เงาตามตัว

“อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด จิน... ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยแค่ไหนก็ตาม” เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยกระแสกดดันที่มองไม่เห็น เขายืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าในตรอกมืดที่ไร้ทางออก กลิ่นกำยานราคาถูกผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้คลื่นเหียน ในมือของเขากำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่น—เข็มทิศทองเหลืองที่เข็มสั้นหยุดชะงักและหมุนวนอย่างไร้ทิศทางท่ามกลางความเงียบงัน จินยืนอยู่ด้านหลังเขา มือขวากุมด้ามปืนพกแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สัญชาตญาณอดีตตำรวจสายสืบของเขาเตือนว่าภัยร้ายไม่ได้มาจากข้างหน้า แต่มันกำลังกัดกินพื้นที่ว่างข้างหลังเขาไปทีละนิ้ว “เรย์... ผมไม่ได้ยินเสียงเรียก” จินกระซิบ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ “แต่ผมรู้สึกถึง ‘น้ำหนัก’ บนบ่า มันเหมือนมีใครบางคนเอาคางมาเกยอยู่ที่ไหล่ซ้ายของผมตลอดเวลา” เรย์ไม่ได้หันกลับไป ดวงตาคู่คมของเขาที่มองเห็นความมืดมิดในวัตถุเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เขาเห็นเงาสีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากรองเท้าของจิน—มันไม่ใช่เงาปกติ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ยืดขยายราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ มันกำลังเลื้อยขึ้นไปโอบรัดลำคอของจินอย่างช้าๆ “นั่นไม่ใช่เงาของคุณ จิน” เรย์เอ่ยขึ้นพลางขยับนิ้วทำสัญลักษณ์นิ้วมือโบราณที่ตกทอดมาจากตระกูลผู้ค้าของวิเศษ “มันคือ ‘เงามรณะ’ ของมาดามเซน มันถูกส่งมาเพื่อตอกย้ำว่า... คุณไม่มีวันหนีพ้นสายตาของเธอได้” “มาดามเซน...” จินเค้นเสียงผ่านไรฟัน เขาพยายามสะบัดไหล่ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีโซ่เหล็กที่มองไม่เห็นพันธนาการไว้ “เธอต้องการอะไรจากผมกันแน่ ในเมื่อเป้าหมายของเธอคือของวิเศษในมือคุณ!” “เธอไม่ได้ต้องการแค่ของวิเศษหรอกครับ เธอต้องการ ‘ความผิดบาป’ ที่เกาะกินใจพวกเรา” เรย์ตอบพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ดีว่าพื้นดินภายใต้รองเท้าของเขากำลังกลายเป็นหลุมทรายดูด “คนอย่างมาดามเซนไม่ได้ล่าแค่สมบัติ เธอล่า ‘ความทรงจำที่แตกสลาย’ เพื่อเอาไปเป็นเชื้อเพลิงให้กับประตูมิติที่แปด... และคุณ จิน คุณคือตัวแปรที่เธอทิ้งไว้ให้ผมตั้งแต่ต้น” จินชะงักไปเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปตามสันหลัง “หมายความว่ายังไงที่ว่า... ผมถูกทิ้งไว้ให้คุณ?” เรย์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงที่เขาเก็บงำไว้ใต้ความเย็นชามาโดยตลอด “การที่อดีตตำรวจสายสืบอย่างคุณเข้ามาพัวพันกับคดีฆาตกรรมปริศนาที่พุ่งเป้ามาที่ร้านค้าของผมโดยบังเอิญ... ไม่มีคำว่าบังเอิญในโลกของสิ่งเหนือธรรมชาติหรอกครับ คุณถูกเลือกให้เป็น ‘ภาชนะ’ ที่จะรองรับรอยร้าวในใจผม เพื่อที่วันหนึ่งผมจะสูญเสียการควบคุม... และนั่นจะเป็นวินาทีที่มาดามเซนก้าวเข้ามาเก็บเกี่ยวทุกอย่าง” บรรยากาศในตรอกมืดเริ่มบิดเบี้ยว กำแพงอิฐรอบข้างดูเหมือนจะหายใจได้ เสียงครูดคราดของเล็บที่ขูดขีดไปตามพื้นปูนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จินรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้นคอ เหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยเล่มกำลังทิ่มแทง “ถ้าผมคือภาชนะ... งั้นก็แสดงว่าผมมีค่าแค่เครื่องมือสินะครับ” จินแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตาเริ่มคลอเบ้าจากความกดดันทางจิตวิญญาณ “ไม่เลยจิน” เรย์หันกลับมาในที่สุด แววตาของเขามีความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตาเดียวที่ปรากฏขึ้น “คุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยังไม่เดินเข้าหาความตายด้วยความสมัครใจ แต่ตอนนี้... เงาของเธอมันเริ่มหยั่งรากลึกลงไปในตัวคุณแล้ว ผมต้องจัดการกับมัน” เรย์หยิบกริชเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ กริชที่ใบมีดทำจากกระดูกสัตว์ที่ไม่มีในตำราชีววิทยาใดๆ บนโลก มันแผ่ไอเย็นที่แม้แต่เงาสีดำยังต้องหดตัวถอยกรูด “อยู่นิ่งๆ นะครับ” เรย์พุ่งตัวเข้าไปหาจินด้วยความเร็วที่ไม่ใช่มนุษย์ เขาใช้กริชกรีดลงไปในอากาศว่างเปล่าที่ติดกับไหล่ของจิน ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับสัตว์ร้ายบาดเจ็บก็ดังระงมไปทั่วตรอกมืด เงาสีดำที่พันธนาการจินอยู่ขาดกระจุยและสลายกลายเป็นควันสีม่วงคล้ำ จินทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจรุนแรง “มัน... มันไปแล้วหรือยัง?” “แค่ชั่วคราวครับ” เรย์เก็บกริชพลางมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง “แต่มาดามเซนไม่ได้ส่งมาแค่เงา เธอส่ง ‘ใครบางคน’ ที่เรารู้จักดีที่สุดตามมาด้วย” จินเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเรย์ไปที่ปากทางเข้าตรอก ในเงามืดที่มืดสนิทกว่าที่ใด ร่างหนึ่งก้าวออกมาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทตัวยาวที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำครำ กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาก่อนตัวเจ้าของร่างเสียอีก และเมื่อแสงไฟจากโคมข้างทางสาดส่องลงมา ทั้งคู่ก็ต้องตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เน่าเฟะจนจำเค้าเดิมไม่ได้ หากแต่เครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่ติดอยู่บนอกเสื้อนั้น... คือเข็มกลัดประจำตัวของน้องชายเรย์ที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน ร่างนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่มืดบอดและไร้แววของมันจ้องตรงมาที่เรย์ ก่อนจะขยับปากพูดด้วยเสียงที่ดังมาจากหลุมศพ “พี่ครับ... ทำไมไม่รอกันเลยล่ะ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายไปพร้อมกับผม ประตูมิติที่แปดครับ