การช่วยชีวิตที่กลายเป็นความสับสน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของคาร์ลอส วินเซนโซ่ คือสิ่งแรกที่เรนิสาสัมผัสได้ในวินาทีที่ร่างของเธอถูกกระชากออกจากวงล้อมของชายชุดดำท่ามกลางความโกลาหลภายในโถงจัดงานเลี้ยงหรูใจกลางมหานคร “อย่าดิ้น... ถ้าไม่อยากให้กระสุนถากผิวสวยๆ ของคุณจนเสียโฉม” เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แช่อยู่ในแก้ววิสกี้ชั้นดี มือหนาของคาร์ลอสโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นด้วยพละกำลังมหาศาล เขาพาเธอพุ่งหลบหลังเสาหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตรในจังหวะที่เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง เรนิสาหอบหายใจถี่ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความมั่นใจที่เคยสร้างเกราะคุ้มกันไว้พังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่เฉียดผ่าน คาร์ลอสไม่ได้ปล่อยเธอ เขากดร่างของเธอให้แนบชิดกับอกแกร่งที่สวมทับด้วยสูทสั่งตัดราคาหลายหลัก ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านใบหูที่กำลังสั่นระริกของเธอ มันไม่ใช่การโอบกอดเพื่อปลอบโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของในสถานการณ์วิกฤต “คุณทำบ้าอะไรของคุณ...” เรนิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกเข้มแข็งออก “ปล่อยฉัน... ฉันดูแลตัวเองได้” คาร์ลอสหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “ดูแลตัวเองงั้นหรือ? ในขณะที่เมธากำลังวางหมากให้คุณเป็นแพะรับบาปในคดีค้ายาข้ามชาติเนี่ยนะ? หึ... ความมั่นใจของคุณนี่มันน่าขันเสียจริงนะคะ เรนิสา” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนความรู้สึกของหญิงสาว เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบิกตากว้าง “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง...” “ผมรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอาณาจักรของผม และโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณ” เขาจงใจลากปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นขึ้น แต่มันกลับเป็นสัมผัสที่น่าหวาดหวั่นที่สุดในชีวิต “คนของคุณที่เมธาซื้อตัวไปน่ะหรือ? น่าสงสารจังเลยนะคะ ที่ต้องฝากชีวิตไว้กับคนแบบนั้น” เรนิสาตัวเย็นวาบ เมื่อภาพของ ‘เจมส์’ ลูกน้องคนสนิทผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความทรงจำเรื่องแก้วแชมเปญที่ถูกเปลี่ยนมือในตอนต้นงาน เธอหันไปมองรอบด้านด้วยแววตาสับสน ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำ ไม่ใช่เพราะศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า แต่เป็นเพราะผู้ชายที่กำลังโอบกอดเธออยู่นี่ต่างหาก... ผู้ชายที่ดูเหมือนจะกุมความลับทั้งหมดของเธอเอาไว้ในกำมือ “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ คาร์ลอส?” เธอถาม เสียงสั่นพร่าขณะพยายามถอยห่างจากรังสีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “คำถามที่ควรจะเป็น คือคุณเต็มใจจะแลกอะไร เพื่อแลกกับอิสรภาพจากเกมของเมธามากกว่าค่ะ” เขาขยับเข้าใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มเนียนของเธอ “คืนนี้... หลังจากที่เลือดในงานนี้แห้งสนิท คุณต้องเลือกนะคะ ว่าจะเป็นเพียง ‘ตุ๊กตา’ ที่ถูกเชิดโดยคนทรยศ หรือจะเป็น ‘ราชินี’ ที่อยู่ข้างกายผม... บนบัลลังก์ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง” เรนิสาเบนหน้าหนี สัมผัสถึงความร้อนแรงในแววตาของเขาที่เริ่มเปลี่ยนไป มันมีความดิบเถื่อนและความปรารถนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความเยือกเย็น คาร์ลอสไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิตที่อ่อนโยน แต่เขาคือผู้ล่าที่กำลังต้อนเธอให้จนมุมด้วยวิธีที่เหนือชั้นกว่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังใกล้เข้ามา คาร์ลอสชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบคำสั่ง “ตามผมมา ถ้าไม่อยากตาย” เขาลากเธอผ่านทางเดินลับหลังเสาหิน มุ่งหน้าสู่ห้องโถงส่วนตัวชั้นบนสุดของคลับ ขณะที่เรนิสากำลังจะก้าวเท้าตามไปนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของระเบียงชั้นลอย ร่างนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยเงามืด แต่จังหวะที่คนคนนั้นก้าวออกมาในแสงไฟเพียงชั่วครู่ หัวใจของเรนิสาก็แทบหยุดเต้น นั่นไม่ใช่เมธา... แต่เป็นใครบางคนที่เธอจำได้แม่นยำที่สุด คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน! “นั่น...” เรนิสาอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง มือที่จับข้อมือคาร์ลอสอยู่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ คาร์ลอสหยุดกึกทันที เขามองตามสายตาของเธอไป และเมื่อเขาเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น แววตาของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดก็เปลี่ยนไปเป็นความตกตะลึงที่เขารีบเก็บซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว เขากระชากเรนิสาให้หลบหลังประตูบานใหญ่ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าเดิม “อย่าได้ทักทายเขาเชียวเรนิสา เพราะถ้าคุณขยับไปหาเขาตอนนี้... ความตายที่แท้จริงจะมาถึงตัวคุณเร็วกว่าที่คิด” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเรนิสานะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับเรื่องราวในครั้งนี้ค่ะ ชฎาพรายไวน์แดง