การเผชิญหน้าครั้งสำคัญ

“ปากที่เอาไว้พูดจาพ่นพิษใส่คนอื่นแบบนี้ ไม่ลองไปตรวจดูเสียหน่อยหรือคะว่ามีหนอนไชอยู่ข้างในบ้างหรือเปล่า?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบของหลินอวี้ซินดังขึ้น ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าสตรีในหมู่บ้านที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์ชื่อเสียงของเธออย่างสนุกปาก หลินอวี้ซินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่ค่อยๆ วางตะกร้าสมุนไพรลงบนพื้นไม้กระดาน สายตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดจับจ้องไปยัง 'หลี่ชุ่ยเฟิน' ที่ยืนบิดกายน้อยๆ อยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนหญิงใจคอคับแคบ หลี่ชุ่ยเฟินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความเย่อหยิ่ง “โอ้โห ดูคำพูดคำจาสิ! นึกว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาจากที่ไหนหรือไงหลินอวี้ซิน? ก็แค่คนที่วันๆ ขุดรากไม้กินไปวันๆ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าที่เธอหายหัวไปในป่าทุกวันน่ะไปทำอะไร... ไปหาผู้ชายล่ะสิไม่ว่า!” เสียงหัวเราะคิกคักของบรรดาหญิงสาวดังขึ้นรอบตัว อวี้ซินไม่โกรธเคือง เธอเพียงแค่ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างสง่างาม หากรอยยิ้มนั้นกลับทำให้ผู้ที่จ้องมองรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างประหลาด “หลี่ชุ่ยเฟิน” อวี้ซินขยับก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้าๆ มั่นคง “สีหน้าของเธอวันนี้ดูซีดเผือดผิดปกติ โดยเฉพาะรอยคล้ำใต้ตาที่พยายามปกปิดด้วยแป้งหนาเตอะนั่น... ตับของเธอมีปัญหา ลมปราณติดขัด และที่สำคัญ กลิ่นอายของ ‘ยาถ่ายพยาธิ’ ที่เธอแอบไปซื้อจากตลาดมืดเมื่อวานมันยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วเธออยู่เลย” หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าสั่นระริก เธอพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่ขาของเธอกลับไร้เรี่ยวแรงเหมือนถูกแรงกดดันบางอย่างตรึงเอาไว้ “เธอ… เธอพูดบ้าอะไรของเธอ!” “หมอรักษาคน ไม่ใช่หมอเดา” อวี้ซินเอ่ยเนิบนาบพลางหยิบเข็มเงินเล่มเล็กขึ้นมาควงเล่นในมือ “และหมอที่เก่งพอ จะรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลัง ‘ตอแหล’ เรื่องสุขภาพตัวเองเพื่อที่จะได้มีข้ออ้างไปเฝ้าใครบางคนแถวโรงพยาบาลในเมือง... แต่เอาเถอะ ฉันไม่อยากจะตีแผ่เรื่องน่าอายของเธอต่อหน้าคนเยอะๆ หรอกนะ ถ้าเธอหยุดเห่าหอนและไปให้พ้นจากหน้าบ้านฉันเดี๋ยวนี้” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท เหล่าหญิงสาวที่เคยสมรู้ร่วมคิดต่างพากันก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว รัศมีอำนาจที่หลินอวี้ซินแผ่ออกมานั้นไม่ใช่เด็กสาวในชนบททั่วไป แต่มันคือความเด็ดขาดของคนที่เคยผ่านความตายมานับไม่ถ้วน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มฝูงชน โจวเย่เฟิงในชุดทหารสีเขียวเข้มเดินแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองใครเลยนอกจากหลินอวี้ซิน แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมากลับทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าหลบ “คนพวกนี้ทำอะไรเธอหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยคำเตือนที่ชัดเจน หลี่ชุ่ยเฟินที่เห็นโอกาสรีบแสร้งทำเป็นร้องไห้ “พี่เย่เฟิง! อวี้ซินเธอด่าพวกเรา แถมยังข่มขู่ว่าจะวางยาพวกเราด้วยนะคะ!” โจวเย่เฟิงหันไปมองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยสายตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องหยุดสะอื้น “ถ้าเธอไม่หาเรื่องคนอื่นก่อน ก็คงไม่มีใครเสียเวลามาสนใจหรอก” เขาหันกลับมาหาอวี้ซิน ก่อนจะยื่นมือมาคว้าตะกร้าสมุนไพรของเธอไปถือไว้เองอย่างเป็นธรรมชาติ “กลับเข้าบ้านเถอะ อากาศข้างนอกเริ่มเปลี่ยนแล้ว... อีกอย่าง คนที่เธอกำลังรอพบอยู่ เขามาถึงแล้ว” อวี้ซินชะงัก เธอไม่ได้นัดใครไว้ แต่ทันใดนั้น ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ดูภูมิฐานเกินกว่าจะเป็นคนในหมู่บ้านนี้ก็ก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ข้างบ้าน รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นแต่ดวงตากลับว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว เขายกมือขึ้นตบเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูเย็นยะเยือก “หมอหลิน... ฝีมือการวินิจฉัยโรคของคุณนับว่ายอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ” ชายคนนั้นกล่าวพลางจ้องมองอวี้ซินราวกับเธอกลายเป็นสัตว์ทดลองชิ้นสำคัญ “แต่สิ่งที่คุณควรรู้อีกอย่าง คือการ ‘ขุดรากไม้’ ของคุณน่ะ มันดันไปขุดเอาสมบัติที่เป็นของต้องห้ามของตระกูลเราขึ้นมาด้วย” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขาทำให้อวี้ซินรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างกะทันหัน เธอรู้ตัวทันทีว่านี่ไม่ใช่คนธรรมดา และเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดคุยด้วยมิตรไมตรี “คุณเป็นใคร?” อวี้ซินถามพลางพยายามตั้งสติ พลังวิเศษในมิติสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับเตือนภัย ชายผู้นั้นขยับรอยยิ้มกว้างขึ้น เผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวกันผิดธรรมชาติ “คนที่จะพาคุณไปพบกับ ‘ความตาย’ ที่แท้จริงยังไงล่ะ... หรือจะให้พูดว่า พาคุณไปรับรางวัลที่แท้จริงจากการทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ดี?” วินาทีนั้น ความลับที่เธอเก็บงำไว้เพียงผู้เดียวถูกเปิดเผยออกมาอย่างหน้าตาเฉย พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นจากป่าลึกหลังบ้าน! หวังว่าตอนที่ 14 นี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับอวี้ซินนะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอมาค่ะ