ก้าวแรกสู่ตัวเมือง

“เสียงนั่น... ไม่ใช่เสียงปืนล่าสัตว์แน่” ฉันกระซิบกับตัวเองขณะกดร่างลงกับพื้นดินที่เย็นชื้น กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามลมป่าที่พัดผ่านรอยแยกของพุ่มไม้ มือของฉันกุมมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติวิเศษไว้แน่น หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่ทว่าเยือกเย็นในเชิงวิเคราะห์ ฉันไม่ใช่คนขลาดกลัว หากแต่ในยุค 70 นี้ ทุกย่างก้าวคือความตายที่หยั่งรากลึก ร่างสูงโปร่งของ ‘โจวเย่เฟิง’ โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังเขาเหมือนภูตพราย แววตาของเขาคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาอย่างดี เขากดไหล่ฉันเบาๆ เป็นสัญญาณให้หยุดเคลื่อนไหว “หมอหลิน... ถอยไป” เสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคง “เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาควรเอาตัวเข้ามาพัวพัน หากคุณยังอยากรักษาชีวิตไว้เพื่อรักษาคนอื่น ก็จงกลับไปที่บ้านเสีย” ฉันเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาที่มักจะนิ่งสงบของฉันฉายแววท้าทาย “คุณคิดว่าการที่ฉันเห็นความลับนี้แล้ว คุณจะไล่ฉันกลับไปนอนหลับฝันดีได้งั้นหรือคะ คุณโจว? เลือดที่หยดลงบนใบไม้ตรงนั้นเป็นพิษชนิดเดียวกับที่ฉันเพิ่งสกัดจากรากโสมนิลในมิติ... คนที่ลอบยิงคือคนของใครกันแน่?” โจวเย่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความหนักแน่นที่คาดเดาไม่ได้ เขาไม่ตอบ เพียงแต่ขยับตัวออกไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ลอยมาตามลม “ถ้าอยากรู้นัก ก็จงพาตัวเองให้รอดไปถึงตัวเมืองให้ได้... ที่นั่นมีคำตอบที่คุณต้องการ และมันอาจจะทำให้โลกของหมอหญิงแสนสวยของคุณพังทลายลง” คืนนั้นผ่านไปพร้อมกับความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ฉันไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับเลือกที่จะใช้ความมืดนั้นเป็นเกราะกำบังเดินทางมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองตามคำแนะนำ—หรือคำเตือน—ของเขา การก้าวเข้าสู่เขตตัวเมืองในยามใกล้รุ่งเป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตรายเกินไป กฎระเบียบที่เข้มงวดของยุคสมัยทำให้คนแปลกหน้ากลายเป็นเป้าสายตาได้ง่าย ฉันสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีมอซอ ปิดบังใบหน้าที่อาจเป็นจุดสนใจ แต่ดวงตาของฉันยังคงประกายความมุ่งมั่น ฉันตรงไปยังโรงพยาบาลกลางของเขต "คุณต้องการพบศาสตราจารย์หยางงั้นหรือ?" พยาบาลสาวหน้าเคาน์เตอร์มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม "เขายุ่งมาก หมอฝึกหัดจากชนบทอย่างคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ประตูห้องทำงานของเขาหรอกนะ ไปพักผ่อนให้หายเหนื่อยแล้วกลับหมู่บ้านไปเถอะ" ฉันไม่โต้ตอบเพียงแค่ขยับตัวเข้าใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรหายากที่ฉันพกติดตัวส่งผลต่อจมูกของคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว "บอกเขาว่า... 'สมุนไพรเจ็ดสีที่หายสาบสูญ' กำลังรอให้เขามาตรวจสอบอยู่ ถ้าเขาไม่อยากให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตต้องจบสิ้นลงในวันพรุ่งนี้ ก็จงให้เวลาฉันเพียงห้านาที" พยาบาลสาวหน้าถอดสี เธอไม่เคยเห็นใครกล้าข่มขู่ศาสตราจารย์หยางเช่นนี้มาก่อน ห้านาทีต่อมา ฉันก็นั่งอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ศาสตราจารย์หยางชายชราผู้มีดวงตาเฉียบคมนั่งจ้องมองฉันราวกับจะทะลุปรุโปร่ง "เธอมีกล้าหาญมากที่เอาเรื่องโกหกมาล้อเล่นกับฉัน เด็กน้อย... ที่นี่คือที่ทำงานของหมอ ไม่ใช่โรงละครสัตว์" ฉันวางกล่องไม้เก่าๆ ลงบนโต๊ะ เมื่อเปิดออก แสงสลัวในห้องก็ดูเหมือนจะสว่างขึ้นด้วยประกายของรากสมุนไพรที่ทรงพลัง ศาสตราจารย์หยางชะงักไป ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีที่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้!" เขาลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มลง "เธอไปเอาสิ่งนี้มาจากที่ไหน? สมุนไพรชนิดนี้มันสูญพันธุ์ไปตั้งแต่สมัยสงครามแล้ว!" "วิธีที่ได้มาไม่สำคัญเท่ากับวิธีที่จะใช้มันให้เกิดประโยชน์หรอกค่ะศาสตราจารย์" ฉันกล่าวพลางสบตาเขาด้วยความนิ่งสงบ "ฉันมาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยน ฉันต้องการเข้าถึงคลังข้อมูลและระบบการรักษาของโรงพยาบาลระดับสูง และในทางกลับกัน... ฉันจะมอบวิธีสกัดตัวยาจากสมุนไพรตัวนี้ให้คุณหนึ่งส่วน" มือที่สั่นเทาของศาสตราจารย์หยางเอื้อมมาแตะกล่องไม้ เขามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตามองเด็กสาวธรรมดา แต่เป็นสายตามองเพื่อนร่วมวิชาชีพที่น่าเกรงขาม "เธอรู้ไหมว่าการแลกเปลี่ยนนี้อาจทำให้เธอมีศัตรูที่น่ากลัวมากกว่าแค่คนในหมู่บ้าน? พวกเขากำลังตามล่าสมุนไพรในตำนานนี้อยู่... รวมถึงคนที่รู้วิธีใช้มันด้วย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงกระแทกประตูทำให้หน้าต่างห้องสั่นไหว พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่บุกเข้ามาอย่างอุกอาจ โดยมี ‘หลี่ชุ่ยเฟิน’ เดินตามหลังเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "หาตัวยากจริงนะ หลินอวี้ซิน" หลี่ชุ่ยเฟินหัวเราะแผ่วเบา "คิดจะมาเปลี่ยนชีวิตที่โรงพยาบาลกลางงั้นหรือ? น่าเสียดายที่ชีวิตของเธอจบลงตรงนี้ต่างหาก... ศาสตราจารย์หยาง ถอยออกไปเสีย ก่อนที่กระสุนจะไม่มีตา!" ฉันเหลือบมองศาสตราจารย์หยางที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะหันไปสบตากับผู้บุกรุกโดยไม่มีความเกรงกลัว มือของฉันแอบหยิบเข็มเงินที่เคลือบด้วยยาสลบเข้มข้นออกมาจากแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า ในขณะที่ข้างนอกห้องนั้น เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งจากทิศทางที่โจวเย่เฟิงเพิ่งจะจากมา... ทุกอย่างที่ฉันสร้างมา กำลังจะถูกทำลาย หรือว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะได้สะสางทุกอย่างให้จบสิ้นกันไป? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินในก้าวที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ด้วยนะคะ!