รสสัมผัสที่คาดไม่ถึง

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมกับใครอยู่คะ คุณวินเซนโซ่?” เรนิสาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังจะถูกต้อนให้จนมุมติดกับบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักของห้องวีไอพีลับ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อดังราคาแพงที่อบอวลอยู่บนตัวของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด มันเป็นกลิ่นของความมั่งคั่งผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอันตรายที่เธอควรจะวิ่งหนี แต่ทว่าขาทั้งสองข้างกลับเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นพรมหนานุ่ม คาร์ลอส วินเซนโซ่ ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนบานประตู กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาสีเข้มคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียดราวกับกำลังอ่านเอกสารสัญญาที่เขากำลังพิจารณาว่าจะเซ็นดีหรือไม่ ก่อนที่มุมปากหยักสวยจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกแผดเผา “ผมไม่ชอบเล่นเกมกับคนที่ไม่รู้วิธีเดินหมากให้ฉลาดค่ะ เรนิสา” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกับพวงแก้มเนียนใส “และผมก็ไม่ชอบให้ใครมาตั้งคำถามกับผม... ในที่ที่ผมเป็นเจ้าของ” มือหนาเลื่อนมาเชยคางมนขึ้นช้าๆ แรงกดเบาๆ นั้นไม่ได้ทำให้เธอเจ็บ แต่มันส่งสัญญาณชัดเจนว่าเขากำลัง ‘คุกคาม’ ในรูปแบบที่เย้ายวนใจที่สุด เรนิสาจ้องกลับเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาของเธอฉายความท้าทายที่ซ่อนความอ่อนไหวเอาไว้ลึกๆ เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมจำนนให้กับอิทธิพลของเงินทองหรือสถานะที่เขามี แต่สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามแนวสันกรามของเธอนั้น กำลังทำให้สติสัมปชัญญะที่สั่งให้ถอยห่างเริ่มพร่าเลือน “งั้นเราก็คงตกลงกันไม่ได้” เธอเค้นเสียงบอก แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก “ธุรกิจของคุณอาจจะใหญ่โต แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะครอบครองทุกอย่างที่นี่ได้ โดยเฉพาะ... ฉัน” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเซ็กซี่จนเธอต้องเม้มปากแน่น เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าไหมบางเบาของชุดเดรสสีมิดไนท์บลู “ความท้าทายคือรสชาติที่โปรดปรานที่สุดของผม ยิ่งคุณปฏิเสธ... ผมก็ยิ่งอยากรู้นักว่าใต้ความมั่นใจที่ฉาบเอาไว้นี้ ข้างในมันจะมีรสชาติหวานหอมขนาดไหน” ห้องวีไอพีที่เคยเงียบสงัดกลับร้อนระอุขึ้นมาทันที แสงไฟสลัวสีอำพันจากโคมไฟคริสตัลทำให้เงาของคนทั้งคู่ทาบทับกันบนผนัง ดูราวกับเริงระบำที่ไม่มีวันสิ้นสุด คาร์ลอสไม่ได้ใช้เพียงแค่คำพูด แต่เขาใช้ ‘สัมผัส’ เป็นอาวุธ มืออีกข้างของเขาเลื่อนไปแตะที่ต้นคอของเธอ แผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยอำนาจการกดข่ม ความร้อนจากฝ่ามือเขาซึมผ่านผิวหนังเข้าไปถึงเส้นประสาท ทำให้เรนิสารู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาก้มลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน “คุณรู้ไหมคะว่าในบาร์แห่งนี้ กฎข้อเดียวที่ห้ามฝ่าฝืนคืออะไร?” “อะไรคะ?” เธอถาม เสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “ห้าม... สารภาพความต้องการที่แท้จริงออกมา” คาร์ลอสกระซิบตอบที่ข้างใบหู ก่อนจะกดจูบลงบนรอยต่อระหว่างไหล่และลำคอของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่ช็อตเข้าสู่หัวใจของเรนิสาโดยตรง เธอเชิดหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ปล่อยให้ความหอมหวานของความสัมพันธ์ที่คาดไม่ถึงนี้กลืนกินเธอเข้าไป ความโกรธเคืองที่เคยมีต่อเมธา หรือความกังวลเรื่องชื่อเสียงในวงการแฟชั่นที่เธอกำลังพยายามรักษาเอาไว้ ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่พุ่งพล่านในชั่วขณะนี้เท่านั้น มือของเรนิสาเลื่อนขึ้นไปเกาะที่ปกเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงของเขา นิ้วเรียวยาวขยำเนื้อผ้าแน่น ความคิดในหัวตีรวนกันไปหมด เธอรู้ดีว่าคาร์ลอสคืออันตรายระดับวีไอพี แต่ในวินาทีที่ลิ้นร้อนชื้นของเขาแตะแต้มลงบนผิวคอของเธอ ความกลัวทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะอธิบาย คาร์ลอสหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความกระหายที่ดิบเถื่อนและเปี่ยมเสน่ห์ “คราวนี้คุณจะตอบผมว่ายังไงดีล่ะ... ว่าจะเล่นเกมนี้ต่อ หรือจะยอมแพ้ให้ผมตั้งแต่วันนี้เลย?” ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดปากโต้ตอบกลับด้วยคำพูดที่คมคายเพื่อรักษาเชิงชั้นเอาไว้ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว ร่างสูงของเมธายืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและขึงขัง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองมือของคาร์ลอสที่ยังคงโอบเอวของเรนิสาไว้อย่างแนบแน่น “เรนิสา! ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับผู้ชายคนนี้... คุณไม่รู้เหรอว่าเขากำลังทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมา!” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความร้อนระอุกลายเป็นความเย็นยะเยียบในชั่วพริบตา คาร์ลอสค่อยๆ ผละห่างจากตัวเรนิสา แต่เขายังคงจงใจใช้ปลายนิ้วลากผ่านแผ่นหลังของเธอเป็นการทิ้งท้ายอย่างจงใจ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เย้ยหยันราวกับเห็นมดปลวกเดินเข้ามาในอาณาเขต “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ของผมจะเข้ามาเร็วกว่าที่คิดนะคะ” คาร์ลอสเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยพิษร้าย เรนิสาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตัดความรำคาญ เมธาก็เดินตรงเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ออกไปจากที่นี่กับผมเดี๋ยวนี้ เรนิสา! ก่อนที่คุณจะเสียทุกอย่างไปมากกว่านี้!” ทว่าในวินาทีที่มือของเมธาสัมผัสตัวเธอ ประตูห้องวีไอพีอีกบานที่อยู่ด้านหลังของคาร์ลอสก็เปิดออกพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง “แหม... ดูเหมือนงานเลี้ยงเล็กๆ ของผมจะเริ่มครึกครื้นขึ้นมาทันทีเลยนะคะเนี่ย” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของ ‘ใครบางคน’ ที่เรนิสาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดังขึ้นจากความมืดในเงามุมห้อง ทำให้เธอนิ่งงันไปในทันที ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเล่ห์ร้ายครั้งนี้ไปกับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ