จุมพิตท่ามกลางสายฝน

กลิ่นดินปืนที่อบอวลปนไปกับกลิ่นไอเค็มของทะเลลึกทำเอาฉันแทบหายใจไม่ออก เรนิสาสบถเบาๆ ในลำคอขณะที่แรงกระชากของคาร์ลอสดึงฉันให้ถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อสูทราคาแพง เสียงปืนนัดที่สองถากผ่านต้นแขนไปเพียงไม่กี่นิ้วจนฉันสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวของแรงอัดอากาศ “อย่าขยับ ถ้าไม่อยากเป็นรูบนร่างสวยๆ นี่” คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาต่ำลึกและเย็นเยียบ ทว่าสัมผัสจากมือหนาที่รวบเอวฉันไว้กลับเร่าร้อนดั่งเปลวไฟ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรยามวิกาลของเขาหรี่ลงเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบเรือสำราญที่กำลังโอนเอนตามแรงคลื่น เราอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ลอดผ่านม่านเมฆหนาทึบ เมธา... ผู้ชายที่เคยเป็นทุกอย่างของฉัน กำลังยืนอยู่ตรงนั้นห่างออกไปไม่กี่เมตร พร้อมกับสมุนที่ดูพร้อมจะเหนี่ยวไกใส่เราได้ทุกเมื่อ “คุณพาเรามาที่นี่เพื่อตายหรือไง คาร์ลอส” ฉันเค้นเสียงถาม ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก “ฉันเตือนคุณแล้วว่าเมธาไม่เคยเล่นตามกติกา” “กฎของธุรกิจน่ะเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชับปืนพกในมือ “ฉันไม่เคยเล่นตามกฎใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับพวกขี้แพ้อย่างมัน” ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่มืดมิดก็ปลดปล่อยสายฝนห่าใหญ่ลงมาราวกับจะชำระล้างความคาวเลือดบนดาดฟ้าเรือ เมธาก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคายของเขา “คาร์ลอส... ดูเหมือนนายจะคุมเกมไม่ได้อย่างที่คุยไว้นะ” “เกมเพิ่งเริ่มต่างหาก เมธา” คาร์ลอสตอบโต้ เขาขยับตัวพาฉันหลบไปหลังเสาเหล็กขนาดใหญ่ มือที่เคยถือปืนเลื่อนมาโอบรัดเอวฉันไว้แน่นขึ้น “เรนิสา ฟังนะ... ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจของมัน เธอต้องหาทางไปที่เรือสำรองให้ได้” “ไม่!” ฉันปฏิเสธทันควัน มือของฉันกำเสื้อสูทของเขาแน่นจนยับยู่ “ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่ให้พวกมันรุมกินโต๊ะเด็ดขาด” คาร์ลอสหยุดชะงัก เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาจนเปียกโชกไปทั้งร่าง เขาเชยคางฉันขึ้น บดริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นจุมพิตที่ไร้ซึ่งความอ่อนหวาน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโกรธ ความหึงหวง และความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนฉันตั้งตัวไม่ติด “นั่นคือการตัดสินใจที่โง่ที่สุดของเธอ” เขาผละออกเพียงนิด เสียงหอบหายใจของเขาประสานเข้ากับเสียงฝน “แต่ให้ตายเถอะ... ฉันชอบมัน” เขากระชากฉันเข้าไปหาตัวอีกครั้งก่อนจะเหนี่ยวไกปืนสวนกลับไปทางที่เมธายืนอยู่ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ฉันตัดสินใจเลิกลังเล ฉันคว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงให้เขาขยับไปพร้อมกับฉันท่ามกลางความมืด เราวิ่งลัดเลาะไปตามดาดฟ้าเรือที่ลื่นปรื๋อ ความหนาวเหน็บจากสายฝนถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงของอะดรีนาลีนที่สูบฉีดไปทั่วร่าง เมื่อเราหลบเข้ามาในมุมอับข้างห้องเครื่อง คาร์ลอสผลักฉันเข้ากับผนังเรือ มือของเขาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ไปตามลำคอระหงที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝนและหยาดเหงื่อ ความโกรธแค้นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยากจะต้านทาน ฉันเอื้อมมือไปสอดนิ้วเข้าในกลุ่มผมเปียกชื้นของเขา ดึงรั้งเขาให้เข้ามาใกล้จนช่องว่างระหว่างเราแทบไม่มีเหลือ “คุณบ้าไปแล้ว...” ฉันกระซิบชิดริมฝีปากเขา “ฉันบ้าเพราะคุณ” คาร์ลอสสวนกลับ ก่อนจะฝังรอยจูบลงบนซอกคอของฉันอย่างหนักหน่วง มือหนึ่งของเขาสอดผ่านสาบเสื้อเดรสผ้าไหมที่แนบไปกับผิวเนื้อเพราะความชื้น สัมผัสที่ผิวของเขาทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก แต่ความเสียวซ่านกลับแล่นริ้วไปทั่วร่าง นี่มันไม่ใช่เวลาสำหรับเรื่องแบบนี้... แต่ในโลกของคาร์ลอส วินเซนโซ่ ความตายและความใคร่มักจะเป็นเส้นขนานที่ทับซ้อนกันอยู่เสมอ เราต่างหิวโหยซึ่งกันและกันภายใต้สถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกอย่าง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้มลงไปจูบที่เนินอกของฉัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา ไม่ใช่เสียงของสมุนเมธา... แต่เป็นจังหวะการเดินที่มั่นคงและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นคนของศัตรู คาร์ลอสผละออกทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่โผล่ออกมาจากเงามืดทางเดิน ทั้งที่บนเรือสำราญแห่งนี้ควรจะมีแค่พวกเราและศัตรู “ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพบาดตาสองคนนี้ในสภาพที่ดูไม่ได้ขนาดนี้” เสียงของผู้หญิงที่แสนคุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางสายฝน พร้อมกับแสงเลเซอร์จากเป้าปืนที่เล็งตรงมายังหน้าอกของคาร์ลอส นั่นมัน... เอเลน่า? คู่หมั้นที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเรนิสานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะมากกว่าเดิมค่ะ