กลิ่นไอคาวเลือด

"มันไม่ใช่กลิ่นของศพเก่า แต่มันคือกลิ่นของความตายที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาใหม่... จิน คุณได้กลิ่นนั่นไหม?" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโกดังเก็บของเก่าท้ายตลาดมืด เขาไม่ได้หันไปมองคู่หูที่ยืนอยู่ด้านหลัง สายตาของเขายังคงจดจ้องไปยังกล่องไม้เก่าผุพังที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดเงาตัวหนึ่ง ภายในกล่องนั้นคือ 'ตุ๊กตาหน้ายิ้มที่ทำจากกระดูกนิ้วมือ' ของวิเศษที่ควรจะถูกกำจัดทิ้งไปตั้งแต่วิบากกรรมครั้งก่อน แต่มันกลับมาปรากฏที่นี่อีกครั้ง ราวกับมีชีวิต จินขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องในพื้นที่แคบๆ เขาใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายจมูก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นจนเห็นรอยย่นระหว่างคิ้วที่ชัดเจน "คาวเหมือนเหล็กสนิมผสมกับกลิ่นไอของกำมะถัน" จินตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงมีความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามปกปิด "นี่ไม่ใช่ของวิเศษระดับกระจอกแน่ๆ เรย์ ถ้ามาดามเซนเป็นคนปล่อยมันออกมาเอง เธอคงกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาผลาญพวกเราทุกคน" เรย์หยิบถุงมือหนังสีดำขึ้นมาสวม เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสขอบกล่องไม้ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูกเนื้อไม้ รอยร้าวบนฝาที่ควรจะหยุดนิ่งกลับขยายตัวราวกับหลอดเลือดที่สูบฉีดด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเรย์วาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ เขาเห็นภาพนิมิตสั้นๆ เป็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังเย็บรอยต่อระหว่างโลกคนเป็นและคนตายด้วยเข็มที่ทำจากเส้นผมมนุษย์ "ไม่ใช่ฝีมือมาดามเซน" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนจินต้องขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "มาดามเซนฉลาดพอที่จะไม่เก็บของที่ควบคุมไม่ได้ไว้ในเขตของตัวเอง... มีคนอื่นกำลังลักลอบนำ 'ของต้องสาปเกรดต่ำ' เข้ามาปนกับสินค้าประมูล นี่คือการทดลอง" "ทดลองเพื่ออะไร?" จินถามพลางชักปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม สัญชาตญาณตำรวจเก่าบอกเขาว่าอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม "เพื่อสร้างกองทัพตุ๊กตาที่ไร้วิญญาณ แต่มีเขี้ยวเล็บ" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ลองคิดดูสิครับจิน ถ้าสินค้าทุกชิ้นในตลาดมืดแห่งนี้เกิดตื่นขึ้นมาพร้อมกันด้วยคำสาปที่เชื่อมโยงถึงกัน... ใครจะเป็นคนคุมเกม?" เรย์ดึงตุ๊กตาออกมาจากกล่อง ทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดที่เคยจางหายไปก็อบอวลขึ้นมาจนน่าสะอิดสะเอียน ผนังโกดังเริ่มซึมน้ำสีแดงข้นออกมา ราวกับตัวอาคารกำลังร้องไห้เป็นเลือด เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังแว่วมาจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงคน แต่มันคือเสียงเสียดสีของกระดูกที่ถูกบดขยี้ "วางมันลงเดี๋ยวนี้ เรย์!" จินตะโกน แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ฟัง มือของเรย์เริ่มมีควันสีดำพวยพุ่งออกมา มันคือพลังที่เขามี ดวงตาที่มองเห็นความมืดในวัตถุของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง เขากำลังพยายามสะกดกลั้นคำสาปที่อยู่ในตุ๊กตาตัวนั้นไม่ให้ระเบิดออก "หากฉันวางมันลง ตอนนี้เราจะถูกล้อมด้วยวิญญาณที่สิงสู่อยู่ในกำแพงโกดัง" เรย์เอ่ยปากโดยไม่หันกลับมามอง "จิน ไปที่ทางออกด้านทิศตะวันตก ใช้ผงอาคมที่ผมให้ไว้ในกระเป๋า โรยเป็นเส้นตรงหน้าประตู ห้ามให้ใคร... หรืออะไรก็ตามที่ไร้เงา ก้าวข้ามผ่านประตูนั้นมาได้เด็ดขาด" "แล้วคุณล่ะ?" "ผมต้องหาว่ารอยประทับบนตุ๊กตานี้เป็นของใคร" เรย์หันมาสบตาจิน นัยน์ตาของเขาในตอนนี้ดูลึกลับและเปราะบางอย่างประหลาด "อย่าถามอะไรมากเลยครับ แค่ทำตามที่ผมบอก ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดนี้จะกลายเป็นกลิ่นที่พวกเราต้องจำไปจนวันตาย" จินลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าและวิ่งออกไปทางประตูทิ้งให้เรย์เผชิญหน้ากับความมืดลำพัง เรย์วางตุ๊กตาลงบนพื้น แล้วใช้มีดสั้นประจำตัวกรีดที่ฝ่ามือตนเอง ปล่อยให้เลือดของเขาสัมผัสกับตุ๊กตาต้องสาป เพื่อเปิดประตูมิติย่อยภายในวัตถุนั้น ในวินาทีที่เลือดสัมผัสผิวตุ๊กตา ความเงียบก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดจะรุนแรงขึ้นจนแทบจะหายใจไม่ออก เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังม่านมิติในตุ๊กตาตัวนั้น มันไม่ใช่ของวิเศษ แต่มันคือส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์... 'ดวงตา' ของใครบางคนที่เขารู้จักดี ประตูมิติถูกเปิดออก ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่มาดามเซน และไม่ใช่ตุ๊กตาที่เขาคาดการณ์ไว้ แต่เป็นชายหนุ่มที่สวมฮู้ดสีเทาที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี มือของชายคนนั้นถือสมุดเล่มหนึ่งที่เรย์จำได้แม่นว่ามันเคยถูกเผาไปพร้อมกับบ้านของเขาเมื่อหลายปีก่อน "ขอบคุณที่ช่วยเปิดทางให้ผมนะ เรย์... น้องชายผู้แสนดี" ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่อาบไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก่อนจะจ่อมีดลงบนลำคอของเรย์จากด้านหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด