ความริษยาของคนใกล้ตัว

“ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตพื้นที่สมุนไพรของข้าอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเรื่องผลที่ตามมา!” เสียงของหลินอวี้ซินเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาสูง เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากครกบดยาในมือ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่สมุนไพรป่าที่เพิ่งเก็บมาได้เมื่อครู่ ในขณะที่หลี่ชุ่ยเฟินซึ่งยืนอยู่หน้าประตูเรือนพัก กลับชะงักฝีเท้าด้วยความตื่นตระหนกแฝงความโกรธแค้น หลี่ชุ่ยเฟินกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความริษยา “ข้าก็แค่เป็นห่วงเห็นเจ้าหมกมุ่นกับกองหญ้าพวกนี้จนคนในหมู่บ้านเริ่มลือกันหนาหูว่า เจ้าอาจจะแอบทำของต่ำช้าเพื่อดึงดูดสายตาพี่เย่เฟิง... อวี้ซิน เจ้ามันก็แค่หมออนาถาที่โชคดีหน่อยที่คนในหมู่บ้านใจดีด้วย อย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลย” อวี้ซินวางสากบดยาลงช้าๆ เสียง ‘กึก’ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบกลับฟังดูราวกับเสียงฟ้าผ่า เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของเธอสงบนิ่งเกินกว่าที่ศัตรูจะคาดเดาได้ “ของต่ำช้าหรือ? ดูเหมือนคนที่รู้เรื่องพวกนี้ดีที่สุด คงหนีไม่พ้นคนที่วันๆ เอาแต่สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านจนลืมพัฒนาสมองของตัวเองสินะคะ” หลี่ชุ่ยเฟินหน้าแดงก่ำ กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอแค่นหัวเราะ “ปากดีไปเถอะ! พรุ่งนี้จะมีเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางมาตรวจสอบเรื่องการใช้สมุนไพรในหมู่บ้าน ถึงตอนนั้นถ้าข้าพบว่าเจ้าครอบครองสิ่งที่ผิดกฎหมาย... ข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้ผุดได้เกิดในหมู่บ้านนี้อีกเลย” อวี้ซินเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ แววตาดุจหงส์ของเธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของอีกฝ่าย “เชิญค่ะ... แต่ระวังหน่อยนะคะ ความริษยาเปรียบเสมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่กระแสเลือด คนที่ตายก่อนใครมักจะเป็นคนปรุงยาพิษนั่นเสียเอง” หลี่ชุ่ยเฟินสะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงความกดดันที่ยังคงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ หลินอวี้ซินถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ธรรมดา หลี่ชุ่ยเฟินต้องมีแผนการบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด อวี้ซินนั่งตรวจสอบบันทึกสมุนไพรในมิติวิเศษ แสงสีนวลจากสมุนไพรล้ำค่าสะท้อนใบหน้าเรียวสวยของเธอ ความคิดของเธอถูกตัดตอนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยย่างกรายเข้ามาในเขตเรือนพัก โจวเย่เฟิงในชุดทหารสีเขียวเข้มยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ของเขาดูจะกลืนหายไปกับความมืดมิด “เจ้าควรระวังตัวให้มากกว่านี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ อวี้ซินเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบของเขา “ท่านมาทำไมดึกดื่นเช่นนี้คะ ท่านทหาร?” “มีคนแอบสลับถุงสมุนไพรในโรงเก็บส่วนกลางและใส่ชื่อของเจ้าเข้าไป” เย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของเขามีความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา “ชุ่ยเฟินไม่ได้ทำคนเดียว นางมีคนหนุนหลังที่สูงกว่านั้น อวี้ซิน... เจ้ากำลังโดนจัดฉากให้เป็นแพะรับบาปในคดีลักลอบค้าสมุนไพรต้องห้าม” หัวใจของอวี้ซินกระตุกวูบ เธอไม่ได้กลัวความผิด เพราะเธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอมีคือของวิเศษ แต่สิ่งที่เธอกังวลคือผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับหมู่บ้านและการแพทย์ที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาใหม่ “ท่านรู้ใช่ไหมว่าใครเป็นคนบงการ?” เย่เฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของดินและปืนจากตัวเขา “จดหมายฉบับนี้ถูกส่งถึงมือนายอำเภอแล้ว พรุ่งนี้ตอนรุ่งสาง เจ้าจะถูกเรียกตัวไปสอบสวน... แต่อย่าห่วง ข้าได้เตรียมเส้นทางไว้ให้แล้ว เจ้าแค่ต้องหนีไปก่อนที่เรื่องจะบานปลาย” อวี้ซินนิ่งเงียบ ความคิดของเธอแล่นฉิวราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก เธอไม่ได้เป็นคนขี้ขลาดที่จะหนีจากปัญหา เธอเป็นหมอ... หมอที่ไม่เคยยอมจำนนต่อความเจ็บป่วยหรือคนพาล “ข้าไม่หนีค่ะเย่เฟิง แต่ข้าต้องการให้ท่านช่วยอะไรอย่างหนึ่ง” รุ่งเช้าอากาศหนาวเหน็บกว่าปกติ กลุ่มเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองเดินตรงเข้ามายังเรือนพักของอวี้ซินพร้อมกับหลี่ชุ่ยเฟินที่เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสะใจที่ปิดไม่มิด “หลินอวี้ซิน! เจ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบครอบครองสมุนไพรหายากที่ห้ามซื้อขาย จงนำของทั้งหมดออกมาให้เราตรวจสอบ!” เจ้าหน้าที่หนุ่มประกาศก้อง อวี้ซินก้าวออกมาจากเรือนอย่างใจเย็น ในมือถือกล่องไม้ใบเก่าใบหนึ่ง เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเจ้าหน้าที่และหลี่ชุ่ยเฟิน “ท่านจะตรวจสอบสิ่งที่ข้ามีหรือคะ? ได้เลยค่ะ แต่ก่อนอื่น... ข้าอยากให้ท่านดูอะไรบางอย่างเสียก่อน” เธอยื่นกล่องไม้ให้เจ้าหน้าที่ เมื่อเขาเปิดออก กลิ่นหอมประหลาดโชยออกมาพร้อมกับผงสีดำที่บรรจุอยู่ภายใน หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสีทันทีที่เห็นของในกล่อง “นี่คือ... ยาพิษที่กำลังระบาดในกลุ่มนายทุนตลาดมืดที่นางเคยแอบติดต่อ” อวี้ซินเอ่ยเสียงเรียบพลางเหลือบมองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยสายตาที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกเชือด “และสมุนไพรที่ท่านกำลังตามหา ก็เพิ่งถูกตรวจพบว่าถูกนำไปซ่อนไว้ใต้เตียงนอนของใครบางคนในบ้านพักเจ้าหน้าที่... อยากลองไปค้นดูไหมคะว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ตัวจริง?” หลี่ชุ่ยเฟินถอยหลังกรูด ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ ในขณะที่เจ้าหน้าที่เริ่มหันขวับมามองนางด้วยสายตาดุดัน แต่อวี้ซินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งที่ยืนมองมาจากมุมมืดของโรงนา... ชายคนนั้นไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แต่เป็นบุคคลที่เธอรู้จักดีจากบันทึกในอดีตที่เย่เฟิงเคยเตือนไว้ บุคคลที่น่าจะเป็นคนบงการตัวจริงกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตของหมอหญิงอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ