เสียงกระซิบจากรอยแตก

"วางมันลงซะ จิน... กลิ่นกำยานนั่นกำลังกัดกินประสาทสัมผัสคุณ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน เขาไม่แม้แต่จะละสายตาจากกระจกบานเก่าที่ร้าวรานอยู่เบื้องหน้า ภายในร้านที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง จินที่ยืนอยู่มุมห้องชะงักมือที่กำลังถือตะเกียงน้ำมันวิญญาณเอาไว้ กลิ่นอายของความตายที่อบอวลอยู่ในอากาศเริ่มข้นคลั่กจนดูเหมือนจะกลายเป็นหมอกควันสีเทา "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เรย์" จินตอบกลับพลางวางตะเกียงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานผิดปกติ "แค่เผลอไปแตะต้องมันนิดเดียว กลิ่นเหมือน... กลิ่นเหมือนเลือดที่เน่าเสียในสุสานทหารเก่าๆ มันกำลังเรียกชื่อผมอยู่ในหัว" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะเมื่อมองเห็นเส้นใยสีดำที่พันธนาการอยู่รอบข้อมือของอดีตตำรวจหนุ่ม เขาขยับกายก้าวเข้าไปหาจิน ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับพยัคฆ์ที่กำลังล่าเหยื่อ นิ้วเรียวยาวของเรย์สัมผัสเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้าจิน ก่อนจะปัดป้องกลุ่มหมอกสีดำที่มองไม่เห็นให้แตกกระจายออกไป "เรามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อฟังเสียงกระซิบจากซากศพเหล่านั้น" เรย์กล่าวเสียงต่ำ "มาดามเซนบอกว่าประตูบานนี้จะเปิดออกเมื่อครบจันทรคราส แต่ดูสิ... รอยร้าวนั่น" เรย์บุ้ยปากไปที่กำแพงด้านหลังร้าน ที่นั่นมีรอยแยกขนาดมหึมาที่ไม่ได้เกิดจากโครงสร้างอาคาร แต่มันคือช่องว่างระหว่างมิติที่กำลังขยายตัวราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันหายสนิท ผิวสัมผัสของมันไม่ใช่ผนังปูน แต่มันคือกลุ่มก้อนของความมืดมิดที่เต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต "คุณได้ยินไหม เรย์?" จินกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือ "มันไม่ได้แค่ร้าว มันกำลัง... สูดลมหายใจ" ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังลอดผ่านรอยแยกออกมา มันไม่ใช่เสียงพูดของมนุษย์ แต่เป็นเสียงกระซิบที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด มันสอดแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเรย์ราวกับเข็มพิษที่ตอกลงบนสมองโดยตรง *...คนขายความตาย... เจ้ามาถึงที่นี่แล้วสินะ...* เรย์ชะงัก กรามของเขากดแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของความมืดที่อยู่หลังบานประตู ภาพใบหน้าของครอบครัวที่เขาเคยสูญเสียไป... ภาพที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันหวนกลับไปมอง แต่มันกลับย้อนกลับมาฉายซ้ำชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "คุณได้ยินใช่ไหม?" เรย์ถามโดยไม่หันกลับไปมองจิน "มันไม่ได้แค่กระซิบ แต่มันกำลังอ่านใจผม" "เรย์ ถอยออกมา!" จินตะโกนด้วยความตระหนกเมื่อเห็นเงาร่างสีดำประหลาดเริ่มยื่นกรงเล็บโปร่งแสงออกมาจากรอยแยกนั้น "มันไม่ใช่แค่ประตูกักขัง มาดามเซนหลอกคุณ! นี่ไม่ใช่คลังของวิเศษ แต่มันคือช่องทางเข้าออกของ 'บางอย่าง' ที่หิวโหยกว่าที่พวกเราเคยเผชิญมา!" เรย์ไม่ฟังคำทัดทาน เขากลับก้าวเท้าเข้าไปใกล้รอยแยกนั้นมากขึ้น มือของเขาสั่นไหวแต่ทว่ามั่นคง เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจมหาศาลที่แผ่ออกมาจากด้านหลังรอยแตกนั้น มันคือพลังที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในตลาดมืดแห่งนี้ รวมถึงชะตากรรมที่เขาพยายามหนีมาตลอดสิบปี "ถ้าฉันเปิดมัน..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบาจนจินแทบไม่ได้ยิน "ฉันอาจจะได้รู้วิธีที่จะดึงพวกเขากลับมา... หรือไม่ ก็ถูกดูดกลืนให้หายไปตลอดกาล" จินพุ่งเข้ามาหมายจะรั้งตัวเรย์ไว้ แต่ทว่าแรงผลักมหาศาลจากรอยแยกกลับกระแทกเขากระเด็นไปติดผนังอีกฝั่ง ร่างของเรย์ยืนนิ่งอยู่หน้าช่องว่างมิตินั้น ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนสีราวกับถูกย้อมด้วยหมึกดำที่ไม่มีวันจางหาย เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันก้องกังวานไปทั่วร้านจนข้าวของสั่นสะเทือนเรย์หลับตาลง ก่อนจะค่อยๆ สอดมือเข้าไปในความมืดที่ขยับเขยื้อนตรงหน้า ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อแท้ของประตู รอยแยกก็ขยายกว้างออกจนร้านทั้งร้านแทบพังทลายลงมา ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องของมิติที่ฉีกขาด เรย์รู้สึกถึงมือที่เย็นเยียบและแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาจากอีกฝั่งของประตู ไม่ใช่แรงผลัก แต่เป็นแรงดึง... แรงดึงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว เขาหันกลับมามองจินด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวซึ่งจินไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "จิน... ผมเจอพวกเขาแล้ว" เรย์กล่าวด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับคนนับร้อยกำลังพูดพร้อมกัน "แต่ดูเหมือน... พวกเขาจะไม่ได้มาเพื่อทักทายผมเพียงคนเดียว" จากเงาดำที่ยื่นออกมาไม่ได้มีเพียงแค่กรงเล็บ แต่มีใบหน้าของชายหญิงคู่หนึ่งที่เรย์จำได้แม่นยำที่สุดในชีวิตค่อยๆ โผล่ออกมา ใบหน้าเหล่านั้นซีดเผือดและดวงตากลวงโบ๋ แต่ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือสิ่งที่อยู่ข้างหลังพวกเขา... กองทัพของ 'สิ่งที่ไม่มีตัวตน' นับร้อยนับพันกำลังจดจ้องมองมาที่ตลาดมืดแห่งนี้ผ่านทางรอยแยกที่ถูกเปิดออกกว้างสุดกำลัง ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ประตูมิติที่แปด