เงามืดในกระจก

“อย่าได้มองเข้าไปตรงๆ เรย์... ถ้าแกไม่อยากให้มันกลืนกินดวงตาคู่นั้นไปเสียก่อน” เสียงของจินแหบพร่าราวกับกระดาษทรายที่ถูกลากผ่านเศษแก้ว เขาไม่ได้หันมามองผม แต่สายตาจดจ้องอยู่กับกระจกเงาบานเก่ากรอบไม้ผุพังที่วางพิงผนังห้องเก็บของในตลาดมืด กลิ่นอายของกำยานเก่าๆ ผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กอบอวลไปทั่วอากาศจนชวนให้คลื่นเหียน ผมยืนนิ่ง มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทกำแน่นจนได้ยินเสียงหนังเสียดสีกัน ผมไม่ได้กลัวกระจกบานนี้ แต่มันเป็นของวิเศษชิ้นแรกที่ผมเก็บได้จากซากปรักหักพังในวันที่ครอบครัวของผมหายไป... ‘กระจกแห่งความจำเสื่อม’ ชิ้นที่มาดามเซนเคยเตือนว่ามันไม่ได้สะท้อนภาพจริง แต่มันสะท้อน ‘ความปรารถนาที่เน่าเฟะ’ ของผู้ที่มองมัน “ฉันไม่ได้มองหามัน จิน” ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามกดความสั่นไหวในใจให้ลึกลงไปที่สุด “แต่คืนนี้... มันกำลังเรียกร้องชื่อฉัน” จินหันมามองผม ดวงตาของอดีตตำรวจสายสืบผู้นี้ฉายแววกังวลชัดเจน เขาเห็นในสิ่งที่ผมเห็น กลิ่นอายของวิญญาณที่เกาะกินอยู่บนผิวกระจกนั้นมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา มันรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกำลังขูดขีดผนังกระจกจากอีกฝั่ง ผมหลับตาลง ภาพแรกที่แล่นเข้ามาไม่ใช่ห้องเก็บของมืดๆ นี้ แต่มันเป็นคฤหาสน์หลังเก่าที่เงียบงัน เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังเปาะแปะ ผมเห็นตัวเองในวัยเด็กกำลังถือกระจกบานนี้ไว้ในมือ มือที่สั่นเทาของพ่อดึงมันออกจากอกผม พ่อตะโกนอะไรบางอย่างที่ผมฟังไม่ออก ในขณะที่เงาสีดำค่อยๆ กัดกินร่างของท่านจากปลายเท้าขึ้นมา... มันไม่ใช่เงามืดธรรมดา แต่มันคือ ‘ความแค้น’ ที่ถูกกักขังไว้ในกระจก “เรย์! ถอยออกมา!” จินกระชากไหล่ผมจนตัวผมเซถลาออกมาจากรัศมีของกระจก ผมลืมตาขึ้น เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เสียงกระซิบในหัวเมื่อครู่ยังคงก้องกังวาน ‘กลับมาหาเรา... เรย์... ลูกชายที่หายสาบสูญ’ “มันเห็นฉันจิน...” ผมพูดพลางหอบหายใจ “มันไม่ใช่แค่ของวิเศษ แต่มันคือคุก... มันขังตัวตนบางอย่างที่พ่อฉันพยายามปกปิดเอาไว้” จินดึงปืนพกที่บรรจุกระสุนอาคมออกมา เขาหันไปเผชิญหน้ากับกระจกบานนั้นโดยตรง “มาดามเซนรู้เรื่องนี้ใช่ไหม? แกถึงได้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเอาไอ้ของชิ้นนี้มาเก็บไว้ในห้องนิรภัยของตัวเอง” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาในกระจกที่ควรจะเป็นเงาสะท้อนของผมและจิน แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เงาในกระจกกลับค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากตัวผมเอง มันเป็นเงาของชายหนุ่มในชุดสูทขาดวิ่น ดวงตาที่ไม่มีลูกตา มีเพียงความมืดมิดที่ไหลรินออกมาดั่งน้ำตา “มันไม่ได้ถูกขังในกระจก...” ผมกระซิบด้วยความหวาดหวั่นที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก “แต่มันกำลังใช้กระจกเป็นสะพาน เพื่อกลับเข้ามาในร่างของฉันต่างหาก” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงฉับพลัน เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่ฝาผนังหยุดเดิน กลิ่นอายของความตายเย็นเฉียบจนผิวหนังลุกชัน จินยกปืนขึ้นเล็งไปที่กระจก แต่ทว่า... มือของเขากลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเงาในกระจกค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป มันกลายเป็นร่างของจิน... ร่างของจินที่กำลังถือปืนจ่อมาที่หน้าอกของผมในโลกแห่งความจริง “ถ้าแกคือเงาของฉัน...” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ใจเต้นรัว “งั้นแกก็คงรู้ดีว่าฉันไม่มีวันยอมให้แกเข้ามายึดที่ทางของฉันได้” “ความเจ็บปวดที่แกแบกไว้... มันมากเกินกว่ามนุษย์คนไหนจะทนไหว” เสียงนั้นไม่ได้มาจากกระจก แต่มันดังออกมาจากลำคอของจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม เสียงของเพื่อนรักที่เปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงของพ่อที่ตายจากไปนานแล้ว ผมหันไปมองจิน ดวงตาของเขากลายเป็นสีเทาขุ่นมัวราวกับถูกควบคุมด้วยกลไกบางอย่างที่ทรงพลังกว่าคำสาปใดๆ ที่ผมเคยพบเจอมา เขาค่อยๆ ลั่นไกปืนโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! ปัง! กระสุนอาคมพุ่งผ่านหัวไหล่ผมไปเฉียดฉิว ฝังเข้ากับผนังไม้ด้านหลังพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ภายในกระจกที่บัดนี้ร้าวรานจนแตกลายงา ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องเก็บของก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างหญิงชราในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา “จบการแสดงของพวกเด็กๆ ได้แล้ว” มาดามเซนเอ่ยเบาๆ ก่อนจะชี้ไม้เท้าที่มีหัวกะโหลกแกะสลักมาที่ผม “กระจกไม่ได้พยายามจะกลับเข้ามาในร่างของเจ้าหรอกเรย์... แต่มันกำลังรอให้ ‘เจ้าของตัวจริง’ เดินข้ามประตูมิติมาต้อนรับเจ้าต่างหาก” ทันใดนั้นเอง กระจกที่แตกร้าวก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นรอยแยกของมิติที่มืดมิดยิ่งกว่าหลุมศพ ร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น ใบหน้าของเขาเหมือนกับผม... เหมือนกับผมทุกประการ ทว่าเขากลับถือสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น เขากำลังถือหัวใจที่ยังคงเต้นตุบๆ ของผม... ในขณะที่หัวใจในหน้าอกของผมกลับเงียบสนิทลงในทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด