ชนะใจคนไข้

“สารต้องห้ามงั้นหรือคะ?” อวี้ซินแค่นหัวเราะขณะค่อยๆ เก็บเข็มเงินลงกระเป๋าอย่างใจเย็น “คุณแน่ใจนะคะว่าคนที่แจ้งความไม่ได้เป็นคนวางยาพิษคนไข้คนนี้เสียเอง เพื่อที่จะได้ใส่ร้ายฉัน?” ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วห้องตรวจของโรงพยาบาลประจำเขต กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยฉุนกึกกลับดูจางลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น หมอใหญ่ประจำเขตที่ยืนอยู่ข้างกายหลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี มือที่ถือแฟ้มประวัติสั่นระริก “อวี้ซิน! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!” หลี่ชุ่ยเฟินแผดเสียง ดวงตาที่ฉาบด้วยความริษยาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าประหนึ่งจะฉีกร่าง “นายอำเภอกำลังจะมาถึง คนไข้ของเธอกำลังจะตายจากการรักษาที่ผิดพลาด ใครจะเชื่อคำแก้ตัวของหมออนามัยบ้านนอกอย่างเธอกัน!” อวี้ซินไม่ได้หันไปมองคู่ปรับเก่า เธอทำเพียงขยับกายเข้าไปใกล้เตียงคนไข้ชายวัยกลางคนที่กำลังนอนเกร็ง ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำและมีจุดจ้ำเลือดขึ้นตามลำคอ นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาแพ้ยาอย่างที่พวกนั้นพยายามยัดเยียดให้เธอ แต่มันคือ ‘พิษดอกไม้หิมะแดง’ ซึ่งเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้าและมักจะถูกใช้ในหมู่ผู้มีอิทธิพลเพื่อกำจัดเสี้ยนหนาม มือเรียวบางของอวี้ซินเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง เธอไม่ได้หยิบยาแผนปัจจุบันออกมา แต่กลับหยิบ ‘เข็มเงิน’ ที่อาบด้วยพลังปราณสมุนไพรจากมิติวิเศษของเธอขึ้นมาแทน “หมอใหญ่คะ หากท่านยอมให้คนไข้สิ้นลมเพราะความกลัวต่ออำนาจมืด เกียรติภูมิที่ท่านสั่งสมมาทั้งชีวิตก็จะจบลงที่เตียงนี้” อวี้ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง “แต่หากท่านยอมให้ฉันลงมือรักษาในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ เราอาจจะมีความหวังที่มากกว่าศูนย์” “เธอ... เธอจะทำอะไร? อย่าให้เธอยุ่งกับคนไข้นะ!” หลี่ชุ่ยเฟินพุ่งตัวเข้ามาหมายจะขัดขวาง แต่ทว่าเงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน โจวเย่เฟิงในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังอวี้ซิน สายตาเย็นชาของเขาดุจคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีวิตผู้ที่กล้าก้าวล้ำเส้น “ถอยไป ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่งเพียงสั้นๆ ทว่ากดดันจนหลี่ชุ่ยเฟินหน้าซีดเผือด อวี้ซินไม่สนใจความวุ่นวาย เธอใช้เข็มเงินจุดลงบนจุดชีพจรสำคัญทั้งเก้าจุดบนร่างคนไข้ ความร้อนจากนิ้วมือของเธอแผ่ซ่านผ่านเข็มเงินเข้าสู่กระแสเลือดของคนไข้ เธอไม่ได้แค่รักษา แต่เธอกำลัง ‘ขับพิษ’ “ร้อยเรียงปราณ ขจัดสิ่งโสโครก” เธอพึมพำเบาๆ ในมิติจิต เธอหยิบน้ำค้างสมุนไพรหยดสุดท้ายออกมาป้ายที่ริมฝีปากคนไข้ เพียงไม่กี่อึดใจ เลือดสีดำคล้ำเริ่มไหลซึมออกมาตามรูเข็มที่เธอปักไว้ “พระเจ้าช่วย...” หมอใหญ่ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง “นี่มันวิชาฝังเข็มโบราณที่หายสาบสูญไปแล้วไม่ใช่หรือ?” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความทึ่ง คนไข้ที่เคยเกร็งค้างค่อยๆ ผ่อนคลาย สีหน้าเขียวคล้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดฝาด ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง “คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ” อวี้ซินถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตากับหมอใหญ่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “หมอใหญ่คะ การรักษาจบแล้ว แต่คดีความเพิ่งจะเริ่มขึ้น... คุณพร้อมที่จะตรวจสอบ ‘ยา’ ที่คนไข้ได้รับก่อนที่ฉันจะมาถึงหรือยังคะ?” จังหวะนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็ถูกกระชากออกอย่างแรง นายอำเภอในชุดสีเขียวก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าดุดัน แต่เมื่อเขาเห็นคนไข้ที่ลุกขึ้นนั่งพิงเตียงได้ด้วยตัวเอง เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ “เกิดอะไรขึ้น! ใครเป็นคนรักษา?” เสียงของนายอำเภอดังสนั่น หลี่ชุ่ยเฟินรีบโพล่งออกไป “เป็นอวี้ซินค่ะท่าน! เธอใช้ยาประหลาดที่ไม่มีฉลากรักษาคนไข้จนเกือบตาย!” อวี้ซินขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก เธอหยิบขวดแก้วใบเล็กที่เก็บรวบรวมเลือดสีดำที่ขับออกมาจากตัวคนไข้ชูขึ้น “ท่านนายอำเภอคะ ก่อนจะตัดสินว่าใครผิด ใครถูก ฉันขออนุญาตให้ท่านตรวจสอบ ‘สารพิษ’ ในเลือดของคนไข้ท่านนี้เสียก่อน... เพราะสารพิษที่อยู่ในตัวเขานี้ มีเพียงคนเดียวในละแวกนี้เท่านั้นที่มีความรู้เรื่องการปรุงมันขึ้นมา” สายตาของทุกคนในห้องหันขวับไปมองหลี่ชุ่ยเฟินโดยไม่ได้นัดหมาย ใบหน้าของหญิงสาวที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ไร้ซึ่งสีเลือดอย่างฉับพลัน ทว่าในวินาทีที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย โจวเย่เฟิงที่ยืนนิ่งมาตลอดกลับขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูอวี้ซินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อวี้ซินต้องใจหาย “อวี้ซิน... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ คนที่สั่งให้วางยาไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนี้ แต่มันคือ ‘คนของท่านผู้เฒ่า’ ที่ซุ่มรออยู่ด้านนอก... เราติดกับดักแล้ว” ยังไม่ทันที่อวี้ซินจะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงปืนที่ขึ้นลำอย่างพร้อมเพรียงกัน ทุกอย่างคือแผนลวง... และเธอกับเขากำลังกลายเป็นผู้ต้องหาในคดีที่ใหญ่กว่าการรักษาคนไข้หลายเท่านัก อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!