ความต้องการที่ไม่อาจซ่อน

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ฉันคือเกมที่ชนะใจกันได้... คาร์ลอส คุณคิดผิดถนัดค่ะ" เรนิสาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องสวีทเพนต์เฮาส์ที่เงียบสงัด เสียงส้นสูงของเธอจิกกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักแน่น แสงไฟสลัวจากเมืองหลวงที่ลอดผ่านกระจกบานยักษ์ฉาบใบหน้าสวยคมของเธอให้ดูดุดันและเย้ายวนในคราเดียวกัน คาร์ลอส วินเซนโซ่ ยืนหันหลังพิงเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำขลับ ในมือถือแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันที่เขายังไม่ได้จิบแม้แต่นิดเดียว เขาละสายตาจากทิวทัศน์เบื้องล่าง หันมามองหญิงสาวที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตชีวิตมาได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง เรนิสาในชุดเดรสผ้าไหมสีไวน์แดงที่แนบเนื้อจนแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของผิวพรรณ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่แรงโน้มถ่วงที่ไม่อาจต้านทาน "ผมไม่ได้เงียบเพราะเกม แต่ผมเงียบเพราะกำลังนับถอยหลัง" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าอย่างหาได้ยาก "นับถอยหลังว่าคุณจะวิ่งเข้ามาหาผม หรือผมจะต้องเป็นฝ่ายฉุดคุณเข้าสู่อ้อมกอดนี้ให้เร็วที่สุด" เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่ระยะห่างที่เคยมีกลับมลายหายไปเพียงชั่วพริบตา เรนิสาชะงัก สายตาประสานกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่าน เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเชิดหน้าขึ้นรับแรงกดดันนั้นด้วยความถือดีที่ซ่อนความสั่นไหวเอาไว้ภายใน "งั้นตอนนี้ คุณก็คงไม่ต้องนับแล้วล่ะค่ะ" นิ้วเรียวสวยของเรนิสาไล้ไปตามปกเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกของเขาอย่างช้าๆ ก่อนจะออกแรงดึงรั้งเบาๆ ให้ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนหน้าอกของทั้งคู่แนบชิด คาร์ลอสไม่รอช้า เขาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนคนในอ้อมแขนแทบจะหลอมละลายหายไปกับร่างของเขา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวที่ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำเอาเรนิสาใจสั่นรัว ริมฝีปากหยักลึกของคาร์ลอสบดเบียดลงมาบนกลีบปากของเธออย่างหิวโหย ไม่ใช่ความอ่อนโยนที่ประดิดประดอย แต่เป็นสัมผัสที่แสดงออกถึงความต้องการที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมมานานนับวัน เรนิสาตอบสนองอย่างไม่ยอมแพ้ มือของเธอขยุ้มเส้นผมหนานุ่มของเขาไว้แน่น ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานกันจนแยกไม่ออก "เรนิสา... บอกผมสิ ว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ ไม่ใช่แค่การประชดชีวิตหรือเพื่อแก้แค้นใคร" เขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยวนาที กระซิบถามชิดริมฝีปากของเธอ นัยน์ตาสีเข้มดั่งท้องทะเลลึกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากดีไซเนอร์สาวสุดมั่น "ความต้องการของฉัน... ไม่เคยขึ้นอยู่กับใครค่ะ" เธอยกยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้าย "แต่มันขึ้นอยู่กับว่า ตอนนี้... ในนาทีนี้ คุณจะกล้าพอที่จะทำให้ฉันลืมทุกอย่างหรือเปล่า" เขาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ยกตัวเธอขึ้นจนเท้าลอยพ้นพื้น เรนิสาใช้ขาเกี่ยวเอวสอบไว้แน่นขณะที่เขาพาเธอเดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง สัมผัสจากฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามเรียวขาใต้กระโปรงผ้าไหมทำเอาเธอต้องหลับตาพริ้ม สัมผัสที่ปลุกเร้าทั้งสัญชาตญาณและความโหยหาในส่วนลึกของหัวใจที่เธอพยายามปฏิเสธมาโดยตลอด เสื้อผ้าบนกายเริ่มร่วงหล่นไปกองกับพื้นราวกับไร้ความหมาย เหลือเพียงความอุ่นร้อนจากผิวหนังที่สัมผัสกันและกัน คาร์ลอสจูบซับไปตามลำคอระหง ลากไล้ผ่านไหปลาร้าลงไปถึงเนินอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ เขาปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่อ่อนโยนสลับกับความรุนแรงที่ทำให้เรนิสาส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางเล่ห์กลและการแก่งแย่งในแวดวงไฮโซดูเหมือนจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างในโลกภายนอกดูเลือนรางไปสิ้น เหลือเพียงเขาและเธอในห้วงอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ทว่า... ในขณะที่ความปรารถนาของทั้งคู่กำลังถักทอเป็นหนึ่งเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งด้านข้างก็แผดเสียงขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงัดนั้น เรนิสาผงะเล็กน้อย แต่คาร์ลอสกลับไม่สนใจ เขายังคงมอบจุมพิตที่ดุเดือดกว่าเดิม แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืด คาร์ลอสหยุดมือทันที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั้งห้อง เขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงชื่อ "เมธา" ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาว่า *'ของขวัญชิ้นสุดท้ายของผม... หวังว่าคุณจะถูกใจนะ เรนิสา'* เรนิสาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น มือที่เคยเกาะกุมแผ่นหลังของคาร์ลอสไว้แน่นค่อยๆ ร่วงหล่นลงข้างกาย ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจเมื่อตระหนักว่าภัยร้ายที่เธอคิดว่าจัดการได้แล้ว กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่เคย ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่านักอ่านจะยังคงใจแข็งและไม่ทิ้งเรนิสาไปไหนในคืนที่มรสุมชีวิตกำลังพัดผ่านเช่นนี้นะคะ