ความจริงที่น่าตกใจ

“คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ คาร์ลอส?” น้ำเสียงของเรนิสาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เธอกระแทกแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่ซิการ์ชั้นดีที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้ความรู้สึกอึดอัดลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย คาร์ลอส วินเซนโซ่ เอนหลังพิงเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดั่งมหาสมุทรยามไร้แสงจันทร์จ้องมองเธอด้วยความเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังสนุกกับการดูหนูที่ติดอยู่ในกรงทองคำที่เขาสร้างขึ้น “เกม?” เขาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากขยับยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันมากกว่าเป็นมิตร “เรนิสา ผมเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่นักมายากล และที่สำคัญ... ผมไม่เคยเล่นกับคนที่ไม่รู้จักกติกา” “อย่ามาทำเป็นไขสือ!” เรนิสาตวาดกลับ เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นที่เคยทำให้เธอหลงใหล แต่ในวินาทีนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นของความลวงหลอก “ฉันเห็นเธอ... ผู้หญิงที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน เธอเดินอยู่ในงานกาล่าของนาย นายมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไรกับเอเลน่า? และที่สำคัญกว่านั้น... นายรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องกลายเป็น 'เรนิสา' ในวันนี้?” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณบนผนังที่ตอกย้ำความตึงเครียดของสถานการณ์ คาร์ลอสลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ทำให้เรนิสาต้องแหงนหน้ามองเขา ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มเหมือนกระแสไฟฟ้าที่ช็อตเข้าสู่ผิวหนังของเธอ เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาเฉียดผ่านโหนกแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหู “เธอคิดว่าเรื่องบังเอิญมีอยู่จริงในโลกของคนระดับเรางั้นหรือครับที่รัก?” มือหนาข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ เรนิสาพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่เขากลับรั้งใบหน้าเธอไว้ด้วยความนุ่มนวลแต่หนักแน่น “เอเลน่าไม่ได้ตาย... เธอแค่ถูกฝังในความทรงจำที่บิดเบี้ยวของคนบางคน และคนที่กุมพลั่วขุดหลุมศพนั้นไว้ ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่เธอไว้ใจที่สุด” เรนิสาหัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ “นายหมายถึงเมธา? นายกำลังจะบอกว่าเมธา...” “เมธาเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานที่พังยับเยินไปนานแล้ว” คาร์ลอสขัดขึ้น เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ทว่าบาดลึกเข้าถึงหัวใจ “เธอคิดว่าทำไมดีไซเนอร์โนเนมอย่างเธอถึงก้าวขึ้นมาเป็นดาวเด่นในวงการได้เร็วขนาดนี้? คิดจริงๆ เหรอว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ของเธอเพียงอย่างเดียว? เรนิสา... บนโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันมื้อไหนที่ฟรี และไม่มีความสำเร็จไหนที่ไม่มีราคาต้องจ่าย” เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อสูทหยิบซองจดหมายสีดำตราครั่งทองออกมาวางบนโต๊ะ แสงไฟในห้องสะท้อนให้เห็นรอยจารึกที่คุ้นตา มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในภาพวาดอดีตที่เธอพยายามจะลืม “เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่า 'อดีต' ที่เธอพยายามหนีมาตลอดสามปี ไม่เคยไปไหนเลย มันแค่รอเวลาที่จะย้อนกลับมาหักคอเธอในวันที่เธอมีความสุขที่สุด” เรนิสามือสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบซองนั้น หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นเมื่อเห็นภาพถ่ายใบแรกที่ร่วงลงมา มันไม่ใช่รูปของเอเลน่า แต่มันคือรูปถ่ายของเธอเองในห้องแล็บใต้ดินที่ไหนสักแห่งเมื่อหลายปีก่อน สภาพที่เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยไปอยู่ที่นั่น และร่องรอยการผ่าตัดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยสักรูปชฎาบนแผ่นหลังของเธอ “นี่มันอะไรกัน...” เธอพึมพำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มรื้นขึ้นมา คาร์ลอสเดินอ้อมมาข้างหลังเธอ ก้มลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจและเย็นชาในคราวเดียวกัน “เธอยังเป็นตัวจริงอยู่ไหมเรนิสา? หรือว่าเธอเป็นเพียงร่างจำลองที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำภารกิจที่ 'คนเดิม' ทำไม่สำเร็จ? คำตอบอยู่ในแฟ้มนั้น... และเชื่อผมเถอะ ว่าคนที่จะมาทวงคืนทุกอย่างในคืนนี้ ไม่ใช่เอเลน่า แต่คือคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของผมในขณะนี้” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างจังหวะจะโคน ประตูบานไม้สักหรูหราค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ทำให้เลือดในกายของเรนิสาเย็นเฉียบ ไม่ใช่เมธา... ไม่ใช่เอเลน่า... แต่เป็นชายวัยกลางคนที่เธอจำได้แม่นว่าเขาเป็นคนที่เซ็นชื่อรับรองการตายของเธอในเอกสารชุดนั้นเมื่อสามปีก่อน เขาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกถึงหายนะ “คุณคาร์ลอสครับ... ถึงเวลาที่ต้องพาน้องสาวคนนี้กลับไปรับการ 'อัปเกรด' ครั้งสุดท้ายได้แล้วครับ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความลับอันดำมืดในตอนนี้นะคะ! - ชฎาพรายไวน์แดง