โรงพยาบาลในเมือง

“การวินิจฉัยของหมอหลิน... ถือเป็นการดูหมิ่นวิชาชีพแพทย์แผนปัจจุบันอย่างร้ายแรงที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมาค่ะ” เสียงแหลมสูงของหลี่ชุ่ยเฟินดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของโรงพยาบาลประจำเมือง ดวงตาของเธอฉายแววสะใจขณะจ้องมองร่างเพรียวบางของหลินอวี้ซินที่ยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางสายตาของเหล่านายแพทย์และพยาบาลที่มารุมล้อม อวี้ซินไม่ได้หันไปมองคู่ปรับเก่า เธอเพียงแค่ค่อยๆ วางสมุดบันทึกการรักษาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง จังหวะการเคลื่อนไหวนั้นเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นจนบรรยากาศรอบข้างที่เคยอื้ออึงกลับเงียบงันลงทันตา “หากการรักษาคนไข้ที่อาการโคม่าฟื้นขึ้นมาได้ภายในสามนาทีคือการดูหมิ่น... งั้นฉันก็คงต้องขอถามกลับว่า แล้วการปล่อยให้คนไข้ที่ติดเชื้อในกระแสเลือดตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ยอมใช้วิธีการขับสารพิษที่ถูกต้อง คืออะไรกันแน่คะ?” คุณหมออาวุโส ‘หวัง’ ผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมก้าวออกมาข้างหน้า เขาขยับแว่นตาหนาเตอะแล้วแค่นหัวเราะ “โอ้อวดเกินตัว! ยุคสมัยนี้เราใช้เข็มฉีดยาและยาปฏิชีวนะ ไม่ใช่การฝังเข็มแบบงมงายด้วยสมุนไพรพื้นบ้านที่คุณเก็บมาจากหลังเขา!” อวี้ซินคลี่ยิ้มบาง ทว่าดวงตาของเธอกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ถ้าเช่นนั้น เรามาลองพิสูจน์กันไหมคะ? ในเมื่อคนไข้เตียง 402 ของคุณที่กำลังจะถูกส่งตัวไปผ่าตัดทั้งที่ค่าความดันยังไม่คงที่... ฉันขอเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง หากฉันช่วยให้เขาพ้นขีดอันตรายได้โดยไม่ต้องผ่าตัด คุณต้องยอมรับว่าความรู้ของฉันไม่ได้ด้อยกว่าตำราที่พวกคุณเชิดชู” “และถ้าคุณล้มเหลว?” หลี่ชุ่ยเฟินแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ “คุณต้องออกจากเมืองนี้ไปตลอดกาล ห้ามเหยียบย่างเข้าใกล้โรงพยาบาลแห่งนี้อีกเด็ดขาด” อวี้ซินหันไปสบตาคนในฝูงชน แววตาของเธอคมกริบดุจมีดผ่าตัด “ตกลงค่ะ... แต่ถ้าฉันทำสำเร็จ คุณต้องเป็นคนประกาศต่อหน้าบุคลากรทุกคนว่า ‘อคติคือสิ่งที่ฆ่าคนไข้ได้เร็วกว่าโรคภัย’ กล้าพอไหมคะ?” โจวเย่เฟิงที่ยืนพิงผนังอยู่ในเงามืดมาตลอดกาลขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบของเขามองไปที่อวี้ซินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เขาไม่เคยสงสัยในฝีมือของหญิงสาวผู้นี้ แต่ความเสี่ยงครั้งนี้มันสูงเกินไป เดิมพันด้วยเกียรติยศที่เขาพยายามปกป้องเธอมาตลอด เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องไอซียู อวี้ซินไม่ได้ดูประหม่าแม้แต่น้อย เธอหยิบชุดเข็มเงินจากกระเป๋าที่ซ่อนอยู่ในเสื้อโค้ทตัวยาว นิ้วเรียวของเธอสั่นไหวเล็กน้อยด้วยสมาธิที่แน่วแน่ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือ แต่เป็นการท้าทายระบบความคิดที่ยึดติดกับกรอบเดิมๆ ของโรงพยาบาลแห่งนี้ “คุณหมอหวังคะ ช่วยถอยไปทางนั้น... การไหลเวียนของลมปราณในจุดกวนหยวนไม่ใช่อะไรที่พวกคุณจะเข้าใจได้ด้วยการเอกซเรย์เพียงอย่างเดียว” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจติดขัดของคนไข้ อวี้ซินเริ่มจรดเข็มลงบนจุดชีพจรสำคัญ ความร้อนจากโอสถทิพย์ในมิติวิเศษแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วเข้าสู่เข็มเงิน เธอสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่อุดตันและสารพิษที่ตกค้าง นี่ไม่ใช่แค่การแพทย์ แต่มันคือการ ‘ล้าง’ สิ่งสกปรกออกจากร่างกายมนุษย์ด้วยพลังจากธรรมชาติ ผ่านไปยี่สิบนาที หน้าจอวัดชีพจรที่เคยส่งเสียงเตือนติดขัดกลับค่อยๆ คงที่ขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ คุณหมอหวังที่ยืนมองอยู่ถึงกับหน้าถอดสี มือของเขาเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นตัวเลขที่แสดงผลบนหน้าจอมอนิเตอร์ “เป็นไปไม่ได้... ค่าเลือดมันดีขึ้นขนาดนี้ได้ยังไง?” เขาพึมพำด้วยความตื่นตระหนก ทว่าในจังหวะที่อวี้ซินกำลังจะดึงเข็มสุดท้ายออก ประตูห้องไอซียูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายในเครื่องแบบสีเขียวเข้ม พวกเขาเดินตรงมาที่อวี้ซินด้วยสีหน้าจริงจัง “หลินอวี้ซิน ใช่ไหมครับ? เราได้รับแจ้งเหตุว่าคุณกำลังทำการรักษาโดยไม่มีใบอนุญาตและอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการใช้สารต้องห้ามที่เป็นอันตรายถึงชีวิต... กรุณาวางเครื่องมือแล้วตามเราไปที่สถานีด้วยครับ” ความตกใจระคนสงสัยฉายชัดบนใบหน้าของทุกคนในห้อง หลี่ชุ่ยเฟินที่ยืนอยู่มุมห้องเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมาอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่อวี้ซินค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ เธอไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว กลับกันเธอกลับยิ้มออกมา—เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกที่สุดเท่าที่ใครเคยเห็น “สารต้องห้ามงั้นหรือคะ?” อวี้ซินแค่นหัวเราะขณะค่อยๆ เก็บเข็มเงินลงกระเป๋าอย่างใจเย็น “คุณแน่ใจนะคะว่าคนที่แจ้งความไม่ได้เป็นคนวางยาพิษคนไข้คนนี้เสียเอง เพื่อที่จะได้ใส่ร้ายฉัน?” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมออวี้ซินคนนี้มาโดยตลอดนะคะ หากไม่มีทุกท่าน อวี้ซินคงไม่มีแรงกายแรงใจที่จะสู้กับความไม่ถูกต้องในยุคสมัยที่ยากลำบากเช่นนี้ค่ะ!