สั่งสอนคนพาลชุดแรก

“หากเจ้าก้าวเข้ามาอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าสาบานได้ว่า มือข้างนั้นของเจ้าจะไร้ความรู้สึกไปตลอดชีวิต” สุ้มเสียงของหลินอวี้ซินเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ แม้นางจะอยู่ในชุดผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าสีซีดจาง แต่แววตาที่จ้องมองหลี่ชุ่ยเฟินกลับทรงพลังราวกับนางพญาผู้ถือครองความเป็นความตายอยู่ในมือ หลี่ชุ่ยเฟินที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้าหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นไข้ ชะงักกึกกลางอากาศ มือที่เงื้อง่าค้างไว้นั้นสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว “แก... แกนังเด็กเหลือขอ! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!” หลี่ชุ่ยเฟินแผดเสียงก้องกังวาน หวังกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก “พวกเรามาตามคำสั่งของหัวหน้าหมู่บ้าน มาจัดการเรื่องที่แกขโมยข้าวสารของส่วนรวมไปขาย! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!” อวี้ซินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่น นางวางถ้วยยาในมือลงบนโต๊ะไม้ผุๆ อย่างเชื่องช้า ท่าทีสุขุมนั้นกดดันจนคนรอบข้างที่ตามหลี่ชุ่ยเฟินมาเริ่มขยับถอยหลังด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด พวกเขาเคยรู้จักหลินอวี้ซินในฐานะหญิงสาวขี้ขลาดและอ่อนแอ แต่นางในตอนนี้... กลับดูคล้ายดาบที่ถูกชักออกมาจากฝัก พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ขโมยหรือ?” อวี้ซินย้อนถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งโทสะ “พวกท่านยกโขยงมาบุกรุกบ้านข้ากลางวันแสกๆ เพียงเพราะต้องการปล้นชิงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงงั้นหรือ? หลักฐานเล่า? หรือว่าความริษยาที่ฝังรากลึกในใจของเจ้า คือหลักฐานชิ้นเดียวที่เจ้ามี?” หลี่ชุ่ยเฟินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ไม่ต้องมาพูดมาก! ใครก็ได้ เข้าไปค้นในบ้านมันให้ทั่ว! ฉันไม่เชื่อหรอกว่านังนี่จะไม่มีของดีซุกซ่อนอยู่!” ชายฉกรรจ์สองคนที่เป็นพรรคพวกของนางเริ่มขยับกาย อวี้ซินไม่ได้หลบหนี ในทางกลับกัน นางกลับก้าวเข้าไปหาพวกเขาด้วยท่วงท่าสง่างาม มือเรียวบางซ่อนบางอย่างไว้ในแขนเสื้อ... เข็มทองเล่มเล็กที่เปี่ยมไปด้วยพิษสงจากมิติสมุนไพรของนาง “หากพวกท่านก้าวผ่านธรณีประตูนี้ไป... ข้าจะถือว่าเป็นการประทุษร้ายต่อชีวิต” อวี้ซินกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายคนหนึ่ง “เจ้ามีอาการปวดเอวเรื้อรังใช่หรือไม่? มักจะรู้สึกเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงในยามค่ำคืน... หากข้าแทงจุดนี้เพียงจุดเดียว ความเจ็บปวดที่เจ้าแบกรับมาตลอดสามปี จะทวีคูณขึ้นเป็นสิบเท่าจนเจ้าไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีกตลอดชีวิต... เจ้าต้องการพิสูจน์ไหม?” ชายผู้นั้นตัวแข็งทื่อ ความลับที่เขาไม่เคยบอกใครถูกกระชากออกมาต่อหน้าธารกำนัล ความกลัวฉายชัดบนใบหน้าจนเขาก้าวถอยหลังอย่างเสียหลัก “แก... แกเป็นผีหามหรือไง!” หลี่ชุ่ยเฟินกรีดร้อง อวี้ซินไม่สนคำด่าทอ นางพุ่งตัวออกไปราวกับสายลม จังหวะที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ้วของนางตวัดผ่านอากาศเพียงวูบเดียว เข็มทองเล่มเล็กพุ่งเข้ากดจุดเส้นประสาทบนต้นคอของหลี่ชุ่ยเฟินอย่างแม่นยำ หญิงสาวผู้ริษยาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งค้างราวกับถูกสาป ปากที่เคยแผดเสียงด่าทอกลับไร้ความรู้สึกจนพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว “ในฐานะแพทย์ สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือคนที่ใช้ความแข็งแรงกดขี่ผู้อื่น” อวี้ซินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหลี่ชุ่ยเฟินที่ไร้ทางสู้ “เจ้าโชคดีที่ข้ายังอารมณ์ดีอยู่บ้าง... แต่อย่าให้ข้าเห็นเจ้าหน้าบ้านข้าอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้า ข้าอาจจะไม่ได้แค่ทำให้อัมพาตชั่วคราว แต่นางอาจจะต้องไปนอนนิ่งๆ อยู่ในโลงศพแทน” นางดีดนิ้วเพียงเบาๆ หลี่ชุ่ยเฟินล้มลงกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวขีดสุด พรรคพวกที่เหลือต่างพากันเผ่นหนีไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด อวี้ซินถอนหายใจยาว นางปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม การใช้พลังงานในร่างนี้ช่างเหนื่อยล้ากว่าที่คิด แต่ทว่า... ขณะที่นางกำลังจะปิดประตูบ้านนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงโพล้เพล้ เขาคือโจวเย่เฟิง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ ก่อนจะเหลือบมองคราบฝุ่นบนไหล่นาง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หยิบถุงผ้าใบเล็กๆ ยื่นให้โดยไม่มีคำถาม “ข้าเห็นพวกมันออกมา... เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?” อวี้ซินรับถุงผ้านั้นมา เปิดออกดูพบสมุนไพรหายากที่นางกำลังขาดแคลน ดวงตาของนางวูบไหว นางเงยหน้ามองเขา ชายผู้นี้รู้อยู่แล้วว่านางทำอะไร และเขาก็เลือกที่จะยืนอยู่ข้างนาง... ทว่าในจังหวะที่สายตาประสานกัน จู่ๆ ก้อนหินก้อนหนึ่งก็ถูกขว้างเข้ามาจากพุ่มไม้ข้างบ้าน กระแทกประตูเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นอย่างปริศนา “อย่าได้ใจไปนัก... หลินอวี้ซิน ความลับเรื่องที่เจ้าไม่ใช่ ‘หลินอวี้ซินตัวจริง’ กำลังจะถึงหูพวกคอมมิวนิสต์ในไม่ช้านี้!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินนะคะ