จี้ห้อยคออาถรรพ์

"วางมันลงซะ จิน ก่อนที่นายจะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่งนี้" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม ผมนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่าในห้องทำงานส่วนตัว จ้องมองจินที่กำลังยื่นมือสั่นเทาไปหาจี้ห้อยคอสีเงินหม่นที่วางอยู่บนกำมะหยี่สีเลือด ลวดลายบนจี้นั้นวิจิตรบรรจงจนน่าสะพรึง มันไม่ใช่ลายดอกไม้หรือเรขาคณิตทั่วไป แต่เป็นภาพนูนต่ำของนัยน์ตาหลายดวงที่เรียงร้อยเข้าหากันราวกับกำลังจ้องมองทะลุผ่านเนื้อหนังของใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ จินชะงักมือ กลิ่นอายของความตายที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศทำให้นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัว เขาสูดหายใจเข้าลึกพลางสะบัดหน้าไล่ความมึนงง ก่อนจะถอยหลังกลับไปพิงผนังห้องที่ประดับด้วยหน้ากากไม้แกะสลักจากชนเผ่าที่สาบสูญ "นายเห็นอะไรในนั้น เรย์?" จินถาม เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย "ฉันได้ยินเสียง... ไม่ใช่เสียงคน แต่มันเหมือนเสียงกระดูกที่ถูกบดละเอียด และกลิ่น... กลิ่นเหมือนกับเลือดที่เน่าเสียในสุสาน" ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเดินช้าๆ ไปหาจี้อาถรรพ์ชิ้นนั้น แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันทำให้นิ้วมือของผมดูยาวผิดปกติเมื่อทาบลงบนกระจกตู้โชว์ "มันคือ 'หยาดน้ำตาแห่งนาร์กอส' ของวิเศษที่ถูกสาปด้วยความอาฆาตของหญิงสาวผู้ถูกทรยศ ความปรารถนาของมันไม่ใช่การครอบครอง แต่มันต้องการ 'ภาชนะ' ที่จะทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกนี้กับสิ่งที่หิวโหยในอีกฟากฝั่งของประตูมิติที่แปด" จินหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "และนายก็นำมันเข้ามาในร้านของเราเนี่ยนะ? นายรู้ดีว่ามาดามเซนต้องการสิ่งนี้ นางกำลังปั่นหัวนาย เรย์ นายกำลังเอาชีวิตที่เหลือไปเสี่ยงกับเกมของคนแก่ที่มองเห็นอนาคตจนน่ารังเกียจคนนั้น" "ผมไม่มีทางเลือก" ผมตอบสั้นๆ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่าของนัยน์ตาบนจี้ห้อยคอ "ข้อมูลเรื่องการสูญเสียครอบครัวของผม... สิ่งเดียวที่มาดามเซนยอมแลกเปลี่ยนด้วย คือการที่ผมต้องนำของสิ่งนี้ไปส่งมอบให้เธอในคืนพระจันทร์สีเลือด" เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฝังแน่นอยู่ในหัว ความทรงจำเกี่ยวกับการสูญเสียที่ไม่เคยจางหายไปไหน ราวกับแผลสดที่รอการซ้ำเติม ผมหลับตาลง ภาพของเปลวเพลิงที่กลืนกินบ้านทั้งหลังยังคงชัดเจน ไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่มันคือไฟที่เกิดจากความโกรธแค้นของวัตถุต้องสาปที่ผมเคยพลั้งเผลอปลดปล่อยออกมา ทว่าในวินาทีที่ผมตัดสินใจจะหยิบจี้ชิ้นนั้นขึ้นมาเก็บเข้ากล่องนิรภัย เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นสามครั้ง จังหวะการเคาะที่หนักแน่นและเย็นเยียบจนน่าขนลุก จินชักปืนพกคู่กายออกมาทันที กระบอกปืนเล็งไปที่บานประตูเหล็กที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการถูกกระแทก "ใคร?" จินตะโกน ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงแผ่นกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำที่สอดเข้ามาใต้ช่องประตู ผมเดินไปหยิบมันขึ้นมา เนื้อความบนนั้นเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่ดูเหมือนรอยกรงเล็บข่วน: *'ความรักที่แลกมาด้วยชีวิต คือพันธสัญญาที่ไม่อาจถอนคืน เรย์... เจ้าคิดหรือว่าของสิ่งนี้เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว?'* หัวใจของผมกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง มาดามเซนไม่ได้แค่ต้องการมัน นางกำลังจะทำลายผมด้วยการให้ผมเป็นผู้ใช้มันเสียเอง ทันใดนั้นเอง จี้ห้อยคอที่วางอยู่บนกำมะหยี่ก็เริ่มส่งเสียงกรีดร้อง มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในสมองโดยตรง กระแสพลังงานมืดมิดทะลักออกมาจากรอยแยกของจี้จนเกิดเป็นหมอกสีดำคลุ้งไปทั่วห้อง ของในร้านเริ่มสั่นไหวและลอยขึ้นจากพื้น หน้ากากไม้แกะสลักบนผนังขยับเขยื้อน ราวกับว่าพวกมันกำลังจะมีชีวิตขึ้นมาเพื่อเป็นสักขีพยาน "จิน! ถอยออกไป!" ผมตะโกนพลางรวบรวมสมาธิเพื่อกางอาคมขัดขวาง แต่มันสายเกินไป จี้ห้อยคอนั้นพุ่งขึ้นสู่กลางอากาศราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากมันขึ้นไป และในเสี้ยววินาทีนั้น แสงสีแดงฉานก็สาดส่องออกมาจากตัวมันจนห้องทั้งห้องกลายเป็นสีเลือด ความมืดมิดที่ผมคุ้นเคยกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เมื่อบานประตูที่ถูกล็อกไว้แน่นหนาค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ ในความมืดหลังประตูนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา มันเป็นเงาที่คุ้นตา เงาที่มีกลิ่นอายของอดีตที่ผมพยายามหนีมาตลอด ผมหยุดหายใจกะทันหัน เมื่อร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวในชุดสีขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าของเธอถูกปกคลุมด้วยเส้นผมที่ยุ่งเหยิง ทว่าดวงตาที่จ้องมองมานั้น... เป็นดวงตาคู่เดียวกับที่ผมเห็นในความฝันทุกค่ำคืน "พี่ชาย..." เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าลมหายใจของคนตาย "ทำไมพี่ถึงปล่อยให้ฉันต้องรออยู่ในความมืดคนเดียวเนิ่นนานขนาดนี้?" ผมก้าวถอยหลังจนสะดุดขาเก้าอี้ ความเย็นของโลหะที่จี้ห้อยคอซึ่งบัดนี้ลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าอกของผมเริ่มแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจ ราวกับพันธสัญญาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดในประตูที่แปดไปพร้อมกับผมนะครับ ประตูมิติที่แปด