เมื่อความรักก้าวข้ามคำว่างาน

“คุณกำลังจะบอกว่า ที่ผ่านมา... ทั้งหมดนี้คือบทละครที่คุณเขียนขึ้น เพื่อล่อให้เมธาเผยไต๋งั้นหรือคะ?” เรนิสาเค้นเสียงถาม มือที่กำชายเสื้อคลุมผ้าไหมราคาแพงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ยืนพิงระเบียงกระจกใส แสงไฟสลัวจากภายในห้องสะท้อนให้เห็นแววตาที่ยากจะคาดเดาของเขา คาร์ลอสไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ จิบไวน์แดงในมือ รสสัมผัสขององุ่นบ่มล้ำค่าไหลผ่านลำคอแกร่งอย่างใจเย็น “เรนิสาคะ... ในโลกธุรกิจของเรา ความจริงมักเป็นสิ่งแรกที่ถูกนำไปใช้เป็นเดิมพัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กลับเย็นเยียบ “เมธาไม่ได้มาที่นี่เพราะความบังเอิญ แต่มันมาเพราะมันเชื่อว่า มันกำลังจะคว้าชัยชนะจากหลักฐานที่มันขโมยไปจากเซฟของผมได้สำเร็จ” “หลักฐานที่คุณว่า... มันคืออะไรกันแน่?” คาร์ลอสวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อน ก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของเขา—ที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนแรงแบบผู้ชาย—ทำให้บรรยากาศในห้องที่ควรจะปลอดภัยกลับดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เรนิสาอ่านไม่ออก “มันคือ ‘ความผิดพลาด’ ของผมเมื่อห้าปีก่อนค่ะ” เขาเว้นจังหวะ “วันที่ผมยอมให้ความเห็นอกเห็นใจทำลายวิจารณญาณทางธุรกิจ วันที่ผมสูญเสียคนสำคัญที่สุดไปเพียงเพราะความประมาท... และหลักฐานนั่น ก็คือสิ่งที่พิสูจน์ได้ว่า ผมไม่ใช่คนที่สะอาดอย่างที่ใครๆ คิด” เรนิสาชะงัก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดูมีเงื่อนงำนัก “คุณยอมให้เมธาขโมยข้อมูลชิ้นนั้นไป เพื่อแลกกับการที่มันจะเผลอเผยความลับของตัวเองออกมาด้วยใช่ไหมคะ คุณวางแผนจะทำลายมัน ในขณะที่ตัวเองก็ยอมที่จะถูกเปิดโปงด้วยเหมือนกัน... นี่คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า?” “ถ้าการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของผม มันทำให้อสรพิษอย่างเมธาต้องจบสิ้นไปจากวงการ... ผมก็ถือว่าคุ้มค่าค่ะ” คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร “แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่ได้วางแผนไว้ในบทละครนี้... นั่นคือคุณ” เรนิสาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อวงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางของเธอไว้มั่น สายตาที่เขาใช้มองเธอมันไม่ใช่สายตาของนักธุรกิจที่กำลังวางแผนฆ่าฟันศัตรู แต่มันคือสายตาของนักล่าที่หลงใหลในเหยื่อจนถอนตัวไม่ขึ้น “อย่าเอาเรื่องงานมาปนกับความต้องการของคุณนะคะ คาร์ลอส” เธอพยายามตั้งสติ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด “ผมเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า สำหรับผม... ไม่มีอะไรที่แบ่งแยกได้ชัดเจนขนาดนั้น” เขาขบเม้มริมฝีปากเบาๆ ที่ใบหูเธอ “การที่ผมพาคุณมาที่นี่... การที่เราได้ใช้เวลาร่วมกัน... คุณคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นไปเพื่อธุรกิจอย่างเดียวจริงๆ งั้นหรือ?” เขากระซิบประโยคสุดท้ายพลางไล้มือผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านผ้าไหมลื่นมือ เรนิสาหลับตาลงแน่น พยายามจะขัดขืนแต่กลับพบว่าความโหยหาในตัวเขามันกลับทวีความรุนแรงมากขึ้น เธอเกลียดนิสัยร้ายกาจของเขา เกลียดวิธีที่เขาควบคุมทุกอย่างในชีวิตเธอ แต่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังมีตัวตนอยู่จริงๆ “ถ้าคุณเปิดโปงเมธา แล้วชีวิตฉันพังไปพร้อมกับคุณล่ะคะ?” เรนิสาถามเสียงสั่น “ชีวิตของคุณจะไม่มีวันพัง... เพราะผมจะกอดคุณเอาไว้ให้แน่นที่สุด จนกว่าทุกอย่างจะจบลง” ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะทวีความเร่าร้อน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกระเบียง ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกเลื่อนเปิดออกโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว ร่างสูงของเมธายืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเปียกชื้นเล็กน้อยจากการเดินทางข้ามเกาะ และแววตาของเขาก็ไม่ได้ฉายแววเป็นผู้แพ้... แต่กลับเป็นแววตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาโรแมนติกนะคาร์ลอส แต่ดูเหมือนว่าข้อมูลที่คุณอุตส่าห์เก็บไว้อย่างดี... มันจะมีอะไรที่น่าสนใจกว่าที่คุณคาดไว้เยอะเลย” เมธาแสยะยิ้ม มองมาที่เรนิสาด้วยสายตาเหยียดหยาม “คุณรู้ไหมเรนิสา... ว่าไอ้ที่เขาพยายามปกป้องนักหนาเนี่ย ความจริงแล้วมันไม่ได้มีแค่ชื่อเขา แต่มันมีชื่อ ‘คนในครอบครัวคุณ’ รวมอยู่ด้วย” คาร์ลอสชะงักไปครู่หนึ่ง เรนิสารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวขึ้นอย่างกะทันหันของเขา หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นเอกสารที่เมธาชูขึ้นมา... ซึ่งมีตราประทับชื่อบริษัทเก่าของพ่อเธอปรากฏอยู่ชัดเจน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ชฎาพรายไวน์แดงดีใจมากค่ะที่ได้แบ่งปันเรื่องราวความรักสุดเร่าร้อนกับทุกคนนะคะ