ดาบไร้คม

“อย่าแม้แต่จะแตะต้องมันถ้าท่านยังไม่อยากสูญเสียประสาทสัมผัสไปตลอดกาล” ผมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะที่ปลายนิ้วห่อหุ้มด้วยถุงมือหนังเนื้อละเอียดค่อยๆ บรรจงวางกล่องไม้เก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้โอ๊คดำ จินที่ยืนพิงกรอบประตูห้องลับจ้องมองวัตถุนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง เขารู้ดีว่าเรย์คนนี้ไม่เคยนำของเล่นอันตรายเข้ามาในอาณาเขตหากมันไม่มี ‘ราคา’ ที่ต้องจ่ายหนักหนาสาหัส “นี่น่ะหรือ... สิ่งที่มาดามเซนส่งมาให้?” จินถามพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายของกำยานและสนิมเหล็กโชยออกมาจากรอยแยกของกล่องไม้จนบรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด “มันไม่ใช่ดาบในความหมายที่พวกเราเข้าใจหรอกครับจิน” ผมถอดถุงมือออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ฝ่ามือซึ่งเริ่มเต้นตุบๆ ตามจังหวะของวัตถุข้างในนั้น “แต่มันคือ ‘ดาบไร้คม’ ที่คมที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา” ผมกดสลักกล่องไม้ด้วยความระมัดระวัง เสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบราวกับเสียงปืนที่ขึ้นลำ ภายในกล่องนั้นไม่มีตัวดาบที่เป็นโลหะหรือเหล็กกล้า มีเพียงเศษเหล็กขึ้นสนิมชิ้นเล็กๆ ที่ดูเหมือนชิ้นส่วนที่แตกหักจากอาวุธโบราณ แต่มันกลับแผ่รังสีสีม่วงจางๆ ที่บิดเบี้ยวห้วงมิติรอบตัวมันให้ดูผิดเพี้ยนไป จินโน้มตัวลงมอง “มันไม่มีคม... แล้วมันจะฆ่าคนได้อย่างไร” “มันไม่ฆ่าเนื้อหนัง แต่มันตัด ‘พันธสัญญา’” ผมกล่าวพลางใช้คีมเหล็กยาวค่อยๆ คีบเศษเหล็กชิ้นนั้นขึ้นมา “ทุกครั้งที่ดาบนี้สัมผัสกับสายสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ มันจะลบความทรงจำหรือข้อตกลงที่ผูกมัดหัวใจคนสองคนทิ้งไปจนไม่เหลือซาก ใครที่ถือครองมันจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อคนที่รักที่สุดในชั่วพริบตา... มาดามเซนส่งของสิ่งนี้มาเพื่อเตือนผม ว่าถ้าผมยังไม่ตัดใจจากเรื่องครอบครัวที่ตายไป ดาบนี้จะทำให้ผมลืมแม้กระทั่งเหตุผลที่ผมยังต้องมีชีวิตอยู่” ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ดาบนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายใคร แต่มันคือ ‘ยาพิษแห่งการลืมเลือน’ ที่ร้ายกาจที่สุดสำหรับคนที่มีปมฝังใจอย่างผม จินนิ่งเงียบไปนาน ความสงบที่เขาเคยมีเริ่มสั่นคลอน เขารู้ดีว่าเรย์ไม่เคยกลัวการสูญเสีย แต่เรย์กลัวการ ‘ลืม’ มากกว่าสิ่งใด “ถ้ามันอันตรายถึงเพียงนั้น ทำไมไม่ทำลายมันทิ้งเสียล่ะเรย์? พลังของคุณมองเห็นความมืดในวัตถุอยู่แล้วนี่” “ของวิเศษต้องสาปในตลาดมืดไม่ได้ถูกสร้างมาให้ถูกทำลายครับจิน มันถูกสร้างมาเพื่อรอคอย ‘เจ้าของ’ คนใหม่” ผมวางเศษเหล็กนั้นลงบนแท่นหินที่เตรียมไว้ “และผมเริ่มรู้สึกว่า... เจ้าของคนใหม่กำลังเดินทางมาที่นี่” ทว่าก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรต่อ ประตูบานหนักของห้องเก็บของวิเศษก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงโดยไม่มีเสียงเตือน ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดเดินเข้ามา ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ เขาคนนั้นก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงาน แล้วยื่นมือที่สวมถุงมือแบบเดียวกับผมออกมา “ขอบคุณที่ช่วยเก็บรักษามันไว้นะเรย์... ผมเดินทางกลับมาเพื่อทวงของที่ควรเป็นของผมคืน” ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ชัดเจนภายใต้เงาหมวกของเขา มันคือใบหน้าเดียวกับผม... ใบหน้าของพี่ชายที่ตายไปในอุบัติเหตุจากของต้องสาปเมื่อสิบปีก่อน คนที่ผมคิดว่าผมเป็นคนปลิดชีพเขาด้วยความผิดพลาดของตัวเอง “นาย...” จินชักปืนสั้นออกมาในทันที แต่ชายคนนั้นกลับหันไปมองจินด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศในห้องกลายเป็นน้ำแข็ง “ถอยไปจิน... นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับ ‘เศษซาก’ ของผมเอง” ชายคนนั้นหยิบเศษดาบไร้คมขึ้นมาด้วยมือเปล่า เลือดสีดำทะลักออกมาจากรอยแผลที่เขาสัมผัสคมแห่งความว่างเปล่า แต่มันไม่ได้ทำให้เขาทุกข์ทรมาน กลับกัน เขากลับแสยะยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวจนผมต้องก้าวถอยหลังไปชิดกำแพง “เรย์... นายลืมไปแล้วหรือว่าทำไมดาบเล่มนี้ถึงไร้คม?” เขาขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนก้องออกมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ “เพราะมันถูกใช้ตัดหัวใจของคนที่นายรักที่สุด... และวันนี้ นายจะเป็นคนสุดท้ายที่ดาบเล่มนี้จะตัดพันธสัญญาให้ขาดสะบั้น” เขาสะบัดมือ ดาบไร้คมที่ไม่มีรูปร่างกลับกลายเป็นคลื่นพลังงานพุ่งตรงมาที่หน้าอกผม ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่กลับพบว่าร่างกายของผมถูกตรึงไว้ด้วยเงาของตัวเองที่ขยับไม่ได้ตามคำสั่ง ความมืดมิดที่ผมเคยคุ้นเคยกำลังจะกลืนกินผมอีกครั้ง และในจังหวะที่ดาบนั้นกำลังจะแตะที่หน้าอก ผมกลับเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาของพี่ชาย... มันไม่ใช่เขา แต่มันคือ ‘มาดามเซน’ ที่กำลังชักใยจากร่างจำลองที่สร้างจากไอหมอก ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายไปพร้อมกับผม ประตูมิติที่แปดครับ