ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น

“ถ้าคุณคิดว่าการข่มขู่ด้วยคำพูดเลื่อนลอยแบบนั้นจะทำให้ฉันตัวสั่นได้ละก็ เมธา... คุณคงลืมไปว่าฉันไม่ใช่เด็กสาวใสซื่อที่เดินตามก้นคุณต้อยๆ เมื่อห้าปีก่อนแล้ว” เรนิสาแค่นยิ้ม มือเรียวบางที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตยกแก้วคริสตัลบรรจุไวน์แดงรสเลิศขึ้นจิบพลางตวัดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเย็นชา บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของคลับหรูดูเงียบสงัดราวกับถูกตัดขาดจากเสียงดนตรีเร้าใจภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยโทสะและแรงปรารถนาที่ยังคงตกค้างจากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คาร์ลอส วินเซนโซ่ ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ แววตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของนักธุรกิจผู้เยือกเย็น เขาขยับกายเข้ามาใกล้เรนิสาจนกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณากลิ่นประจำตัวปะทะกับกลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาว “ที่ของตัวเองเหรอ?” คาร์ลอสเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามควบคุม “งั้นก็บอกเขาไปสิ เรนิสา... ว่าที่ตรงนี้มันไม่เคยเป็นของใครตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม” เรนิสาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น เธอมองสบตาคาร์ลอส แววตาที่เคยฉาบด้วยความเสน่หาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “เรากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป คาร์ลอส ความรักของพวกเรา... มันกำลังกลายเป็นเกราะป้องกันให้เมธาใช้เล่นงานเราทั้งคู่ ถ้าเรายังขืนอยู่ด้วยกันแบบนี้ ฉันเกรงว่าทุกอย่างที่ฉันสร้างมากับมือจะมลายหายไปเพียงเพราะความต้องการชั่วครั้งชั่วคราวของเรา” “ชั่วครั้งชั่วคราว?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรั้งเอวบางของเธอเข้ามาประชิดจนส่วนโค้งเว้าแนบสนิทกับร่างกายกำยำ มือหนาช้อนใบหน้าสวยคมขึ้นให้สบตา “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคืนนั้น... ตั้งแต่จุมพิตแรกจนถึงนาทีที่เรารวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงกว้างนั่น... มันคือเรื่องชั่วคราว?” ริมฝีปากหนาประกบลงบนกลีบปากสีแดงสดของเธออย่างหิวกระหาย เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวด ลิ้นร้อนไล้ต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก เรนิสาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างผ่านเนื้อผ้าชุดสูทราคาแพง อารมณ์ดิบเถื่อนที่คาร์ลอสมอบให้มักจะพรากเหตุผลไปจากสมองเธอเสมอ เขายกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือหนาแหวกสาบชุดผ้าไหมสีดำของเธอออก เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบถี่ เขาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ความปรารถนาเข้าครอบงำ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเนียนละเอียดทำให้เรนิสาสะท้านเฮือก ความอ่อนหวานที่เขาปรนเปรอให้เปรียบเสมือนน้ำผึ้งที่เคลือบยาพิษ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการจากลา แต่ความสุขสมที่เขามอบให้กลับทำให้เธอไม่อยากผละหนีไปไหน “ไม่ว่าคุณจะพยายามหนีไปไกลแค่ไหน” คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ขณะที่มือของเขาเลื่อนต่ำลงไปสำรวจความอ่อนไหวที่กำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างร้อนแรง “คุณก็ไม่มีวันหนีเงาของตัวเองพ้น... โดยเฉพาะเงาที่เป็นคนรักของคุณคนนี้” “เราต้องแยกกัน... เพื่อรักษาชีวิตของกันและกัน” เรนิสาเอ่ยเสียงสั่นเครือ แม้ร่างกายจะโอนอ่อนผ่อนตามไปกับจังหวะรักที่เขากำลังปรนเปรอให้อย่างไม่ลดละ ในค่ำคืนนั้น หลังจากการเผชิญหน้าอันดุเดือด เรนิสาตัดสินใจก้าวออกจากห้องชุดหรูที่คาร์ลอสเป็นเจ้าของ เธอทิ้งเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมไว้เป็นเครื่องเตือนใจ คาร์ลอสมองตามร่างบางที่หายลับไปในเงามืดของลิฟต์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาคนสนิท “ตามเธอไป... แต่อย่าให้เธอรู้ตัว” คาร์ลอสสั่งเสียงเรียบ “แล้วบอกไอ้เมธาด้วย ว่าถ้ามันกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ... ขุมนรกที่ฉันเตรียมไว้ให้มัน จะเป็นที่เดียวที่มันจะได้เห็นในชีวิตที่เหลือ” ทว่า ในขณะที่คาร์ลอสวางสาย เขาก็สังเกตเห็นซองจดหมายสีขาวที่วางอยู่บนพื้นโต๊ะทำงาน มันเป็นซองที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับสีแดงสดที่เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลศัตรูที่เขากำลังตามล่าอยู่ เขาดึงกระดาษด้านในออกมาอ่าน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเนื้อหาในจดหมาย มันไม่ใช่คำขู่ ไม่ใช่ข้อเสนอทางธุรกิจ แต่มันคือภาพถ่ายของตัวเขาเองในสถานการณ์ที่ไม่ควรจะเป็น... และภาพของเรนิสาที่นอนหลับอยู่บนเตียงในที่แห่งหนึ่งซึ่งเขาไม่เคยรู้จัก! เรนิสาที่กำลังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่กลางดึกก้มมองสร้อยข้อมือทองคำที่คาร์ลอสเคยให้ไว้ เธอไม่รู้เลยว่าการแยกตัวออกมาครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบของเกม แต่เป็นการตกหลุมพรางครั้งใหญ่ที่เธอและเขาต่างก็ไม่มีวันคาดคิดถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ