จุดเปลี่ยนของความรู้สึก

“คำเตือนนั้น... คุณคิดว่ามันคือความปรารถนาดี หรือเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาวางไว้เพื่อขวางทางผมกันแน่ เรนิสา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคาร์ลอส วินเซนโซ่ ก้องกังวานอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของคลับ ‘The Velvet Trap’ กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมตระกูลวู้ดดี้ที่ติดตัวเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เรนิสาต้องสูดหายใจลึกเพื่อรักษาความมั่นคงในหัวใจที่กำลังสั่นไหว คำพูดของเมธาที่ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ยังคงวนเวียนราวกับเสียงกรีดร้องในความเงียบ เรนิสาประคองแก้วคริสตัลในมือ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองความเคลื่อนไหวของไวน์สีทับทิมที่หมุนวนอยู่ภายใน “คุณคาร์ลอส... ความตายอาจจะมาถึงตัวดิฉันจริงๆ อย่างที่เขาว่า แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมคุณถึงยังดึงดิฉันเข้ามาอยู่ในเกมนี้ล่ะคะ?” คาร์ลอสเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเล็กน้อย เขาเดินผ่านโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้เอโบนีขัดเงาจนเกือบจะเห็นเงาสะท้อนของใบหน้าตัวเอง ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำภายใต้ชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบทำให้เรนิสาต้องถอยหลังไปพิงกับขอบหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง “เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาขโมยของที่ ‘หมายตา’ ไว้” คาร์ลอสเอื้อมมือไปไล้นิ้วเรียวยาวผ่านปอยผมของเธออย่างเชื่องช้า สัมผัสที่แฝงไปด้วยความคุกคามแต่ก็น่าหลงใหลจนยากจะปฏิเสธ “เมธาเป็นคนฉลาด แต่เขาลืมไปว่าเกมของผมไม่ได้เล่นด้วยกฎของคนทั่วไป” เรนิสาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เธอจะไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ชายตรงหน้าเห็นเป็นอันขาด “ถ้าดิฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ก็ขอให้คุณจำไว้ว่าหมากตัวนี้มีหนามแหลมคมพอที่จะทำให้มือคนเล่นเลือดซึมได้นะคะ” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบแต่กลับมีความอุ่นร้อนซ่อนอยู่ เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของเขาเกือบจะแตะสัมผัสกับชุดเดรสผ้าไหมราคาสูงของเธอ “น่าสนใจ... หนามของคุณยิ่งแหลม ผมยิ่งอยากสัมผัสโดยไม่สนว่ามือจะเปื้อนเลือดหรือไม่” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของทั้งคู่เริ่มละลายหายไป แทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านในอากาศ เรนิสารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกจากตัวคาร์ลอส มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกายภาพ แต่มันคือการพยายามหยั่งรู้ตัวตนของกันและกันผ่านดวงตาที่จ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะที่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น เรนิสาไม่ได้ถอยหนี เธอหลับตาลงเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือหนาที่วางทาบลงบนเอวคอดกิ่ว สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความครอบครอง “คุณกำลังไว้ใจผม หรือคุณแค่กำลังหาทางรอดจากเมธากันแน่?” คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาเปลี่ยนไป... มันมีความสั่นไหวเล็กน้อยที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น เรนิสาลืมตาขึ้น สบตากับคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเคืองและการระแวงในตอนแรกเริ่มจางหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือความเชื่อมโยงประหลาดที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ “บางที... อาจจะเป็นทั้งสองอย่างค่ะ เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยพิษสวาทแบบนี้ การหาคนที่ไว้ใจได้สักคนก็อาจจะเป็นกลยุทธ์ที่เสี่ยงที่สุดที่ดิฉันเคยเลือก” คาร์ลอสจ้องมองเธอเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่น ก่อนที่เขาจะหยุดกะทันหันราวกับมีบางอย่างดึงรั้งไว้ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ทำลายภวังค์ลงอย่างโหดร้าย คาร์ลอสถอยห่างออกมาทันที แววตาของเขากลับคืนสู่ความเย็นชาและเฉียบขาดในเสี้ยววินาที “เข้ามา” เขาตะโกนสั่ง บอดี้การ์ดคนสนิทรีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขาเหลือบมองเรนิสาแวบหนึ่งก่อนจะรายงานด้วยเสียงกระซิบ “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง เมธาไม่ได้มาคนเดียว เขาพาตำรวจหน่วยปราบปรามพิเศษเข้ามาด้วย พร้อมกับหมายศาลที่อ้างว่าเรามีการฟอกเงินในนามของ ‘The Velvet Trap’... และเขายังบอกอีกว่า มีพยานปากเอกคนหนึ่งรออยู่ในรถตู้หน้าคลับ” เรนิสาหน้าถอดสีทันที พยานปากเอก? ใครกันที่จะกล้าปรักปรำเธอกับคาร์ลอสในเวลาเดียวกัน? คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขามองมาที่เรนิสาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ดูเหมือนหมากตัวที่สามจะเริ่มเดินเกมแล้วนะเรนิสา... และพยานคนนั้น ไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจาก ‘คนรักเก่า’ ที่คุณคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน” หัวใจของเรนิสาร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ชุดปฏิบัติการพิเศษบุกเข้ามาในห้องทำงานของคาร์ลอส ภาพเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเธอก็ย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับม้วนฟิล์มที่ชำรุด... เธอจะทำอย่างไร ในเมื่อคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเมธาในวินาทีนั้น คือผู้หญิงคนเดียวกับที่เธอเคยเห็นตายต่อหน้าต่อตาในอุบัติเหตุครั้งนั้นจริงๆ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเกมอันตรายนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ