ฟื้นคืนชีพในยุคที่ขาดแคลน

# ฟื้นคืนชีพในยุคที่ขาดแคลน “ถ้ามันไม่ยอมเซ็นชื่อลงในหนังสือยินยอมแต่งงาน ก็เอาไม้ฟาดให้สลบแล้วมัดส่งขึ้นรถบรรทุกหมูไปซะ! ค่าสินสอดห้าร้อยหยวนนั่น ข้าได้รับมาแล้ว ไม่มีทางยอมคืนให้พวกตระกูลจางเด็ดขาด!” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนที่กรีดร้องดังมาจากข้างหู ผสมกับกลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของฟางข้าวที่หมักหมม อวี้ซินรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนหนักๆ มาทุบลงที่กลางกะโหลกศีรษะ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับเส้นเอ็นทุกเส้นกำลังจะฉีกขาด เธอพยายามลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเป็นสีเทาหม่น ผนังดินดิบที่แตกร้าวและหลังคามุงจากที่เห็นช่องโหว่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีขุ่นมัวบ่งบอกว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลชั้นนำในศตวรรษที่ 21 ที่เธอคุ้นเคย “แม่คะ... พี่อวี้ซินดูเหมือนจะตายแล้วนะ หน้าซีดเป็นศพเลย” เสียงเด็กสาวอีกคนหนึ่งดังแทรกเข้ามา น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความโศกเศร้าเลยสักนิด กลับแฝงไปด้วยความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด หลินอวี้ซิน ขยับนิ้วมือที่ไร้เรี่ยวแรง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บหน้าอก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก... ร่างนี้มีชื่อเดียวกันกับเธอ เป็นเพียงเด็กสาวกำพร้าที่ถูกป้าสะใภ้ใจคดวางแผนขายให้กับชายแก่ขี้โรคในหมู่บ้านข้างเคียงเพื่อแลกกับเงินห้าร้อยหยวน! *ช่างน่าขันนัก...* หมอหญิงอัจฉริยะผู้กุมความเป็นความตายของผู้คนในยุคอนาคต กลับต้องมาสิ้นลมหายใจในร่างเด็กสาวที่ถูกทารุณกรรมเพียงเพราะความโลภของคนในครอบครัว “ตายงั้นรึ? ถ้ามันตาย ข้าก็ไม่ได้เงินน่ะสิ!” หญิงวัยกลางคนที่คาดว่าเป็นป้าสะใภ้เดินปรี่เข้ามาใช้มือหยาบกร้านบีบปลายคางของอวี้ซินจนใบหน้าบิดเบี้ยว “ตื่น! นังเด็กกากเดน! แกไม่มีสิทธิ์ตายก่อนที่เงินห้าร้อยหยวนนั่นจะถึงมือข้า!” อวี้ซินรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้ว่างเปล่าไร้เดียงสาเหมือนร่างเดิม แต่มันกลับเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งในฤดูหนาวและคมกริบดั่งมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนผิวเนื้อใครก็ตามที่บังอาจมาแตะต้องเธอ “ใครอนุญาตให้เจ้า... แตะต้องตัวข้า?” น้ำเสียงของอวี้ซินแหบพร่า ทว่ากลับมีอำนาจกดดันบางอย่างที่ทำให้หญิงวัยกลางคนชะงักงันไปชั่วครู่ “แก... แกกล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนี้!” หญิงคนนั้นเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอซ้ำ แต่ในวินาทีที่ฝ่ามือนั้นกำลังจะถึงใบหน้า อวี้ซินซึ่งแม้อ่อนแรงแต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ยังอยู่ครบ กลับคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ เธอไม่ได้ใช้แรงปะทะ แต่ใช้นิ้วโป้งกดลงที่จุดชีพจร ‘เน่ยกวน’ บนข้อมือของหญิงคนนั้นอย่างหนักหน่วงจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แล่นไปทั่วแขนจนมือชาดิก “มือสกปรกของเจ้า... อย่าได้เอามาแตะต้องตัวข้าอีกเป็นครั้งที่สอง” อวี้ซินสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจ พลางพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ความทรงจำที่ได้รับมาทำให้เธอรู้ว่า ณ ที่แห่งนี้เธอคือหมากที่ถูกทิ้ง แต่สำหรับคนอย่างหลินอวี้ซิน... เธอไม่มีวันยอมให้ใครมาขีดเส้นชะตาชีวิตของเธอเด็ดขาด หญิงวัยกลางคนถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว นางไม่เคยเห็นแววตาที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อนในร่างของเด็กสาวหัวอ่อนที่นางเคยจูงจมูกได้ง่ายๆ “นัง... นังเด็กปีศาจ! แกไปเรียนวิชาประหลาดพวกนี้มาจากไหน!” อวี้ซินไม่ตอบคำถาม เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวในฝ่ามือ ลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ มิติโอสถทิพย์ที่เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ติดตามข้ามมิติมายังคงทำงานอยู่ สมุนไพรล้ำค่าที่เคยปลูกไว้นับพันชนิดกำลังส่งกระแสพลังงานมาหล่อเลี้ยงร่างกายที่ซูบผอมนี้อย่างช้าๆ ในจังหวะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน บานประตูไม้ที่ผุพังถูกผลักออกอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิดของบ้านหลังนี้ ชายหนุ่มคนนั้นมีใบหน้าหล่อเหลาที่เย็นชาดั่งรูปสลัก ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยวที่จ้องมองสถานการณ์ภายในห้อง เขาคือ โจวเย่เฟิง... บุคคลที่ใครๆ ในหมู่บ้านต่างหวาดเกรง แต่ในวินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอวี้ซิน มุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกับจะยิ้ม แต่ก็ไม่ยิ้ม “ข้าได้รับคำสั่งมาให้มารับตัวเจ้าสาว... แต่ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีการเปลี่ยนตัวกะทันหันเสียแล้ว” เขากล่าวเสียงเรียบ สายตาจ้องเขม็งไปที่หญิงวัยกลางคนที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลังอวี้ซิน “หรือว่าพวกเจ้ากำลังวางแผนจะขายสินค้าที่ชำรุดเสียหายให้กับทางการกันแน่?” อวี้ซินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาคนนี้ไม่ใช่จางคนแก่ขี้โรคที่ป้าสะใภ้วางแผนไว้... แต่เขาเป็นใครกัน? และทำไมเขาถึงรู้เรื่องการขายตัวครั้งนี้? ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถาม ความเจ็บปวดมหาศาลก็จู่โจมเข้าที่หัวใจเมื่อเธอมองเห็นรอยสักรูปตราประทับลึกลับบนข้อมือของชายหนุ่ม... มันคือตราสัญลักษณ์เดียวกับที่มารดาผู้ล่วงลับของร่างนี้ทิ้งไว้ให้ก่อนสิ้นลม! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินในการพลิกโชคชะตาครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ