การตัดสินใจของเรนิสา

กลิ่นอายความคาวของความลับฟุ้งกระจายอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส ราวกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ถูกฉีดจนฉุนกึกจนแทบหายใจไม่ออก เรนิสายืนนิ่งดุจรูปปั้นหินอ่อน ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วจากปลายนิ้วขึ้นสู่หัวใจ ภาพถ่ายบนหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขามันชัดเจนเสียยิ่งกว่าความจริงที่เธอพยายามลบเลือน... แสงไฟสลัวในบาร์ลับย่านสุขุมวิทคืนนั้น เธอในชุดเดรสผ้าไหมสีเข้มกำลังโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเมธา ท่าทางสนิทสนมเกินกว่าคำว่า 'คู่แข่งทางธุรกิจ' “อธิบายมาสิคะ เรนิสา” เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสไม่ได้แสดงความเกรี้ยวกราด แต่มันกลับดิ่งลึกและกดดันยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว เขาหมุนเก้าอี้หนังราคาแพงกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวาวโรจน์ดุจนักล่าที่กำลังรอจังหวะขย้ำเหยื่อให้ขาดใจ เรนิสาไม่ยอมหลบสายตา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกถึงความตึงของรอยร้าวในอก เธอคือดีไซเนอร์ที่ออกแบบชุดให้เหล่าเซเลบมานับไม่ถ้วน เธอรู้วิธีการปกปิดรอยตำหนิของเนื้อผ้า แล้วทำไมเธอจะซ่อนความสั่นคลอนในแววตาไม่ได้เล่า “คุณกำลังมองหาอะไรในรูปนี้คะ คาร์ลอส?” เธอถามกลับ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวเล็กน้อยที่ปลายประโยค “มองหาความทรยศ หรือมองหาเหตุผลที่คุณใช้มาเป็นข้ออ้างเพื่อกักขังฉันไว้ในกรงทองของคุณกันแน่?” คาร์ลอสลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่มืดมิดดุจห้วงเหวของเขา “ผมไม่ชอบการทรยศ” เขาเลื่อนริมฝีปากมาใกล้ใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนลุกชัน “และผมยิ่งเกลียดถ้า ‘ของเล่น’ ของผมกำลังจะหันไปซบไหล่ศัตรูที่จ้องจะบดขยี้ผม... บอกผมมาสิว่าคืนนั้น... เมธามันมอบอะไรให้คุณที่ผมมอบให้ไม่ได้?” เรนิสาแสยะยิ้มที่มุมปาก มันเป็นยิ้มที่ปรุงแต่งขึ้นด้วยความถือดีของหญิงสาวที่เคยถูกเหยียดหยาม “เขามอบ ‘ความเท่าเทียม’ ให้ฉันไงคะ ไม่ใช่การเป็นแค่ประดับบารมีบนเตียงของคุณ” คำพูดนั้นดูเหมือนจะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี คาร์ลอสบีบต้นคอเธอแน่นขึ้น แต่มันกลับไม่ใช่ความเจ็บปวดที่เธอหวาดกลัว มันคือแรงปะทะของอารมณ์ดิบที่เขาพยายามกดข่มมาตลอด มือแกร่งกระชากเอวบางเข้ามาจนแนบชิด แรงอัดที่เกิดขึ้นทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่การซักไซ้ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วยร่างกายที่แสนเร่าร้อนและรุนแรง เขาก้มลงจูบเธออย่างดุดัน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธขึงและกามารมณ์ที่พุ่งพล่าน เรนิสาตอบโต้กลับด้วยความทระนง เธอขยำสาบเสื้อสูทของเขาจนยับยู่ยี่ ในใจเธอรู้ดีว่าการยอมจำนนต่อแรงอารมณ์นี้คือความเสี่ยง แต่ในเมื่อเธอถอยหลังไม่ได้แล้ว การเดินหน้าเข้าหาพายุย่อมเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ เธอจะทำให้เขาเห็นว่าภายใต้ผิวสัมผัสที่อ่อนนุ่มนี้ มีพิษร้ายที่พร้อมจะทำให้เขามึนเมาจนโงหัวไม่ขึ้น “ถ้าอยากได้ความจริงนัก...” เธอผละริมฝีปากออกมาเพียงนิด ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา “คืนนั้นเขาก็แค่หมาจนตรอกที่มาขอร้องให้ฉันเป็นสายลับให้เขา เพื่อแลกกับความลับในบริษัทของคุณ... แต่คุณรู้ไหมคะว่าฉันทำยังไง?” คาร์ลอสชะงัก สายตาเขาสงสัยระคนอยากรู้ เรนิสากระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่า “ฉันไม่ได้ปฏิเสธเขา แต่ฉันยอมรับข้อเสนอ... เพื่อที่ฉันจะได้มีอำนาจต่อรองกับคุณมากขึ้นไงคะที่รัก” คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาด คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากเขาจะยกยิ้มอย่างพึงใจ มันเป็นยิ้มของคนที่พบสิ่งที่น่าสนใจกว่าเดิม เขากดร่างเธอลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ เอกสารที่เคยเป็นความลับของเขาบัดนี้ถูกกองหนังสือทับถมจนยับยู่ยี่ “คุณช่างอันตรายจริงๆ เรนิสา” เขาคำรามเบาๆ ก่อนจะเริ่มรุกเร้าเธออีกครั้งอย่างไม่ปรานี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งสู่จุดเดือดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวและไม่มีมารยาท ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันด้วยความหงุดหงิด ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'เมธา' ในชุดสูทสีเข้มที่ดูไร้ที่ติ เขายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก “ขอโทษที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังไปได้สวยนะครับ คาร์ลอส” เมธากวาดสายตามองเรนิสาที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “แต่ผมว่าคุณควรรู้ไว้ก่อนจะไปต่อกับผู้หญิงคนนี้ว่า... เธอไม่ได้แค่ขโมยข้อมูลของคุณไปให้ผมหรอกนะ” เมธาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษปะทะพื้นโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว “เธอยังเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'กาสิโนสาขาลับ' ของคุณกำลังถูกตรวจสอบโดยตำรวจสากล... และข้อมูลทั้งหมดนั่น ก็มาจากบัญชีรายชื่อที่เรนิสาเป็นคนส่งให้ผมเองกับมือ!” คาร์ลอสหยุดนิ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาค่อยๆ หันมามองเรนิสาช้าๆ ความเงียบงันในห้องทำงานบีบคั้นจนแทบขาดใจ ในขณะที่เรนิสาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เธอมองหน้าคาร์ลอสแล้วมองไปยังเมธา ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในความเงียบนั้น “ใช่... ฉันเป็นคนทำ” เธอยืดตัวขึ้นอย่างสง่างาม แม้จะอยู่ในสภาพที่น่าอับอายที่สุด “แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครเป็นคนสั่งให้ฉันทำ... คุณต้องลองหันไปดูหลังประตูห้องนี้ดูนะคะ คาร์ลอส... เพราะคนที่จ้างฉัน ไม่ใช่เมธา แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณมาตลอดทั้งคืนนี้!” คาร์ลอสหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันหอมหวานและอันตรายนี้ไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ