ความโกรธของคาร์ลอส

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นหินอ่อนจนแตกกระจายดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรองของ ‘วินเซนโซ่ คลับ’ เศษเสี้ยวของมันกระเด็นไปหยุดอยู่ปลายรองเท้าหนังขัดมันวาววับของคาร์ลอส วินเซนโซ่ ชายหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับเขากำลังชื่นชมงานศิลปะชิ้นเอกที่เพิ่งถูกทำลายด้วยน้ำมือของตนเอง เรนิสายืนนิ่งอยู่ไม่ไกล ใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา แววตาของนักล่าที่กรงเล็บกำลังจะฝังลงบนเนื้อเยื่อของเหยื่อที่บังอาจก้าวล้ำเส้น “คุณลืมไปหรือเปล่าเมธา...” คาร์ลอสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับอากาศภายในห้องให้หนักอึ้ง “ว่าที่นี่คืออาณาจักรของผม ไม่ใช่สนามเด็กเล่นให้คนกระจอกอย่างคุณมาวิ่งเล่นทำตัวเป็นมิจฉาชีพ” เมธาที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้าหัวเราะร่า ทั้งที่เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามไรผม “กระจอกงั้นหรือ? ผมแค่กำลังนำเสนอ ‘ความจริง’ ที่สังคมไฮโซกำลังอยากรู้อยู่พอดี เรนิสาไม่ได้ใสซื่ออย่างที่ใครๆ คิดหรอก... ดีไซเนอร์ระดับโลกที่ต้องพึ่งพาสามีรวยๆ เพื่อปิดกลบความผิดพลาดทางธุรกิจน่ะ” “หุบปาก” คาร์ลอสสั่ง สั้น ห้วน และเฉียบขาด เขาเดินเข้าไปหาเมธาอย่างเชื่องช้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดอิตาลีดูดุดันราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามที่กำลังเสพสุขกับการเห็นเหยื่อค่อยๆ หมดลมหายใจ เขาคว้าคอเสื้อของเมธาแล้วกระชากเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไวน์แดงที่หกกระเซ็นในบรรยากาศนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรื่นรมย์แม้แต่น้อย “ผมให้เวลาคุณเลือก” คาร์ลอสกระซิบข้างหูชายหนุ่ม “ว่าจะเดินออกจากที่นี่ด้วยสภาพครบสามสิบสอง หรือจะให้ลูกน้องของผมส่งคุณกลับไปในสภาพที่แม้แต่แม่ของคุณก็จำไม่ได้” เรนิสาตัดสินใจก้าวเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายเขา เธอมองดูชายหนุ่มที่เคยเป็นอดีตคนรักด้วยความสมเพช ความโกรธแค้นที่เคยมีจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า “เมธา... เกมนี้คุณแพ้ตั้งแต่วินาทีที่คุณคิดจะเอาชื่อฉันไปแขวนไว้บนพาดหัวข่าวสกปรกพวกนั้นแล้ว” “แพ้งั้นเหรอ?” เมธาถ่มน้ำลายลงพื้น “คาร์ลอส ปกป้องเธอไว้เถอะ แต่ระวังไว้เถอะนะ... ยิ่งคุณหวงแหนเธอมันเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งจะสูญเสียมันเร็วเท่านั้น เพราะของสวยงามน่ะ มักจะมีไว้เพื่อถูกทำลาย!” คาร์ลอสไม่รอช้า เขาปล่อยหมัดหนักๆ เข้าที่โหนกแก้มของเมธาจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีสดซึมออกมาจากมุมปากของชายหนุ่มผู้ทรยศ คาร์ลอสหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับมืออย่างใจเย็น ราวกับรังเกียจที่จะต้องสัมผัสใบหน้าของสวะคนนี้ “โยนมันออกไป” คาร์ลอสสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง “และตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันจะไม่มีวันได้ขยับเข้าใกล้รัศมีของวินเซนโซ่ หรือแม้แต่เฉียดผ่านสายตาของเรนิสาอีก” เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายเหลือเพียงเธอกับเขาในความมืดสลัวของห้องโถง คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาหาเรนิสา สายตาที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงพิศวาสและเจ้าเข้าเจ้าของ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนเธอรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา “คุณโกรธหรือเปล่า?” เรนิสาถาม เสียงของเธอแผ่วเบา คาร์ลอสเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตากับเขา “ผมโกรธที่มันบังอาจแตะต้อง ‘ของรัก’ ของผม... และผมโกรธที่คุณยังปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนจะถึงมือผม” เขาก้มลงจุมพิตเธออย่างดุดัน รสสัมผัสของเขาราวกับคำประกาศสิทธิ์ที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ มือหนาเลื่อนลงไปโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง เรนิสาหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดหวั่น... ความโกรธของคาร์ลอสนั้นน่ากลัว แต่ความรักที่มาพร้อมกับความต้องการของเขานั้นอันตรายกว่าเป็นเท่าตัว ทว่า ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็ดังแทรกขึ้นมา ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นภาพของเรนิสาในชุดราตรีสีแดงสด กำลังยืนกุมมือกับชายอีกคนในมุมมืดของงานเลี้ยงการกุศลเมื่อสัปดาห์ก่อน... ชายคนเดียวกับที่เมธาอ้างว่าเป็นหุ้นส่วนลับของเธอ คาร์ลอสผละออกจากเรนิสา สายตาที่เคยหลงใหลแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกแข็งในชั่วพริบตา เขามองภาพในจอแล้วหันกลับมามองเธอ “เรนิสา... บอกผมมา ว่านี่มันคืออะไร ในเมื่อคุณบอกว่าเมธาคือคนเดียวที่คุณติดต่อด้วย แล้วทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดูคุ้นตานักล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง พร้อมกับหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามผิวหน้าของหญิงสาว เมื่อเธอมองเห็นใบหน้าของผู้ชายในรูปนั้นชัดๆ หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะนี่คือความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้... แม้กระทั่งคาร์ลอส ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กับชฎาพรายไวน์แดงเสมอนะคะ