากความมืด นางก้าวออกมาจากรอยแยกอย่างเชื่องช้า ร่างกายของนางบิดเบี้ยวแต่ดูสง่างามอย่างประหลาด "เรย์ พ่อค้าผู้เก่งกาจ เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะเปลี่ยนชะตากรรมของของวิเศษได้? เจ้าเป็นเพียงแค่ตัวกลาง... ตัวกลางที่นำพาหายนะมาสู่ประตูบานนี้" เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ "ฉันจะปิดประตูบานนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของฉันก็ตาม" มาดามเซนหัวเราะเบาๆ เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ชีวิตของเจ้าหรือ? น่าขันนัก... เพราะคนที่จะเป็นเหยื่อรายต่อไป ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน แต่คือคนที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าต่างหากล่ะ" นางชี้นิ้วเรียวยาวไปยังจิน ที่จู่ๆ ก็ทรุดลงกับพื้น ดวงตาของอดีตตำรวจหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเดียวกับสิ่งที่อยู่ในรอยแยก เขาไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบเข็มกลัดอสรพิษที่วางอยู่บนเก้าอี้นั้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า จินหันมามองเรย์ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นกลับราบเรียบไร้อารมณ์ "เรย์... เธอไม่ได้เป็นคนปลดปล่อยฉัน... แต่เธอเป็นคนพาฉันมาที่นี่เพื่อจบทุกอย่างเองไม่ใช่หรือ" ก่อนที่เรย์จะทันได้คว้าตัวจินไว้ มือของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวก็กดเข็มกลัดลงบนหน้าอกของตนเองอย่างแรง จนเลือดสีดำไหลทะลักออกมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาวของเขา เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากรอยแยก... ไม่ใช่เพื่อเข้ามาในตลาดมืด แต่กำลังดึงจินเข้าไปหามัน! "ลาก่อน... พ่อค้าผู้ไร้หัวใจ" จินกระซิบ พร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายที่ดูเหมือนจะหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งหมด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในค่ำคืนนี้ไปกับผม ประตูมิติที่แปดครับ