ความลับเริ่มเปิดเผย

“มือของเจ้า... ทำไมถึงไม่มีร่องรอยของการสัมผัสสมุนไพรสดเลยสักนิด?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของโจวเย่เฟิงดังก้องขึ้นในความเงียบงันของห้องเก็บยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแห้งสนิทของโสมป่าและรากตังกุย เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้ แต่อาศัยความสูงใหญ่ของทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ยืนขวางทางออกเพียงหนึ่งเดียวไว้ราวกับจะต้อนให้สัตว์ป่าจนมุม หลินอวี้ซินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหยิบถุงผ้าไหมบรรจุสมุนไพรหายาก เธอไม่ได้หันกลับไปทันที แต่เลือกที่จะวางมีดผ่าสมุนไพรลงบนเขียงไม้ด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท ก่อนจะหันไปสบตาชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืดของประตู “คุณหมอที่ใส่ใจคนไข้ ย่อมต้องรู้จักรักษาความสะอาดของมือตัวเองนะคะ พี่เย่เฟิง... คำถามของคุณเริ่มจะก้าวล่วงหน้าที่ของคนรู้จักไปไกลแล้ว” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูตึงเครียดขึ้นในทันใด โจวเย่เฟิงหรี่ตาลง สายตาที่เฉียบคมดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองทั่วห้องนี้เป็นครั้งที่สิบ เขาเห็นเพียงสมุนไพรชั้นดีที่หายากยิ่งกว่าทองคำในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ แต่มันกลับไม่มีเศษดินโคลน ไม่มีรอยช้ำจากการถูกขุดด้วยอุปกรณ์หยาบๆ แม้แต่นิดเดียว “คนในหมู่บ้านพูดกันว่า เจ้าแทบไม่เคยออกไปเก็บสมุนไพรในป่าลึกเลยด้วยซ้ำ แต่โอสถที่เจ้าปรุง... แม้แต่หมอหลวงในโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองยังต้องอ้าปากค้าง อวี้ซิน... เจ้าเป็นใครกันแน่?” เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เห็นถึงความกดดันที่แผ่ออกมา เขาไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ซื่อตรงและจืดชืดอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ เขาคือเสือซ่อนเล็บที่กำลังพิสูจน์ร่องรอยของเหยื่อ อวี้ซินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลทว่าบาดลึกเข้าถึงใจ เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอของปืนและกลิ่นแดดที่ติดตัวเขามา “ถ้าฉันบอกว่าฉันมีโชคดีที่คนอื่นไม่มีล่ะคะ? หรือบางที... ของพวกนี้อาจจะตกลงมาจากฟ้าเพื่อช่วยชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพในยุคที่ความรู้ทางการแพทย์ยังจำกัดแบบนี้?” “คำโกหกของเจ้าช่างฟังดูงดงาม แต่แววตาของเจ้ากลับไม่ได้บอกแบบนั้น” โจวเย่เฟิงเอื้อมมือออกไปจับข้อมือของเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการสัมผัสที่หนักแน่นจนคนถูกจับต้องรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ “ข้าเห็นเจ้าตอนที่หลี่ชุ่ยเฟินพยายามวางยาในถ้วยยาของคนไข้คนนั้น เจ้าไม่ได้แค่รักษา แต่มือของเจ้า... มันเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายตาคนธรรมดาจะจับได้ เหมือนเจ้าไม่ได้ใช้แค่ยา แต่เจ้าใช้ 'บางอย่าง' ที่ไม่ใช่ของในยุคนี้” อวี้ซินตัวแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เธอประมาทเกินไป เธอคิดว่าการมีมิติวิเศษจะช่วยให้เธอซ่อนเร้นทุกอย่างได้มิดชิด แต่เธอลืมไปว่าคนตรงหน้าคือคนที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน สัญชาตญาณของเขานั้นเฉียบคมยิ่งกว่ามีดผ่าตัดของเธอเสียอีก “คุณกำลังพยายามจะสื่ออะไรคะ?” เธอถามเสียงต่ำ สายตาไม่หลบเลี่ยง “ข้าต้องการเพียงความจริง” โจวเย่เฟิงขยับเข้ามาจนลมหายใจของเขารดรินบนใบหน้าเธอ “หากเจ้าเป็นศัตรู ข้าคงต้องรายงานเรื่องนี้ แต่ถ้าเจ้าเป็น... สิ่งล้ำค่าที่โลกนี้ไม่สมควรได้รับ ข้าจะเป็นคนเก็บรักษาความลับนั้นไว้เอง แลกกับชีวิตของข้า” ยังไม่ทันที่อวี้ซินจะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูโรงหมอพร้อมเสียงตะโกนด่าทอที่แสนคุ้นเคย “หลินอวี้ซิน! ออกมาให้ข้า! เจ้าแอบลักลอบนำยาผิดกฎหมายมาใช้รักษาคนไข้จนทำให้อาการทรุดหนัก! เจ้าต้องการฆ่าคนเพื่อปกปิดความผิดใช่ไหม!” เสียงของหลี่ชุ่ยเฟินแผดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ตามด้วยเสียงทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน โจวเย่เฟิงปล่อยข้อมือเธอทันที สายตาที่เคยจ้องจับผิดเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา เขาหันไปมองประตูแล้วหันกลับมาหาอวี้ซิน “พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด แผนการของชุ่ยเฟินคราวนี้ไม่ใช่แค่การใส่ร้าย แต่เป็นการเตรียมหลักฐานเท็จมาให้เจ้าถูกจับขังคุก” อวี้ซินขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาเด็ดขาดฉายชัด “คนพวกนี้คงไม่รู้ว่า... การที่ข้าเตรียมยาไว้รักษาคนอื่น ก็หมายถึงการเตรียมยาไว้จัดการคนชั่วด้วยเช่นกัน” ในจังหวะที่บานประตูถูกผลักเข้ามาจนพังครืน หลี่ชุ่ยเฟินเดินนำเจ้าหน้าที่หมู่บ้านเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มเยาะที่เต็มไปด้วยชัยชนะ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็จางหายไป เมื่อเธอเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของอวี้ซิน—ขวดแก้วบรรจุของเหลวสีม่วงจางที่ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดออกมา “นั่นมันยาอะไร!” หลี่ชุ่ยเฟินร้องลั่น “ยาที่ทำให้คนที่ทำผิด... ยอมคายความลับออกมาด้วยตัวเองอย่างไรล่ะคะ” อวี้ซินกล่าวเสียงนิ่ง ก่อนจะสาดของเหลวนั้นใส่หลี่ชุ่ยเฟินอย่างแม่นยำ พร้อมกับที่โจวเย่เฟิงขยับตัวไปดักหน้าประตูไม่ให้ใครหลบหนีไปได้ ความลับกำลังจะเปิดเผย แต่ไม่ใช่ความลับของเธอ... หากแต่เป็นสิ่งที่หลี่ชุ่ยเฟินซ่อนไว้ในอกเสื้อ ซึ่งกำลังเริ่มเรืองแสงวูบวาบภายใต้ฤทธิ์สมุนไพรแปลกประหลาดของเธอ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับอวี้ซินนะคะ!