การไล่ล่าในยามวิกาล

“อย่าหันหลังกลับไปมอง ถ้าไม่อยากเห็นว่าสิ่งนั้นมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร” เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าความสั่นไหวในจังหวะการก้าวเท้ากลับทรยศความเยือกเย็นนั้นโดยสิ้นเชิง เขากำลังฉุดกระชากแขนของจินให้พุ่งตัวผ่านตรอกแคบๆ ของย่านการค้าในตลาดมืดเบื้องล่าง กลิ่นกำยานที่ไหม้เกรียมผสมกับกลิ่นไอความตายโชยเข้าปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน จินหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเสื้อโค้ทตัวหนา “เรย์... กลิ่นอายของพวกมันไม่ได้มาแค่หนึ่ง แต่มันมีมากกว่าสิบ!” “นั่นคือองครักษ์เงาของมาดามเซน” เรย์ตอบโดยไม่ลดความเร็ว “พวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือเศษเสี้ยวของคำสาปที่ถูกถักทอด้วยความอาฆาต ถ้าโดนมันสัมผัสตัว แม้แต่จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดก็ต้องแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน” เบื้องหลังของพวกเขามีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่าไร้น้ำหนักเหยียบลงบนพื้นหิน เสียงนั้นไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่มาจากสิ่งที่เป็นพันธสัญญาของวิเศษต้องสาป ร่างสีดำทมิฬสูงตระหง่านไร้ใบหน้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากความมืดมิดที่ดูดกลืนแสงไฟทุกดวงรอบข้าง องครักษ์เงาเหล่านั้นก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับร่นระยะห่างเข้ามาหาพวกเขาอย่างน่ากลัว จินชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง สายตาของอดีตตำรวจสายสืบจับจ้องไปที่เงาร่างหนึ่งที่พุ่งผ่านหน้าต่างอาคารเก่าแก่เข้ามาขวางทางข้างหน้า เขาชักปืนที่บรรจุลูกกระสุนอาบน้ำมนต์ออกมา แต่เรย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “กระสุนธรรมดาทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก จิน” เรย์กัดฟัน “สิ่งที่ต้องใช้คือ ‘ราคาที่ต้องจ่าย’ คุณมีสิ่งของติดตัวมาบ้างไหม?” จินหน้าซีดเผือด “มี... มีเพียงนาฬิกาทรายหยุดเวลาที่เอามาจากหีบเหล็กนั่น แต่มันยังใช้งานไม่ได้เต็มที่!” “ส่งมา!” เรย์แบมือออก มืออีกข้างยังคงถือกริชเงินแกะสลักลวดลายประหลาดที่เขาได้มาจากการแลกเปลี่ยนด้วยหยดเลือดของตัวเอง เขากรีดนิ้วลงบนฝ่ามือ ปล่อยให้เลือดสีแดงฉานไหลชโลมบนตัวเรือนนาฬิกาทราย โลหะเย็นเยียบในมือนั้นสั่นระริกเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังหิวโหย ในจังหวะที่องครักษ์เงาตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ด้วยเล็บที่แหลมคมดุจใบมีด เรย์ตะโกนก้อง “หยุด!” นาฬิกาทรายในมือระเบิดแสงสีม่วงหม่นออกมาครอบคลุมรัศมีรอบตัวพวกเขา ทันใดนั้น ความเคลื่อนไหวของทุกสรรพสิ่งในตรอกก็หยุดชะงัก เงาร่างที่กำลังตะปบลงมาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เศษฝุ่นที่ร่วงหล่นหยุดลอยนิ่งราวกับภาพถ่ายที่ถูกแช่แข็ง จินยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมามองเรย์ที่ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด “นี่คือพลังของนาฬิกาเรือนนี้หรือ? มันไม่ได้หยุดเวลา แต่มันดึงพวกเราออกไปจากห้วงมิติเวลาปกติ!” “แค่ชั่วคราวเท่านั้น” เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อไหลโทรมหน้า “มาดามเซนรู้แล้วว่าเราอยู่ที่ไหน แรงดึงดูดของประตูที่แปดกำลังจะปิดตาย ถ้าเราออกไปไม่ทันก่อนที่แสงนี้จะดับลง... เราจะถูกขังอยู่ในรอยแยกของความมืดชั่วนิรันดร์” พวกเขาออกวิ่งอีกครั้ง ท่ามกลางโลกที่หยุดนิ่ง ทุกย่างก้าวผ่านร่างขององครักษ์เงาที่ยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้น เรย์นำทางไปสู่กำแพงอิฐเก่าที่ดูไม่ต่างจากจุดอื่น แต่เขากลับหยิบกุญแจเหล็กสนิมเขรอะออกมาไขเข้าที่ความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลัง เป็นเสียงแหบพร่าและเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนหล่นวูบ “เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นจากพันธสัญญาที่เจ้าเป็นคนทำขึ้นเองหรือ เรย์?” เรย์ชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ เขาไม่หันกลับไปมอง ทว่าร่างของมาดามเซนกลับปรากฏกายขึ้นขวางหน้าทางออก ราวกับนางกำลังก้าวข้ามผ่านเงาของพวกเขามาโดยตรง หญิงชราในชุดคลุมสีดำสนิทเผยรอยยิ้มที่ปราศจากแววตา “ของที่เจ้าขโมยไปไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของจุดจบ... และดูเหมือนว่าคู่คิดของเจ้า จะรู้อะไรบางอย่างที่เจ้าพยายามปิดบังมาตลอดนะ” มาดามเซนขยับนิ้วเรียวแห้งกร้านชี้ไปที่จิน ก่อนที่ดวงตาของนางจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต “คุณจิน... ถามเขาสิ ว่าทำไมตระกูลของเขาถึงต้องกลายเป็นผู้เฝ้าประตู แทนที่จะเป็นผู้ทำลายมันตั้งแต่แรก?” จินหันไปมองเรย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวในความเชื่อใจ เรย์นิ่งอึ้ง มือที่ถือนาฬิกาทรายสั่นสะท้านก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น แตกละเอียดกระจายไปทั่วทางเดินที่เริ่มจะสั่นไหวและสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ความมืดเบื้องหลังพุ่งเข้าโอบล้อมพวกเขาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เรย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับจินด้วยสายตาที่เย็นชาและแตกสลาย “คุณไม่ควรรับรู้เรื่องนี้... ไม่ใช่ตอนนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด