กับดักของกามเทพ

"หยุดเดี๋ยวนี้คาร์ลอส! ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะกรีดชุดเดรสตัวนี้ทิ้งซะ แล้วดูสิว่าคืนนี้คุณจะเอาอะไรไปอวดโฉมในงานประมูลการกุศลที่คนทั้งเมืองรอคอย" เรนิสาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางเฉียบกระแทกเข้ากับผนังลิฟต์ขนส่งสินค้าที่ค้างเติ่งอยู่ระหว่างชั้นห้าและชั้นหก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ ราวกับจะล้อเลียนสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมเจือจางของคาร์ลอสโอบล้อมพื้นที่แคบๆ จนเธอแทบหายใจไม่ออก "เชิญเลยเรนิสา" ชายหนุ่มเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวาวโรจน์ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เขาขยับกายเข้ามาประชิดจนเรนิสาไม่มีทางหนี มือแกร่งข้างหนึ่งยันผนังลิฟต์กักตัวเธอไว้ในวงแขน "ผ้าไหมอิตาลีผืนนี้ราคาแพงลิบลิ่วก็จริง แต่มันคงไม่คุ้มค่าเท่ากับความพยายามของคุณที่พยายามจะหนีผมมาตลอดทั้งคืนหรอก จริงไหม?" "คุณมันบ้า!" เรนิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมสมาธิในขณะที่หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ เธอเป็นถึงดีไซเนอร์ระดับแนวหน้า เคยผ่านเวทีแฟชั่นวีคมานับไม่ถ้วน แต่เหตุการณ์ติดอยู่ในลิฟต์กับอดีตคนรักที่แปรเปลี่ยนเป็นศัตรูหัวใจอย่างคาร์ลอส วินเซนโซ่ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนเด็กสาวที่ไร้ทางสู้ "นี่ไม่ใช่เกมธุรกิจของคุณนะคาร์ลอส ที่จะหยิบจับอะไรมาต่อรองได้ตามใจชอบ" "ผมไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเดิมพัน" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นไวน์แดงบางเบาจากลมหายใจของเขาทำให้เรนิสารู้สึกมึนเมาไปหมด "และเดิมพันในครั้งนี้ก็คือคำตอบที่คุณพยายามบ่ายเบี่ยงมาตลอดว่า... เมธามันให้อะไรที่คุณให้ผมไม่ได้ หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัว... กลัวว่าถ้าหากคุณยอมรับความรู้สึกจริงๆ คุณจะตกเป็นของผมจนโงหัวไม่ขึ้น" คำพูดนั้นจี้จุดดำมืดในใจของเธออย่างจัง เรนิสาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกับเมธา... ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าจะใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจจากความหลงใหลในตัวคาร์ลอส แต่นั่นเป็นเพียงแผนที่วางไว้เพื่อหวังจะทำลายอิทธิพลของเขาทั้งนั้น หากแต่ความจริงที่น่ารังเกียจก็คือ ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้คาร์ลอส เลือดในกายของเธอกลับเดือดพล่านด้วยความต้องการที่เธอไม่เคยมีให้ใคร "เราจบกันไปนานแล้ว" เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่เขากลับยิ่งโน้มตัวลงมาแนบชิดมากขึ้น ความร้อนจากกายของเขาส่งผ่านชุดเดรสผ้าไหมแนบเนื้อจนผิวของเธอกลายเป็นสีระเรื่อ "ถ้าจบแล้ว... ทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ" มืออีกข้างของเขาสไลด์ลงมาสัมผัสที่เอวคอดกิ่ว แผ่วเบาแต่เร่าร้อนราวกับไฟที่ลามเลียไปทั่วร่าง เรนิสาสะดุ้งเฮือก เธอพยายามขยับหนีแต่ลิฟต์ที่แคบเกินไปทำให้เธอกลายเป็นกรงขังของตัวเอง "บอกผมสิเรนิสา... ว่าไอ้ที่บอกว่าเกลียดนักหนาน่ะ มันเป็นแค่เกราะป้องกัน หรือเป็นคำโกหกที่แม้แต่ตัวคุณเองก็ยังเชื่อ?" บรรยากาศในลิฟต์หนักอึ้งด้วยแรงปรารถนาที่พุ่งพล่าน เสียงลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของอาคารที่เงียบเหงา คาร์ลอสเลื่อนมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านริมฝีปากนุ่มที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความตกใจและสับสน "คาร์ลอส... ถ้าคุณทำแบบนี้ เราจะไม่มีวันย้อนกลับไปจุดเดิมได้อีก" เธอพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ผมไม่เคยอยากย้อนกลับไปจุดเดิม ผมต้องการไปข้างหน้า... ไปในที่ที่ไม่มีใครหน้าไหนขวางเราได้" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอควบคุมลิฟต์ก็ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นสะเทือนของตัวลิฟต์ที่ขยับขึ้นไปอีกหนึ่งชั้นอย่างกะทันหัน แต่ในจังหวะที่ไฟส่องสว่างขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที เรนิสากลับเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังของคาร์ลอส... เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนถือกล้องขนาดเล็กซ่อนอยู่หลังเงามืดของประตูลิฟต์ที่แง้มออกเพียงเล็กน้อย สายตาของเมธาที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตและรอยยิ้มที่น่าขนลุก เรนิสาเบิกตากว้าง มือที่สั่นเทาเผลอกำเสื้อเชิ้ตของคาร์ลอสแน่นจนยับยู่ยี่ เธอรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ลิฟต์ค้างครั้งนี้ไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญอย่างที่เธอคิด คาร์ลอสยังคงไม่รู้ตัว เขากำลังจะก้มลงจุมพิตเธอด้วยความหิวกระหาย และนั่นคือสิ่งที่เมธาต้องการที่สุด... ภาพหลุดที่กำลังจะกลายเป็นเครื่องมือทำลายอาชีพการงานของเธอให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน! ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างเรนิสาในวินาทีที่วิกฤตที่สุดของชีวิตแบบนี้ด้วยนะคะ