การหวนคืนสู่สนามรบ

“ถ้าคุณคิดว่าการทำลายแบรนด์ของฉัน จะทำให้ฉันกลายเป็นนางเอกเจ้าน้ำตาในละครน้ำเน่าเรื่องไหนสักเรื่องล่ะก็... เมธาคะ คุณกำลังประเมินรสนิยมของฉันต่ำไป” เรนิสาหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงบนส้นสูงเข็มทองอร่าม เสียงกรีดกรายของชุดเดรสผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงที่เสียดสีกับเรียวขาเนียนละเอียดดังขึ้นแผ่วเบา แต่สำหรับเมธาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในห้องรับรองวีไอพีของกาสิโนวินเซนโซ่ เสียงนั้นกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายเดือน หญิงสาวรินไวน์แดงลงในแก้วคริสตัลอย่างเชื่องช้า หยดน้ำสีเลือดร่วงหล่นราวกับหยาดน้ำค้างแห่งชัยชนะ เธอจิบมันเพียงนิดก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนๆ ใส่ใบหน้าของอดีตคนรักที่กำลังกัดฟันแน่น “กลับมาคราวนี้ ผมนึกว่าคุณจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครรู้จักเสียอีก” เมธาเค้นเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจับจ้องมองเรือนร่างที่ยังคงความสง่างามไว้ไม่เสื่อมคลาย “การกลับมาในสนามรบที่ตัวเองเพิ่งพ่ายแพ้... มันไม่ได้เรียกว่าความกล้าหาญนะเรนิสา แต่มันเรียกว่าความดันทุรัง” “พ่ายแพ้?” เรนิสาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วหวิวแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “เกมที่คุณวางไว้มันแค่หนังตัวอย่างค่ะ เมธา ของจริงหลังจากนี้ต่างหาก... ที่คุณจะไม่มีวันลืม” ทว่าก่อนที่สงครามประสาทจะปะทุไปมากกว่านั้น ประตูบานคู่ก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส วินเซนโซ่ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นยาสูบจางๆ และความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลบกลิ่นอายของเมธาไปจนสิ้น คาร์ลอสไม่ได้กล่าวทักทายใคร แต่เขาก้าวตรงเข้ามาหาเรนิสา มือหนาแกร่งคว้าหมับที่เอวคอดกิ่วของเธอ ดึงร่างบางเข้ามาประชิดจนกระดุมเสื้อสูทของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของเธอ “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการรื้อฟื้นความหลังของคุณสองคนหรือเปล่า?” คาร์ลอสกวาดสายตามองเมธาด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเรนิสา “หรือว่าผมควรจะปล่อยให้เธอเคลียร์กับ 'ของเล่นเก่า' ให้จบก่อนดี หืม?” เรนิสาไม่ตอบโต้ แต่เธอหันไปสบตาเขา สายตาคู่นั้นมีความหมายมากกว่าคำพูด มันคือการประกาศสงครามที่เธอต้องการให้เขาเป็นอาวุธชิ้นสำคัญที่สุด บรรยากาศในห้องรับรองเปลี่ยนไปในทันที ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนเมธาต้องลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง ทันทีที่เสียงประตูปิดลง คาร์ลอสก็พลิกตัวเรนิสาให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาบีบเค้นที่สะโพกมนอย่างแรงจนเธอต้องอุทานแผ่ว “รุ่มร้อนเหลือเกินนะวันนี้” คาร์ลอสเอ่ย เสียงแหบพร่า “กลับมาทวงความสำเร็จ หรือกลับมาปั่นหัวคนอย่างผมกันแน่?” “ทั้งสองอย่างค่ะ คาร์ลอส” เรนิสาเชิดหน้าขึ้น นิ้วเรียวไล้ไปตามแนวสันกรามของเขา “ถ้าฉันจะเล่นเกมนี้ ฉันก็ต้องมีผู้เล่นที่เก่งที่สุดอยู่ข้างกาย... ซึ่งคุณก็รู้ว่าใคร” คาร์ลอสไม่รอช้า เขาก้มลงบดจูบเธออย่างหิวกระหาย ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงเพลิงสวาทที่ลุกโชน มือของเขาเลิกชายเดรสของเธอขึ้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย ความนุ่มละมุนของผิวพรรณภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีดำทำให้เขาสติหลุดลอย รสสัมผัสของริมฝีปากที่ขบเม้มเข้าหากันด้วยความโหยหาดึงเอาความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมานานให้พุ่งทะยาน เขาช้อนตัวเธอขึ้นจนเท้าลอยพ้นพื้น ก่อนจะพาเธอก้าวไปยังโซฟาหนังตัวยาว เรนิสาแหงนหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เร่าร้อนของเขา ลมหายใจหอบกระเส่าประสานกันในความมืดสลัว ชุดราตรีราคาแพงถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่แต้มสีระเรื่อด้วยอารมณ์เสน่หา ลิ้นร้อนของคาร์ลอสซุกซนไปทั่วลำคอระหง ก่อนจะลงต่ำไปสัมผัสยอดอกที่ชูชันต้อนรับสัมผัสจากเขา “อื้อ... คาร์ลอส...” เรนิสาส่งเสียงครางหวานหู มือทั้งสองจิกขยุ้มผมของเขาแน่น ความสุขสมซ่านไปทั่วร่างเมื่อเขาเริ่มขยับกายเข้าหา ความอุ่นร้อนของเขาสอดประสานเข้ากับความเปียกชื้นล้ำลึก ก่อเกิดจังหวะรักที่หนักหน่วงและเร่าร้อนราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของกันและกัน ทุกสัมผัสคือการช่วงชิง ทุกการขยับคือการตอกย้ำถึงความเป็นเจ้าของ ในห้องที่เคยเป็นสมรภูมิทางธุรกิจ บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งกามารมณ์ที่เร่าร้อนที่สุด ทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวที่เน้นหนักและรวดเร็วสลับช้าทำให้เรนิสาสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก กลิ่นอายของความต้องการตลบอบอวล ความเจ็บปวดที่เคยได้รับจากเมธาถูกลบเลือนหายไปด้วยความสุขสมที่คาร์ลอสปรนเปรอให้อย่างไม่คิดชีวิต เมื่อความต้องการพุ่งถึงขีดสุด ทั้งคู่โอบกอดกันแน่น ราวกับจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน เรนิสาซบหน้าลงกับอกแกร่ง พลางนึกถึงแผนการในวันพรุ่งนี้ที่เธอจะใช้มันทำลายชื่อเสียงของเมธาให้ย่อยยับ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะชั่วคราว เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่ฟังดูคุ้นหูจนน่าขนลุก “คุณวินเซนโซ่คะ... ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะค่ะ แต่ผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็น 'ภรรยาตามกฎหมาย' ของคุณ มาปรากฏตัวที่ล็อบบี้แล้วค่ะ” คาร์ลอสตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดของเธอ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงพิศวาสบัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยจนน่ากลัว เรนิสาสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่เอวที่ค่อยๆ คลายออก พร้อมกับความลับบางอย่างที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างมาพังทลายลงในพริบตา นี่คือเกมที่เธอไม่ได้เตรียมตัวจะเล่น... และเธอไม่ได้เป็นผู้คุมเกมอีกต่อไป ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรนิสานะคะ หวังว่าตอนหน้านักอ่านจะยังอยู่เป็นกำลังใจให้ชฎาพรายไวน์แดงนะคะ