คาร์ลอสในมุมที่ไม่มีใครเห็น

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้คาร์ลอส!" เสียงของเรนิสาไม่ได้สั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวหวาดหวั่น แต่มันกลับดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางของคาร์ลอส กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหล้าคอนยัคชั้นดีอบอวลจนน่าเวียนหัว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบที่บัดนี้ดูยับยู่ยี่ กำลังยืนหันหลังให้เธอ มือข้างหนึ่งของเขาจับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน อีกข้างถือปืนกระบอกสีเงินวาววับไว้ข้างตัว คาร์ลอสไม่หันกลับมา เขานิ่งงันราวกับรูปปั้นที่แตกสลายจากภายใน "ออกไปซะเรนิสา... ฉันบอกให้เธอออกไป" "ไม่ค่ะ" เรนิสาก้าวเท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพรมเปอร์เซียเนื้อนุ่ม เธอไม่สนว่าความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศจะแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังเพียงใด เธอเดินตรงไปหาเขา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังแผ่นหลังที่ไหวสะท้านเพียงเสี้ยววินาทีนั้น "คุณเก็บมันไว้ในนี้มานานเกินไปแล้ว ความแค้นที่กัดกินคุณจนไม่เหลือความเป็นคนน่ะ... วางมันลงเถอะนะคะ" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "เธอไม่รู้อะไรเลย เรนิสา... เธอเห็นแค่คาร์ลอสที่ใส่หน้ากากนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล แต่ในเงามืด... ฉันคือปีศาจที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย" เขากลับหลังหันมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยประกายเย้ยหยันโลกบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและรอยร้าวลึก คาร์ลอสทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวหรู มือที่เคยหนักแน่นมั่นคงสั่นเทาจนเขาต้องวางปืนลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่ทำให้เกิดเสียงดังสนั่น เรนิสาไม่รอช้า เธอรีบพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือหนาของเขาไว้ทันที กลิ่นกายของเธอ—กลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความหวานนุ่มของมัสก์—ทำลายกำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นอย่างช้าๆ คาร์ลอสซบหน้าลงกับฝ่ามือของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้นผ่านปลายนิ้วเธอไป "เมธามันไม่ได้แค่ขโมยธุรกิจของฉันไป" เสียงของเขาเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ "มันพรากสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีหัวใจ... มันพรากความเชื่อมั่นว่าฉันจะรักใครได้โดยไม่ต้องหวาดระแวงว่าคนคนนั้นจะเป็นงูพิษ" เรนิสาโน้มตัวลง สัมผัสถึงไออุ่นจากเรือนผมของเขา เธอไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่ใช้นิ้วเรียวสวยลูบไล้กลุ่มผมสีเข้มนั้นเบาๆ อย่างปลอบประโลม ในมุมที่ไม่มีใครเห็น ในห้องที่ปิดตายจากสายตาผู้คน มหาเศรษฐีผู้หยิ่งผยองกำลังร้องไห้โดยไร้เสียงน้ำตา มันเป็นความเจ็บปวดที่แหลมคมกว่าคมมีดใดๆ ที่เขาเคยเจอในวงการมาเฟีย "คุณไม่ได้มีแค่ด้านนั้นนะคะคาร์ลอส" เรนิสากระซิบชิดใบหูของเขา "คนที่ยืนอยู่ตรงนี้... คือผู้ชายที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องฉันจากเมธา แม้ว่าคุณจะรู้ว่าฉันเองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของคุณแต่แรก" คาร์ลอสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มสบประสานกับนัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มของเธอ ความอ่อนแอที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้โลกเห็นกำลังถูกชำระล้างด้วยความเมตตาที่เขาสมควรได้รับ เขาคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัว แรงดึงมหาศาลทำให้เรนิสาเสียหลักเซเข้าสู่อ้อมกอดที่กว้างใหญ่และหนักแน่นนั้น เขากดจูบลงบนหน้าท้องแบนราบผ่านเนื้อผ้าของชุดเดรสไหมสีดำ จุมพิตนั้นร้อนแรงแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด "อย่าทิ้งฉันไป... อย่าเป็นคนเดียวที่รู้ความลับของฉันแล้วหันหลังให้กัน" "ฉันไม่เคยทิ้งคุณค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้น มือเรียวประคองใบหน้าคมสันนั้นไว้ "แต่ถ้าคุณยังยึดติดกับปืนกระบอกนี้... ความแค้นนี้จะฆ่าคุณก่อนที่จะได้ทำอะไรด้วยซ้ำ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความเปราะบาง คาร์ลอสอุ้มร่างบางขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน กวาดกองเอกสารสัญญาซื้อขายกาสิโนนับพันล้านลงกองกับพื้นอย่างไม่แยแส สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนักล่าที่กำลังกระหายรสสัมผัส แต่เป็นความกระหายที่ต้องการ 'ที่ยึดเหนี่ยว' ไม่ใช่แค่กามารมณ์ มือหนาสอดเข้าใต้กระโปรงตัวสั้นของเธอ ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มจนร่างบางสะดุ้งวาบ คาร์ลอสซุกใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวจนขนลุกชัน เขาไม่ได้ต้องการแค่ร่างกาย แต่เขาต้องการทำลายกำแพงในใจของตัวเองด้วยการหลอมรวมกับผู้หญิงคนเดียวที่เห็น 'ปีศาจ' ในตัวเขาแล้วยังเลือกที่จะอยู่ข้างๆ ทว่า ในขณะที่ความปรารถนาเริ่มแผ่ซ่านและเสียงหอบหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่คุ้นเคยทำเอาเรนิสาชะงัก คาร์ลอสผละออกมาจากซอกคอของเธอ ดวงตากลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งในชั่วพริบตา "คาร์ลอส... ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น" เสียงที่ดังผ่านบานประตูเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'เมธา' ชายหนุ่มที่เพิ่งจะแสดงความเปราะบางออกมาเมื่อครู่ หันไปหยิบปืนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันคือแววตาของนักฆ่าที่พร้อมจะปิดฉากทุกอย่าง เรนิสามองมือที่สั่นเทาของเขาที่ตอนนี้กลายเป็นกำหมัดแน่น คาร์ลอสขยับตัวเข้ามากระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ซ่อนตัวในห้องลับซะเรนิสา... คืนนี้เลือดจะเปื้อนคฤหาสน์นี้ และฉันไม่อยากให้เธอเห็นวิธีที่ฉันจะส่งมันลงนรกด้วยมือของฉันเอง" ประตูกำลังจะถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนข้างนอก ขณะที่มือของคาร์ลอสเหนี่ยวไกปืนเตรียมพร้อม เรนิสารู้ดีว่าความลับที่เขาซ่อนไว้ ไม่ได้มีแค่ความอ่อนแอ แต่มันคือรายชื่อบัญชีดำที่เมธาถือครองอยู่—บัญชีที่หากเปิดเผยออกมา ชีวิตของเธอกับเขาก็ไม่มีทางได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและบททดสอบของหัวใจไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ