คืนที่ยาวนาน

กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมนิชแบรนด์ราคาแพงปนไปกับกลิ่นบุหรี่คาร์ตริเย่ที่คาร์ลอสโปรดปราน มันอบอวลอยู่ในห้องสวีทเพนต์เฮาส์ที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เรนิสายืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาสูงจรดเพดาน มองเงาสะท้อนของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มข้างหลัง เขาไม่ได้พูดอะไรมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว มีเพียงเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาเรือนหรูที่ผนังที่ทำหน้าที่ตอกย้ำความอึดอัดนี้ "คุณรู้ไหมคะ... ความเงียบที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ความเงียบที่ไร้เสียง แต่มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยคำสั่ง" เรนิสาหมุนตัวกลับช้าๆ นิ้วเรียวยาวของเธอลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าซาตินของชุดคลุมนอนตัวบางที่คาร์ลอสเป็นคนหยิบยื่นให้เมื่อครู่ เธอสบตาคมกริบของเขานิ่ง แม้ในใจจะสั่นไหวราวกับใบไม้ต้องลม แต่เธอก็เลือกที่จะซ่อนมันไว้ใต้มาสก์ของความเย็นชาที่เธอฝึกฝนมาอย่างดี คาร์ลอสละสายตาจากแก้ววิสกี้ในมือ เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงฝ่าเท้าที่กระทบพรมราคาแพงดังแผ่วเบา แต่สำหรับเรนิสามันเหมือนเสียงระฆังมรณะที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายที่แข็งแกร่งนั้น "ผมไม่ได้สั่งให้คุณพูด... แต่ถ้าคุณเลือกจะพูด ก็จงเลือกใช้ถ้อยคำที่ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นจะดีกว่านะ" คาร์ลอสเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาเชยคางเธอขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นเยียบ สายตาของเขาไม่ได้สอดส่องหาความจริงใจ แต่เขากำลังสำรวจ 'สมบัติ' ที่เขาเพิ่งตีตราจองว่ามีรอยร้าวตรงไหนบ้าง เรนิสาแค่นยิ้มที่มุมปาก เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างถือดี "อารมณ์ดี? ในเมื่อคุณขังฉันไว้ที่นี่ ตัดขาดจากโลกภายนอก ทำลายทุกสิ่งที่ฉันสร้างมากับมือ แล้วยังหวังจะได้รับความบันเทิงจากฉันอีกงั้นหรือคะ คุณคาร์ลอส... คุณดูถูกรสนิยมของตัวเองเกินไปแล้ว" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของเรนิสาชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาใช้ท่อนแขนกักกันเธอไว้ในวงล้อมของเขา กลิ่นหอมฟุ้งจากตัวเธอที่ยั่วเย้าประสาทสัมผัสทำให้แววตาของเขาวูบไหว แต่เขาก็ยังคงความนิ่งเฉยเอาไว้ได้อย่างน่าสะพรึงกลัว "โลกภายนอกที่ว่า... คือโลกที่มีเมธาคอยชักใยอยู่หรือเปล่า?" เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นจัดทำให้ขนอ่อนบนต้นคอของเธอลุกชัน "คุณคงไม่รู้สินะว่าตอนนี้ 'ผลงาน' ล่าสุดของแบรนด์คุณถูกเมธากว้านซื้อไปทำลายทิ้งที่ไหนบ้าง... ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงที่คุณเสียไป แต่มันคือการที่เขาจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในสังคมไฮโซนั่นอีกเลย" เรนิสาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ เธอรู้ว่าเมธาไม่มีทางปรานี แต่การได้ยินจากปากคาร์ลอสมันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป เหมือนเขากำลังเยาะเย้ยถึงความพ่ายแพ้ของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนที่กอดคอเธอไว้ในที่ปลอดภัย... หรือกรงขังกันแน่? "คุณช่วยฉัน... หรือคุณกำลังดึงฉันลงไปในเกมของคุณกันแน่คะ?" เธอถามเสียงสั่น ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอีกครั้งราวกับเป็นกำแพงที่ไม่มีวันทลายลง คาร์ลอสไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาก้มลงจูบที่ต้นคอของเธอแผ่วเบา รสสัมผัสที่เหมือนการปลอบประโลมแต่แฝงไว้ด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของที่หนักแน่น "คืนนี้มันยังอีกยาวนานนักเรนิสา... ถ้าคุณอยากจะรู้ว่าใครกันแน่ที่ช่วยคุณ หรือใครที่พยายามจะฉีกทึ้งคุณให้เป็นชิ้นๆ คุณควรจะจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า... ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ห่างออกไป" เขาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมคายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "พรุ่งนี้เช้า ข่าวใหญ่เรื่องเมธาจะลงหน้าหนึ่งของทุกสื่อที่สำคัญ... และในตอนนั้น คุณจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงบอกว่าคุณหนีไปไหนไม่ได้ เพราะโลกภายนอกที่ไร้ผม มันไม่ได้น่าอยู่สำหรับคนอย่างคุณหรอก" ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความเข้าจากสมาร์ทโฟนของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาปรายตามองมันเพียงเสี้ยววินาที แต่สีหน้าที่เคยราบเรียบกลับเปลี่ยนไปในทันที เรนิสาสังเกตเห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของเขาขณะที่เขากดอ่านข้อความนั้น เขาวางมือบนไหล่ของเธอ บีบเบาๆ เป็นเชิงบังคับ "ดูเหมือนว่าจะมี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' มาถึงหน้าคลับเร็วกว่าที่ผมคิดไว้... และที่น่าสนใจไปกว่านั้น คือเขาส่งรหัสผ่านของไฟล์ข้อมูลลับที่คุณพยายามซ่อนไว้มาให้ผมในตอนนี้ด้วย" หัวใจของเรนิสาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เมื่อคาร์ลอสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วหันหน้าจอมาให้เธอเห็น... มันไม่ใช่แค่ข้อมูลงานดีไซน์ของเธอ แต่มันคือภาพถ่ายของเธอกับเมธาในคืนที่เธอยังไม่เคยบอกเขามาก่อนว่าเคยพบกัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเรนิสานะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง