ค่ำคืนแห่งการนองเลือด

"อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาไปหน่อยเลยมาดาม กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่บนปลายนิ้วคุณน่ะ มันรุนแรงเสียจนผมแทบอยากจะควักจมูกตัวเองทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับตลาดมืดประตูที่แปด เขาค่อยๆ วางกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดลงบนโต๊ะหินอ่อนที่เย็นเยียบ ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยสีครามเข้ม จ้องมองไปยังหญิงชราในชุดคลุมสีดำสนิทที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หัวกะโหลกตรงหน้า มาดามเซนหัวเราะเบาๆ เสียงของนางแหบพร่าคล้ายใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ "ความจริงที่โหดร้ายก็มักจะมีกลิ่นแบบนี้แหละเรย์ เธอเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือ? ในฐานะคนที่เผลอปลดปล่อย 'ความตาย' ออกมาเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นนี้มันคือลมหายใจของเธอด้วยซ้ำ" "หุบปากซะ" จินแทรกขึ้น เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยแต่มั่นคง มือขวากุมด้ามปืนที่บรรจุกระสุนอาคมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากกำแพงอิฐรอบข้าง ราวกับวิญญาณนับร้อยกำลังถูกปลุกให้ตื่นจากนิทราด้วยความโกรธแค้น ทันใดนั้น โคมไฟน้ำมันบนเพดานก็ดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง แต่สำหรับเรย์ ดวงตาของเขากลับมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม—เขามองเห็นเส้นด้ายสีดำนับพันสายที่พุ่งออกจากปลายนิ้วของมาดามเซน มันพุ่งตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ "ระวัง!" เรย์คำรามลั่น ก่อนจะกระชากตัวจินให้หลบไปด้านหลัง ลำแสงสีม่วงเฉี่ยวไหล่พวกเขาไปไม่กี่นิ้ว ส่งผลให้โต๊ะหินอ่อนด้านหลังแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงในทันที การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและดุดัน จินก้าวออกมาข้างหน้าเหนี่ยวไกปืนเสียงสนั่นกึกก้อง กระสุนแสงสว่างแหวกความมืดพุ่งเข้าหาเงาร่างของมาดามเซน แต่นางกลับเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับควันสีเทา ทุกครั้งที่ลูกกระสุนกระทบกับเงามืด มันกลับถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เรย์ไม่รอช้า เขาหยิบ 'มีดสั้นอาคม' ออกมาจากเสื้อคลุม ใบมีดนั้นสั่นสะท้านและส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน มันคือของวิเศษที่เขารักและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เขาพุ่งตัวเข้าหามาดามเซนด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ "ทำไมคุณถึงต้องการกล่องใบนั้น?" เรย์ถามขณะเหวี่ยงคมมีดเข้าใส่ลำคอของหญิงชรา "เพื่อปิดตายประตูบานนั้นยังไงล่ะเรย์!" มาดามเซนคำรามตอบ ดวงตาของนางเบิกกว้างจนเห็นเพียงสีขาวโพลน "โลกที่เธอเห็นว่าสวยงาม มันกำลังจะแตกสลายเพราะความอยากรู้อยากเห็นของพวกเธอ!" การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น เหล่าพ่อค้าของวิเศษคนอื่นๆ ต่างพากันหลบเร้นเข้าไปในซอกมุมของตลาด เสียงอาวุธปะทะกันดังก้องไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน เลือดหยดลงบนพื้นหิน กระตุ้นให้เหล่าสิ่งของต้องสาปในตู้โชว์รอบข้างเริ่มสั่นไหว บางชิ้นส่งเสียงหัวเราะ บ่งบอกถึงความปิติยินดีที่ได้เห็นความหายนะตรงหน้า จินยิงสกัดเหล่าสมุนเงามืดที่พยายามล้อมกรอบเข้ามา เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายวิญญาณที่คุ้นเคย—กลิ่นของครอบครัวเรย์—ที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดพุ่งเข้ามาในจิตใจ "เรย์! หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าให้ของพวกนั้นครอบงำจิตใจนาย!" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงของจิน ใบมีดในมือเขาสั่นไหว ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานับสิบปีปะทะกับสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เขาเห็นภาพครอบครัวที่ถูกกลืนกินด้วยเปลวไฟสีดำในอดีตซ้อนทับกับภาพของมาดามเซนตรงหน้า "แกต้องชดใช้..." เรย์พึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มาดามเซนแสยะยิ้มที่มุมปาก "มาสิ... ปลดปล่อยความแค้นนั่นออกมา แล้วมาดูว่าเธอจะเหลืออะไรหลังจากทำลายทุกอย่างที่เธอพยายามปกป้อง" เรย์เงื้อมีดขึ้นเหนือหัว เตรียมจะลงมือสังหาร ทว่าทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยกลับดังมาจาก 'กล่องไม้' ที่วางอยู่บนพื้น มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝากล่องค่อยๆ เผยอออกทีละน้อย กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ตายแล้วโชยออกมาจากข้างใน พร้อมกับเสียงเด็กสาวที่เรย์จำได้แม่นยำที่สุดในชีวิตเขาสั่งให้เขาหยุด "พี่คะ... อย่าเพิ่งเปิดประตูบานนั้นเลยนะ" เรย์ชะงักกึก มีดในมือร่วงหล่นลงพื้น เขาหันขวับไปมองกล่องไม้ด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่เพิ่งเอ่ยปากพูด... คือน้องสาวที่เขาต้องสูญเสียไปเมื่อสิบปีก่อน และในวินาทีนั้นเอง กองทัพเงาดำที่เคยล้อมรอบพวกเขากลับหมอบกราบลงกับพื้น ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเดินออกมาจากเงามืดด้านหลังของมาดามเซน เขาสวมหน้ากากครึ่งซีกที่ดูแปลกตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น "ขออภัยที่ขัดจังหวะการแสดงนะครับ แต่ดูเหมือนว่า... พัสดุชิ้นนี้จะไม่ใช่ของที่พวกคุณควรได้ครอบครองตั้งแต่แรก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันนองเลือดนี้ไปกับผม ประตูมิติที่แปดครับ