จอมเวทผู้ไร้พันธะ

"ถอยไปซะ รินะ! เธอก็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่มีค่าหัวบนหัวเป็นไอเทมระดับตำนาน ส่งมันมาแล้วพวกเราจะปล่อยเธอไปแบบไร้รอยขีดข่วน!" เสียงตะโกนก้องด้วยความโลภก้องสะท้อนไปทั่วซากปรักหักพังของโบราณสถานแห่งคาร์เทีย ไอเวทสีฟ้าครามและสีแดงชาดพวยพุ่งสลับกันจนท้องฟ้าเหนือเขตแดนรกร้างยามค่ำคืนแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอัสดง รินะในชุดคลุมจอมเวทสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยไหม้จากการปะทะอย่างต่อเนื่อง ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้ลมหายใจของเธอจะหอบถี่จนเห็นเป็นไอสีขาวจางๆ ในอากาศที่ลดฮวบลง เธอยกคถาในมือขึ้นอีกครั้ง แม้มานาในหลอดสถานะจะเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ "ถ้ารู้ว่ามันเป็นไอเทมระดับตำนาน... พวกนายก็น่าจะรู้ด้วยนะว่ามันไม่มีวันตกเป็นของพวกโลภมากอย่างไร้สมองอย่างพวกแกหรอก!" "ปากดีนักนะ! จัดการเธอซะ อย่าให้เหลือแม้แต่เศษซากค่าประสบการณ์!" สิ้นคำสั่งของหัวหน้ากิลด์นักล่าค่าหัว 'หมาป่าโลหิต' ผู้เล่นอาชีพนักรบคลั่งนับสิบชีวิตก็พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน ประหนึ่งคลื่นมรณะที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง รินะกัดริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อเตรียมรับมือกับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา... ความตายในโลกเสมือนจริงที่เจ็บปวดไม่แพ้ของจริง และอาจทำให้เธอสูญเสียไอเทมชิ้นสำคัญที่เก็บรักษามานาน *เคร้ง! ฉับ!* ทว่า เสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่เสียงคมดาบที่ปักทะลุร่างของเธอ แต่เป็นเสียงโลหะหนักหน่วงกระทบกันอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ รินะลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ภาพตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อคลุมช่างตีเหล็กสีดำสนิท ไหล่ซ้ายพาดด้วยค้อนเหล็กด้ามยาวขนาดย่อมที่เคลือบด้วยออร่าสีครามเข้มข้น ชายหนุ่มผู้มาใหม่ยืนหยัดขวางกั้นระหว่างเธอกับกองทัพนักล่าค่าหัวนับสิบได้อย่างมั่นคง ราวกับภูเขาหินผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน "เรน..." เสียงกระซิบหลุดจากปากของจอมเวทสาวด้วยความระคนแปลกใจ "ถอยไปอยู่ข้างหลังครับคุณรินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างเอ่ยขึ้น เรนไม่ได้หันกลับมามองเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มผู้เล่นตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ เยือกเย็น ราวกับกำลังมองก้อนแร่ดิบที่รอการตีขึ้นรูป "แกเป็นใครวะ ไอ้งั่งนี่! กล้าดียังไงมาสอดเรื่องของกิลด์หมาป่าโลหิต!" หัวหน้ากิลด์นักล่าค่าหัวแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าเหยื่ออันโอชะกำลังจะหลุดลอยไป "ฆ่ามันด้วย! เอาให้มันจำฝังใจว่าอย่ามาขวางทางพวกเรา!" ผู้เล่นแนวหน้าสามคนพุ่งเข้าประชิดตัวเรนพร้อมกันด้วยทักษะ 'พุ่งทะยานโลหิต' ดาบใหญ่ในมือของพวกมันเรืองแสงสีแดงฉานหวังจะปลิดชีพเรนในดาบเดียว เรนยังคงยืนนิ่ง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขาสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับการสั่นพ้องของค้อนเหล็กในมือ สมองของอดีตวิศวกรคำนวณมุมองศา ความเร็ว และแรงปะทะอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร *เปรี้ยง!* เรนเหวี่ยงค้อนในมือกระแทกเข้ากับพื้นดินเบาๆ คลื่นกระแทกธาตุดินผสมผสานกับแรงเหวี่ยงอันมหาศาลระเบิดออกเป็นวงกว้าง ส่งผลให้พื้นหินแตกละเอียดและสร้างแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของทั้งสามคนที่พุ่งเข้ามาจนเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้น "บ้าน่า! แค่ใช้อุปกรณ์ช่างตีเหล็ก... ทำไมถึงสร้างแรงกดดันได้ขนาดนี้!" หนึ่งในผู้เล่นร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เรนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วที่ผิดวิสัยอาชีพช่างตีเหล็ก เท้าขวา踏ลงพื้นเพื่อส่งแรงส่ง ร่างกายพุ่งเข้าหาศัตรูคนแรก ค้อนในมือเปลี่ยนเป็นมุมกวาดที่เฉียบคม กระแทกเข้าที่ด้ามดาบของอีกฝ่ายจนหักสะบั้นเป็นสองท่อน แรงสะท้อนทำให้คู่ต่อสู้กระเด็นถอยหลังไปชนพวกเดียวกันเองจนล้มระเนระนาด "คุณรินะครับ" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา "ช่วยสร้างม่านพลังธาตุลมปิดกั้นมุมอับด้านขวาให้ผมที สามวินาทีก็พอ" รินะสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว สมองระดับเบต้าเทสเตอร์ของเธอทำงานทันที เธอยกคถาขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ "เข้าใจแล้ว... อย่าสั่งฉันนานนักสิ!" *ฟึบ!* พายุหมุนขนาดเล็กถูกสร้างขึ้นอย่างฉับพลัน ปิดกั้นเส้นทางการเข้าตีจากด้านข้างของศัตรู ทำให้เรนสามารถโฟกัสกับการจัดการแนวหน้าได้อย่างเต็มที่ ความเข้าขาและสัญชาตญาณในการต่อสู้ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นกลับสอดประสานกันอย่างน่าประหลาด ราวกับทั้งคู่เคยผ่านสมรภูมิร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วน เรนหมุนตัวควงค้อนในมือ ออร่าสีฟ้าจากการตีเหล็กถูกปลดปล่อยออกมาเป็นประกายไฟระยิบระยับทุกครั้งที่ค้อนกระทบกับเกราะป้องกันของศัตรู เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ทักษะเฉพาะตัวของช่างตีเหล็ก 'การหลอมรวมแรงกระแทก' ถูกใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพ ทุกการโจมตีไม่ได้มุ่งหวังแค่สร้างความเสียหาย แต่เป็นการทำลายความทนทานของอุปกรณ์สวมใส่ของฝ่ายตรงข้ามทีละน้อย ผ่านไปไม่ถึงสองนาที กองกำลังสิบกว่าคนของกิลด์หมาป่าโลหิตก็นอนราบไปกับพื้น ค่าสถานะความทนทานของชุดเกราะพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดี พวกมันมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัวและยอมกดปุ่มหนีตายวาร์ปกลับเมืองหลวงด้วยสภาพที่สะביินสะบอ ความเงียบสงบกลับคืนสู่โบราณสถานอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของรินะที่ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น ใช้คถาค้ำยันร่างที่อ่อนล้าเอาไว้ ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า "นาย... เป็นใครกันแน่ เรน? ช่างตีเหล็กทั่วไปไม่มีทางเคลื่อนไหวแบบนั้นได้แน่" รินะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนสงสัยและทึ่ง เรนลดค้อนในมือลง เก็บมันกลับเข้าช่องเก็บไอเทมด้วยความนุ่มนวล เขากดหมวกฮู้ดลงต่ำเพื่อบังใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาสนใจ "ผมก็แค่ช่างตีเหล็กธรรมดาคนหนึ่งที่ผ่านมา... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะซ่อนความลับอะไรไว้มากกว่าที่บอกผมนะ คุณรินะ" ก่อนที่รินะจะได้เอ่ยปากแก้ตัว หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่มีรอยแตกราวกับกระจกแตกร้าวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งสองคน พร้อมกับเสียงเตือนของระบบที่ดังขึ้นกังวานในหัวของพวกเขาอย่างกะทันหัน [เตือนภัยระบบระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอกพื้นที่เขตปลอดภัย] [เงื่อนไขภารกิจลับ 'ผู้ถือครองกุญแจแห่งบรรพกาล' ถูกกระตุ้นโดยไม่คาดคิด] [ผู้เล่น เรน และ ผู้เล่น รินะ ได้รับสถานะ: "เป้าหมายแห่งการล้างบาง" จากระบบหลักของเซิร์ฟเวอร์] [คำเตือน: สิ่งที่กำลังตื่นขึ้นใต้โบราณสถานแห่งนี้ ไม่ใช่ บอสระดับตำนาน... แต่คือ "ผู้ดูแลระบบที่ถูกลืม"] ดวงตาของเรนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอระบบ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ --- ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม ---