พันธะแห่งเลือด

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้เลือดของคุณเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพงของฉัน” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของคาร์ลอส วินเซนโซ่ ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกตัดสลับด้วยแสงสีแดงวูบวาบจากป้ายนีออนด้านนอก กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาเข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศ เรนิสาตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอถูกโอบรัดด้วยอ้อมแขนกำยำที่แฝงไปด้วยพลังอำนาจ เขากดตัวเธอให้แนบชิดกับอกแกร่งจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ เสียงรองเท้าส้นสูงของใครบางคนกระทบพื้นหินอ่อนด้านนอกบาร์ดังใกล้เข้ามาเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคง ความเงียบงันในคลับที่เคยคลาคล่ำไปด้วยเสียงดนตรีกลับดูน่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ “คาร์ลอส...” เรนิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เพราะความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้กำลังต้อนเธอจนมุม “นี่มันเกมอะไรของคุณ” “เกมที่ผมเป็นคนคุมกฎ และคุณ... คือเดิมพันที่ผมไม่มีวันยอมเสียไป” เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขามันทำให้สติสัมปชัญญะของเรนิสาพร่าเลือนไปชั่วขณะ ทันใดนั้น แสงไฟฉายสว่างวาบกวาดผ่านช่องว่างของม่านกำมะหยี่หนาหนัก เรนิสาตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอคว้าข้อมือของคาร์ลอสที่ถืออาวุธไว้แน่น ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าในพื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะบาร์ไม้โอ๊ค เธออาศัยความชำนาญในการเคลื่อนไหวที่ฝึกฝนมาอย่างดี บดเบียดร่างของตนเข้าหาเขาจนความนุ่มหยุ่นของหน้าอกสัมผัสเข้ากับแผงอกแข็งแรงนั่นอย่างจัง “ถ้าจะฆ่ากัน ก็เอาให้ตายจริงๆ สิคะ อย่ามาเล่นบทบาทพระเอกขี่ม้าขาวในหนังเกรดบีแบบนี้” เรนิสาท้าทาย นัยน์ตาคมกริบของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนจะลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะในคราวเดียวกัน คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงทรวงอกของหญิงสาว เขากดสะโพกเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้มืออีกข้างเชยคางเธอขึ้นมา “ฉลาดนักนะเรนิสา แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดของคุณกำลังพาคุณไปสู่กับดักที่ไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้” เขาก้มลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผา ความหวานปนขมของไวน์แดงที่เธอเพิ่งดื่มไปผสมผสานกับรสสัมผัสจากปลายลิ้นของเขา เรนิสาไม่ได้ขัดขืน เธอเลือกที่จะโต้ตอบกลับด้วยจังหวะที่ดุดันไม่แพ้กัน ราวกับกำลังใช้ริมฝีปากฟาดฟันเพื่อประกาศศักดาว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะถูกควบคุมได้โดยง่าย มือของเธอเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บที่ทาด้วยสีแดงสดจิกเบาๆ ลงบนผิวหนังของเขา ทิ้งรอยฝากไว้เป็นพยานแห่งความกระหาย ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เสียงฝีเท้าภายนอกหยุดลง ตามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เรนิสาคุ้นหูเป็นอย่างดี “ไปเถอะ... ปล่อยให้พวกมันเล่นละครลิงกันไป” นั่นคือเสียงของเมธา เรนิสาชะงัก จูบนั้นหยุดลงแต่ใบหน้าของทั้งคู่ยังคงใกล้กันจนลมหายใจเป่ารดกัน คาร์ลอสมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาเขากลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งและน่าขนลุก เขาหยิบมีดพกสลักลายที่ซ่อนอยู่ข้างเอวขึ้นมา กรีดลงบนฝ่ามือของตัวเองเบาๆ ก่อนจะคว้ามือของเรนิสามากุมไว้แน่น “เลือดแลกเลือด สัญญาแลกสัญญา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนเธอต้องเผลอใจเต้นแรง “ตั้งแต่วินาทีนี้ไป ไม่ว่าคุณจะหนีไปสุดขอบโลก หรือซ่อนตัวอยู่หลังอำนาจมืดขนาดไหน คุณก็คือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง... แม้แต่เมธา” เรนิสามองดูหยดเลือดสีสดที่ซึมออกมาบนฝ่ามือของเขาและเธอที่กำลังกุมกันแน่น ความเจ็บปวดที่บาดลึกผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด มันไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ หรือเกมการเมืองในวงการเซเลบ แต่มันคือพันธะที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังผูกมัดหัวใจของเธอเข้ากับปีศาจในคราบมหาเศรษฐีคนนี้อย่างไม่มีวันถอนตัว ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์ที่พัวพันยุ่งเหยิงนี้ เสียงกระจกหน้าต่างบาร์ก็แตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว! เงาร่างสีดำทะมึนหลายร่างกระโจนเข้ามาจากทางหน้าต่าง พร้อมกับเสียงปืนที่ดังรัวระงมไปทั่วบริเวณ คาร์ลอสกระชากตัวเรนิสาให้หลบหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาอย่างที่สุด “ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะใจร้อนกว่าที่คิด... เรนิสา หากเราผ่านคืนนี้ไปได้ ผมจะถือว่าคุณเป็นภรรยาอย่างสมบูรณ์แบบในแบบที่ผมต้องการ แต่ถ้าเราตาย... อย่างน้อยเราก็ได้ตายในฐานะของคนที่มีใจให้กัน” เรนิสาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่ถืออาวุธครบมือเดินก้าวเข้ามาในห้องโถงท่ามกลางแสงนีออนที่กะพริบถี่ๆ นั่นไม่ใช่ลูกน้องของเมธา... แต่เป็นคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลอันตรายไปกับเรนิสาและคาร์ลอสนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ! ชฎาพรายไวน์แดง