ความนุ่มนวลท่ามกลางพายุ

“เก็บมันไปซะ คาร์ลอส... อย่าถามอะไรที่ฉันยังไม่พร้อมจะตอบในคืนนี้” เสียงของเรนิสาสั่นพร่าเกินกว่าจะรักษามาดดีไซเนอร์สาวผู้มั่นใจได้ แผ่นกระดาษในมือที่สั่นไหวคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ฉีกกระชากความสุขุมของเธอจนหมดสิ้น เธอวางรูปถ่ายใบนั้นลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยมือที่เย็นเฉียบ ก่อนจะหันหลังกลับไปมองบานหน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนราวกับอัญมณีที่กำลังแตกสลาย คาร์ลอสไม่พูดอะไร เขายืนอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางความเงียบที่กดทับหัวใจเหมือนก้อนหินหนักอึ้ง เขาสังเกตเห็นแผ่นหลังที่ไหวสะท้านของเธอผ่านชุดผ้าไหมเนื้อบางที่รัดรูปจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่เคยทำให้อารมณ์เขาพลุ่งพล่าน แต่ในเวลานี้ มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากของนางพญา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ เงาของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากโคมระย้าจนเรนิสาตกอยู่ในอ้อมกอดของความมืดชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมยาสูบราคาแพงผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้อีกฝ่ายต้องหลับตาลงอย่างห้ามไม่ได้ “ผมไม่ได้ต้องการจะเค้นความลับจากคุณด้วยวิธีป่าเถื่อน” เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสกระซิบอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้เรนิสาขนลุกซู่ “แต่เรนิสา... คุณเห็นไหมว่ามือของคุณมันสั่นแค่ไหน สิ่งที่อยู่ในรูปนั้นมันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงขั้นทำให้คนอย่างคุณต้องหลบตาผม?” เรนิสาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมกริบของมหาเศรษฐีหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้ชั้นหินที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง “ไม่ใช่ความกลัว” เธอกลืนน้ำลายลงคอ “แต่เป็นความเกลียดชังที่มันหวนกลับมา... ความทรงจำบางอย่างไม่ได้มีไว้ให้รื้อฟื้น แต่มันมีไว้ให้ฝังลึกที่สุดในหลุมศพของอดีต” คาร์ลอสยกมือขึ้นเชยคางเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาที่มักใช้ทำธุรกิจ กลายเป็นความนุ่มนวลที่ดูขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขา นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยวนบนริมฝีปากที่แห้งผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลมพายุที่กำลังโหมกระหน่ำในใจเธอ “งั้นก็ไม่ต้องพูดถึงมัน” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน “คืนนี้ให้ผมเป็นที่พึ่งให้คุณก็พอ ลืมเมธา ลืมอดีตที่เน่าเฟะนั่นไปให้หมด... ในเวลานี้ มีแค่คุณและผมในห้องนี้” เรนิสาเผลอจิกเล็บลงบนต้นแขนของเขา ความอบอุ่นจากร่างกายของคาร์ลอสเปรียบเสมือนโอเอซิสกลางทะเลทรายที่กำลังแผดเผา เธอไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็น และเธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่มองความรักเป็นเพียงเกมธุรกิจอย่างเขา จะสามารถให้ความรู้สึก ‘ปลอดภัย’ ในยามที่เธอพังทลายลงได้ถึงเพียงนี้ เขารวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดที่มั่นคง ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความกระหายหิวในสัมผัสทำให้เรนิสาแทบละลายลงไปกับพื้นห้อง เขาช้อนตัวเธอขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอนั้นเบาหวิว ความเงียบของห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัด เขาพาเธอไปยังเตียงกว้างกลางห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา วางเธอลงบนหมอนผ้าไหมเนื้อนุ่มราวกับวางสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก คาร์ลอสคุกเข่าลงข้างเตียง มือหนาลูบไล้ไปตามแนวสันหลังของเธอผ่านผ้าชุดนอนบางเบา ความนุ่มนวลนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเหมือนคลื่นใต้น้ำที่กำลังจะพัดเข้าฝั่ง “ถ้าผมจะขอ... มากกว่าการเป็นที่พึ่ง คุณจะใจร้ายกับผมไหม?” คาร์ลอสถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เรนิสาไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยื่นมือไปสัมผัสโครงหน้าอันหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจนั่น แทนคำตอบที่เธอไม่มีวันเอื้อนเอ่ย เธอรู้ดีว่านี่คือการเลือกที่อันตราย เธอรู้ว่าคาร์ลอสอาจเป็นเพียงแค่กับดักกำมะหยี่ที่ทำให้เธอดำดิ่งลึกลงไปกว่าเดิม แต่ในคืนที่ความมืดมิดจากอดีตไล่ล่าเธอจนมุม... อ้อมกอดนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ทว่าในขณะที่มือของคาร์ลอสกำลังจะเลื่อนขึ้นไปปลดปมเชือกที่รัดเอวของเธอ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิท หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นชื่อที่ทำให้เรนิสาหัวใจแทบหยุดเต้น... *‘เมธา’* คาร์ลอสชะงัก สายตาที่เคยอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจมีดโกน เขามองไปที่หน้าจอนั้น ก่อนจะกลับมามองเรนิสาที่ใบหน้าถอดสีราวกับกระดาษ “ดูเหมือนอดีตที่รักของคุณ จะไม่ยอมปล่อยให้เรามีค่ำคืนที่แสนหวานกันง่ายๆ นะครับ” คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนน่าขนลุก พร้อมกับกดรับสายด้วยมือของเขาเอง แล้วเปิดลำโพงทิ้งไว้ “เรนิสา... ผมรู้ว่าคุณอยู่กับมัน” เสียงเมธาดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ด้วยความเยือกเย็น “และผมก็รู้ด้วยว่ารูปถ่ายใบนั้น... มันกำลังจะทำให้คุณสูญเสียทุกอย่างที่ผมสร้างมากับมือ... รวมถึงชีวิตที่แสนสุขของคนรักใหม่ของคุณด้วย” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและปริศนาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดนะคะ ด้วยรักจาก ชฎาพรายไวน์แดงค่ะ