มิติสมุนไพรวิเศษ

“หลินอวี้ซิน! ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าไสหัวไปเก็บผักป่าหรอกหรือไง! เหตุใดถึงยังมายืนเหม่อทำตัวเป็นภาระให้ครอบครัวหลี่ต้องอับอายขายหน้าชาวบ้านเขาอยู่อีก!” เสียงแหลมสูงของหลี่ชุ่ยเฟินกระแทกเข้าโสตประสาทของหลินอวี้ซินทันทีที่นางยังไม่ทันลืมตาตื่นเต็มตา ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีซีดจางสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณของศัลยแพทย์ฝีมือฉกาจที่คุ้นชินกับการรับมือภาวะวิกฤต อวี้ซินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของกระท่อมดินเหนียวโชยเข้าจมูก แทนที่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องผ่าตัดที่เคยคุ้นเคย นางลืมตาขึ้น ช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความริษยาของหลี่ชุ่ยเฟินที่ยืนกอดอกจิกสายตาใส่นางอยู่หน้าเตาไฟ “เจ้าพูดจบหรือยัง?” อวี้ซินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนหลี่ชุ่ยเฟินถึงกับชะงัก “นังนี่! แกกล้าต่อปากต่อคำกับข้าอย่างนั้นรึ?” หลี่ชุ่ยเฟินเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าหญิงสาว ทว่าจังหวะที่ฝ่ามือร่วงหล่นลงมา อวี้ซินกลับคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ได้มั่น นิ้วเรียวยาวกดลงบนจุดชีพจร 'เน่ยกวน' ของหลี่ชุ่ยเฟินอย่างแม่นยำด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ ทำให้แขนของหญิงสาวอีกฝ่ายอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะ “ถ้าเจ้าไม่อยากให้มือข้างนี้ใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็จงถอยไป” อวี้ซินปล่อยมือผลักหลี่ชุ่ยเฟินออกห่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามที่ขัดกับสภาพความเป็นอยู่ หลี่ชุ่ยเฟินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดสตรีที่เคยหัวอ่อนและยอมให้ข่มเหงมาตลอดถึงได้ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาของอวี้ซินไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่ไร้จุดจบ อวี้ซินไม่สนใจสายตาของอีกฝ่าย นางหมุนตัวเดินออกจากกระท่อมมุ่งหน้าสู่แนวป่าท้ายหมู่บ้าน หัวใจของนางเต้นเป็นจังหวะประหลาด ความรู้สึกวูบวาบในอกซ้ายคล้ายมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ มันคือ 'หยกมรกต' ที่สลักลวดลายสมุนไพรโบราณซึ่งนางเคยสวมติดตัวก่อนเกิดอุบัติเหตุจนทะลุมิติมาที่นี่ เมื่อพ้นจากสายตาผู้คน อวี้ซินทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ลับตาคนที่สุด นางพยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังงานแปลกปลอมในมิติแห่งจิตสำนึก *‘เปิดออก’* นางพึมพำในใจ ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวราวกับผิวน้ำที่ถูกหยดน้ำหยดลงไป กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหายากนับร้อยชนิดทะลักออกมาปะทะจมูก พื้นที่กว้างใหญ่ที่ปกคลุมด้วยไอหมอกจางๆ ปรากฏขึ้นกลางสายตา มันคือคลังสมุนไพรวิเศษของตระกูลแพทย์หลวงที่นางเคยครอบครองในชาติก่อน! แปลงสมุนไพรที่รกร้างในอดีต บัดนี้กลับดูมีชีวิตชีวา ดินสีดำสนิทชุ่มชื้นเต็มไปด้วยพลังปราณวิญญาณ และที่ใจกลางมิติ... สระน้ำทิพย์ที่ใสจนเห็นก้นสระกำลังส่องประกายเรืองรอง “นี่มัน... มิติแห่งโอสถทิพย์ของจริงงั้นหรือ?” อวี้ซินพึมพำด้วยความตื่นเต้น นางเดินสำรวจไปรอบๆ เห็นโสมพันปีที่เพิ่งออกดอกบานสะพรั่ง และหญ้าหิมะที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้ ความรู้ด้านแพทย์ที่สั่งสมมานับสิบปีผนวกกับสมุนไพรวิเศษเหล่านี้ หมายความว่านางสามารถพลิกชีวิตที่ยากลำบากในยุค 70 นี้ได้ไม่ยากเลย นางจะเริ่มต้นด้วยการปรุงยาพื้นฐานเพื่อบำรุงร่างกายที่อ่อนแอของร่างนี้ และอาจจะใช้มันช่วยใครบางคนที่กำลังเฝ้ามองนางอยู่จากความมืด *ฉึก!* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้เบื้องหลัง อวี้ซินหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดกวาดมองไปที่ความมืดมิด “ใคร! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เงาร่างกำยำสูงใหญ่ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นโครงหน้าคมสันและดวงตาที่ดุดันแต่แฝงความนิ่งสงบ เขาคือโจวเย่เฟิง ทหารหนุ่มผู้มีกลิ่นอายอันตรายล้อมรอบตัว เขาไม่ได้เอ่ยปาก แต่แววตาที่มองนางนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจและ... ความสงสัยอย่างรุนแรง “เจ้าเข้ามาทำอะไรในป่าดึกปื่นป่านนี้? และเมื่อครู่... เจ้ากำลังคุยกับใคร?” โจวเย่เฟิงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง เขาเดินเข้ามาใกล้จนอวี้ซินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา อวี้ซินขมวดคิ้วแน่น หากความลับเรื่องมิติสมุนไพรถูกเปิดเผย นางอาจจะกลายเป็นหนูทดลองของพวกนักวิทยาศาสตร์บ้าคลั่งในยุคนี้ได้ แต่นางก็นิ่งเฉยมากพอที่จะไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา “ข้ามาหาของป่าแก้ปวดท้องเท่านั้น ท่านต่างหากที่ตามข้ามาทำไม?” อวี้ซินย้อนถาม เสียงของนางมั่นคงไม่มีสั่น โจวเย่เฟิงหยุดยืนตรงหน้านาง ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เขามองเห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมของหญิงสาว เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ “เจ้าเปลี่ยนไปมาก หลินอวี้ซิน... ใครกันแน่ที่สอนให้เจ้ามีสายตาที่น่ากลัวขนาดนี้? และกลิ่นสมุนไพรที่ลอยมาจากตัวเจ้า... มันคือกลิ่นของโอสถล้ำค่าที่ไม่มีในแผนที่หมู่บ้านแห่งนี้” เขายื่นมือหยาบกร้านออกมาจับคางของนางให้เงยขึ้นสบตา “บอกข้ามา ถ้าไม่อยากให้ข้าส่งตัวเจ้าไปให้หน่วยความมั่นคงสอบสวน...” อวี้ซินไม่หลบสายตา มือของนางแอบหยิบเข็มเงินเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งที่วิ่งมุ่งหน้ามาทางนี้ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของหลี่ชุ่ยเฟิงที่ปนไปด้วยความกระหืดกระหอบ “จับตัวมันไว้! นังอวี้ซินมันขโมยของป่าหมู่บ้านไปขาย!” สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นในทันที โจวเย่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเหลือบมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังใกล้เข้ามา แล้วหันกลับมามองอวี้ซินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ทำให้อวี้ซินต้องตกตะลึง อวี้ซิน... ในฐานะหมอหญิงผู้หยิ่งทะนง การเผชิญหน้าครั้งนี้จะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของนางไปตลอดกาล และนางไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากมิติสมุนไพรไปจากนางได้เด็ดขาด ฝากติดตามตอนต่อไปนะคะ หวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับการเอาตัวรอดของอวี้ซินท่ามกลางพายุความลับที่กำลังก่อตัวขึ้นนะคะ!