เศษเหล็กศักดิ์สิทธิ์

กลิ่นไอสนิมเหล็กและไอร้อนจากเตาหลอมในย่านการค้าเขตตะวันตกของมหานครเซเลสเทียไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม สำหรับอดีตวิศวกรผู้ใช้ชีวิตอยู่กับเสียงโลหะกระทบกันมานับทศวรรษ กลิ่นเหล่านี้คือเสียงดนตรีที่ขับกล่อมให้จิตใจที่เคยแตกสลายจากโลกความเป็นจริงได้กลับมาสงบลงอีกครั้ง นิ้วมือหยาบกร้านภายใต้ถุงมือหนังชั้นดีกำลังคีบแผ่นโลหะสีนิลขึ้นมาจากอ่างน้ำมันหล่อเย็น เสียง *‘ซ่า’* ดังสนั่นพร้อมกับกลุ่มไอสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานร้านตีเหล็กขนาดเล็ก เรนไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขากวาดสายตาคมกริบประเมินรอยผลึกเวทมนตร์ที่ซึมซับเข้าไปในเนื้อเหล็กผ่านการตีซ้ำถึงเจ็ดสิบสองครั้ง "โครงสร้างผลึกยังกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ... ถ้าฝืนนำไปขึ้นรูปเป็นดาบ ธาตุไฟในตัวเร่งปฏิกิริยาคงทำให้คมดาบละลายกลายเป็นเศษขยะภายในสามดาบแรกแน่นอนครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความผิดพลาดไม่ใช่สิ่งที่เรนยอมให้เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นในโลกความจริงที่เขาเคยสูญเสียเพื่อนร่วมงานไปจากความประมาท หรือในโลกเสมือนจริง *‘Nexus Online’* แห่งนี้ ทุกรายละเอียดมีความหมาย และทุกชิ้นงานคือการไถ่บาปในรูปแบบของงานฝีมือ เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยจังหวะจะโคนดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน รินะก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต เสื้อคลุมสีครามของจอมเวทสายควบคุมธาตุระดับสูงพลิ้วไหวตามแรงลม เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่มักซ่อนความลับบางอย่างไว้เสมอ "ฉันคิดว่าคุณจะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการหลอมตะปูเหล็กไร้ค่าเสียอีกนะ เรน" รินะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลก ดวงตาสดใสคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แผ่นโลหะในมือของชายหนุ่ม "ดูท่าทางแล้ว... คุณกำลังเผชิญหน้ากับกำแพงที่เรียกว่า 'ขีดจำกัดของวัสดุ' สินะคะ... อ๊ะ ขออภัย ติดนิสัยพูดตามใจตัวเองไปหน่อย" เธอรีบแก้คำพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสายตาตำหนิเชิงสุภาพจากเรน เรนวางค้อนเหล็กในมือลงบนทั่งอย่างประณีต เขาถอดถุงมือออกแล้วใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเขม่าตามเรียวนิ้วช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว "คุณมาเร็วกว่าที่นัดไว้สิบนาที รินะ... หรือว่าข่าวกรองที่คุณถืออยู่ มันร้อนรนจนรอให้ถึงเวลาไม่ได้?" เรนถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเฉียบคมที่ทำให้อีกฝ่ายต้องหุบยิ้ม รินะถอนหายใจเบาๆ เดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าใกล้กับกองแร่ดิบ เธอไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับหยิบแผ่นศิลาจารึกสีดำสนิทขนาดยาวเท่าฝ่ามือออกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของช่างตีเหล็ก แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากอักขระโบราณสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ "คุณฉลาดเกินไป เรน... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกคุณ" รินะเลื่อนแผ่นศิลานั้นไปตรงหน้าชายหนุ่ม "ข้อมูลที่คุณอยากได้เกี่ยวกับการกระจายตัวของแร่ *'สตาร์สติล (Starsteel)'* ระดับตำนานในดันเจี้ยนชั้นที่ห้า... ฉันหามาให้แล้ว แต่แลกกับการที่ผลงานชิ้นแรกที่คุณตีจากแร่นั้น ต้องตกเป็นของฉัน" เรนก้มมองแผ่นศิลาสีดำสนิท สัมผัสความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวอักษรเวทมนตร์บอกเขาว่านี่ไม่ใช่ข้อมูลดาษดื่นทั่วไป แต่อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่ได้เอื้อมมือไปหยิบมันทันที นัยน์ตาสีเข้มหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจอมเวทสาว "คุณรู้ดีว่าแร่สตาร์สติลไม่เคยมีบันทึกการขุดพบในเซิร์ฟเวอร์เปิดใหม่แบบนี้... รินะ ในฐานะที่เคยเป็นเบตากลุ่มแรก คุณกำลังบอกอะไรผมกันแน่?" เรนเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางความคิด "แร่นี้ถูกซ่อนไว้โดยระบบ หรือมันเป็นเศษซากของบางสิ่งที่ถูกลบออกไปจากแพตช์ก่อนหน้านี้?" รินะชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจางหายลงไปครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชม ความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็วของชายผู้นี้ไม่เคยทำให้เธอด้อยความคาดหมายเลย "สมเป็นวิศวกรโครงสร้าง... คุณมองทะลุชั้นข้อมูลเบื้องต้นไปไกลมาก" รินะโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะ เสียงกระซิบของเธอเบาราวกับสายลม "สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือ แร่ที่คุณกำลังตามหานั้นไม่ใช่แร่ธรรมชาติ แต่มันคือ 'เศษซาก' ของอาวุธระดับเทพที่ถูกทำลายในสงครามครั้งปฐมบทของเซิร์ฟเวอร์... และจุดที่มันตกอยู่ ถูกปกป้องโดยมอนสเตอร์ระดับบอสที่ไม่อยู่ในสารบบของเควสต์หลัก" เรนเงียบไป ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคางอย่างใช้ความคิด สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับเข้ามาในเสี้ยววินาที ระบบเกมไม่ได้ถูกออกแบบมาให้แจกจ่ายไอเทמהระดับสูงง่ายๆ หากมีเศษซากของอาวุธเทพหลงเหลืออยู่ นั่นหมายความว่ามีความเสี่ยงที่สูงลิ่วรออยู่เบื้องหน้า "เข้าใจแล้วครับ" เรนเอ่ยตอบในที่สุด พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแผ่นศิลาข้อมูลนั้นขึ้นมาเก็บไว้ในช่องเก็บของ "ข้อเสนอของคุณยุติธรรมดี... แร่ชิ้นแรกที่หลอมได้ จะเป็นของคุณ แต่ผมมีเงื่อนไขเพิ่มเติม..." รินะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ว่ามาสิคะ" "เราจะลงไปชั้นที่ห้ากันในคืนนี้... และทุกการตัดสินใจในดันเจี้ยน เป็นสิทธิ์ขาดของผมแต่เพียงผู้เดียว" เรนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันหนักแน่นจากจิตวิญญาณของนักสร้างสรรค์แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในร้านเปลี่ยนไป "ถ้าตกลงตามนี้... เรามาเริ่มเตรียมงานกันเถอะครับ" รินะมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินกลับไปหยิบประแจและค้อนเหล็กคู่ใจ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เลือกคนผิดที่จะมาถือครอง 'เศษเหล็กศักดิ์สิทธิ์' ชิ้นนี้ แต่ทว่า ในขณะที่เรกำลังจะเอื้อมมือไปปิดเตาหลอมเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาทั้งสองคน *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม: ดันเจี้ยนลับ 'หลุมศพแห่งผู้สร้าง' ถูกปลดล็อกโดยเงื่อนไขพิเศษ] [คำเตือน: ผู้เล่นเรนและรินะได้กระตุ้น 'เจตจำนงแห่งทั่งเหล็กโบราณ' สิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังตื่นจากการหลับใหล...] [ภารกิจฉุกเฉิน: จงหลอมโลหะแห่งชะตากรรม ก่อนที่เงาแห่งความมืดจะกลืนกินเซิร์ฟเวอร์ทั้งใบ!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตีฝ่าอุปสรรคไปกับคมค้อนแห่งศรัทธานี้นะครับ