การเจรจาข้ามภพ

"ถ้าเจ้าต้องการอำนาจในการเปิดประตูบานนั้นให้สุด... เจ้าก็ต้องยอมแลกสิ่งที่อยู่ในอกซ้ายนั่นมาให้ข้า เรย์" เสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรีดสีบนแผ่นหินดังขึ้นภายในศีรษะของผม มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่สั่นคลอนมวลอากาศในห้องเก็บของใต้ดินแห่งนี้จนตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบ ผมจ้องมอง 'หน้ากากเงินสลักลายงู' ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า บนผิวโลหะเย็นเฉียบนั้นมีหยดเลือดที่ผมหยดลงไปเมื่อครู่ซึมหายเข้าไปราวกับฟองน้ำดูดซับน้ำ "ข้อแลกเปลี่ยนของคุณมันราคาแพงเกินไปนะ" ผมตอบกลับ น้ำเสียงราบเรียบดั่งพื้นผิวน้ำที่ไร้กระแสลม แม้ในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่มันต้องการไม่ใช่แค่ 'หัวใจ' ในเชิงกายภาพ แต่มันคือความเป็นมนุษย์ที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของผม จินที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องขยับตัวเล็กน้อย ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความกังวลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นคาวเลือดผสมกับความชื้นของดินชื้นแฉะที่เป็นเอกลักษณ์เมื่อจินเริ่มเครียด เขาไม่ได้ห้ามผม เพราะเขารู้ดีว่าหากไร้ซึ่งพลังนี้ เราทั้งคู่จะไม่มีวันก้าวข้ามขีดจำกัดที่มาดามเซนวางไว้เพื่อกักขังเรา "ราคาแพงหรือ?" วิญญาณในหน้ากากหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกลั่น "มนุษย์เอ๋ย เจ้าสูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่วันที่เจ้าปล่อย 'มัน' ออกมา ความเป็นมนุษย์ที่เจ้าโหยหา มันตายไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วมิใช่หรือ เหลือไว้เพียงเปลือกที่แบกรับความแค้น... ข้าแค่ขอเปลือกนั้นมาเป็นพาหนะ เพื่อให้เจ้าได้เห็น 'ความจริง' ที่เจ้าตามหา" ผมสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของวัตถุต้องสาปรอบห้องเริ่มบิดเบี้ยว เงาดำบนผนังเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต จินก้าวเข้ามาใกล้ แตะบ่าผมเบาๆ เป็นเชิงเตือน แต่สายตาของเขามองไปยังหน้ากากด้วยความระแวดระวัง "เรย์ อย่าให้มันจูงจมูก" จินกระซิบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่น "เรามีวิธีอื่นในการขยายขอบเขตพลังงาน ไม่จำเป็นต้องเอาวิญญาณมาสิงสู่ร่างนาย" ผมหันไปมองจิน แววตาของผมที่มองเห็นความมืดในทุกสรรพสิ่งสะท้อนความเจ็บปวดที่ผมเก็บงำไว้ "จิน... มาดามเซนกำลังจะปิดตลาดในอีกสามวัน ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง สิ่งที่ฉันพยายามปกป้องมาตลอดจะพังทลายลงเหมือนที่บ้านของฉันเคยเป็น" ผมหันกลับมาที่หน้ากากเงินอีกครั้ง "ถ้าฉันตกลง... ฉันจะยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ไหม?" หน้ากากนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาว่างเปล่าบนหน้ากากจะปรากฏประกายสีม่วงอำพัน "เจ้าจะจำทุกอย่างได้... แต่เจ้าจะ 'รู้สึก' ถึงสิ่งที่เจ้าทำได้น้อยลง ความเศร้าจะจางหาย ความเมตตาจะกลายเป็นเถ้าถ่าน เจ้าจะได้พลังที่ควบคุมความตายได้ดั่งใจนึก... เป็นอย่างไร ข้อเสนอนี้น่าสนใจพอจะแลกกับสิ่งที่ไม่มีค่าอย่าง 'ความรู้สึก' หรือไม่?" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ ภาพวันคืนที่บ้านถูกเผาไหม้ ความรู้สึกไร้อำนาจที่กัดกินหัวใจผมมานานนับปีถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง หากไร้ซึ่งความเศร้า... ผมจะยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ? หรือผมจะกลายเป็นเพียงสัตว์ร้ายที่เดินสองขาในชุดสูทพ่อค้า "ทำสัญญา" ผมเอ่ยสั้นๆ "เรย์!" จินอุทาน แต่สายเกินไปแล้ว ผมหยิบมีดเงินเล่มเล็กกรีดลงบนฝ่ามืออีกครั้ง คราวนี้เลือดไม่ได้หยดลงพื้น แต่ผมทาบฝ่ามือลงบนหน้ากากเงินทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ ราวกับถูกน้ำแข็งแหลมคมทิ่มแทงไปทั่วร่าง ความมืดมิดเบื้องหน้าขยายตัวจนห้องทั้งห้องหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ไร้จุดจบ ในวินาทีนั้น ผมเห็นมัน... ความลับของมาดามเซนที่ซ่อนอยู่ในประตูมิติที่แปด มันไม่ใช่ประตูที่นำไปสู่ตลาดมืดธรรมดา แต่มันคือคุก... ที่กักขังวิญญาณบรรพบุรุษของผู้ค้าของวิเศษทั้งหมดไว้ ทันใดนั้น แรงกระชากมหาศาลดึงสติผมกลับมา ผมยืนหอบหายใจอยู่หน้าโต๊ะ หน้ากากเงินในมือแหลกสลายกลายเป็นผงละเอียดสีดำ กลิ่นอายรอบตัวผมเปลี่ยนไป มันเย็นเยียบและทรงพลังจนจินต้องถอยกรูดไปพิงผนังด้วยความหวาดหวั่น "เรย์... นัยน์ตาของนาย..." จินพูดเสียงสั่น เขาไม่กล้าสบตาผม ผมก้มมองเงาของตัวเองในกระจกเงาข้างฝา ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้ม บัดนี้กลับกลายเป็นสีม่วงอำพันเหมือนหน้ากากไม่มีผิดเพี้ยน ผมยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้า รู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่แผ่ขยายอยู่ในอก ความเจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวที่เคยกรีดลึกในใจ... บัดนี้มันเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เงียบสงัด ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทดสอบพลังใหม่ ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในความมืด เธอคือมาดามเซน เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย กลับยิ้มบางๆ ให้ผมด้วยความพึงพอใจ "ยินดีด้วยนะ เรย์... เจ้ากลายเป็นหนึ่งใน 'กุญแจ' ที่ข้าตามหามาตลอด" เธอเอ่ยก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูผมที่ตัวสั่นเทาด้วยพลังที่เพิ่งได้รับ "และตอนนี้... เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากทำหน้าที่ทาสรับใช้ของข้าจนกว่าจะถึงวันดับสูญของตลาดแห่งนี้" เธอยื่นมือที่เหี่ยวย่นมาจับคางผมไว้แน่น ในขณะที่ผมนิ่งงัน หัวใจที่ไร้ความรู้สึกของผมกำลังสั่งให้ผมคว้าคอเธอ แต่เหตุใดกัน... พลังในตัวผมถึงได้สยบยอมต่อผู้หญิงคนนี้ราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดรึงวิญญาณผมไว้แน่นหนาขนาดนี้? การเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพันธสัญญาที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายไปพร้อมกับผม ประตูมิติที่แปดครับ