การเตือนภัยจากมิติ

"เจ้าคิดว่าซ่อนมันไว้ในอกเสื้อ แล้วคนอื่นจะมองไม่เห็นความอัปลักษณ์ที่กำลังกัดกินเจ้าอยู่หรืออย่างไร หลี่ชุ่ยเฟิน?" เสียงของหลินอวี้ซินเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาผู้ฟังถึงกับชะงักกึกกลางลานบ้าน ท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล แสงจันทร์สลัวดูจะหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับรัศมีสีน้ำเงินจางๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากสาบเสื้อของหลี่ชุ่ยเฟิน หลี่ชุ่ยเฟินตัวสั่นเทา มือของนางกดทับบริเวณหน้าอกแน่นราวกับต้องการจะสะกดกลั้นบางอย่างที่กำลังดิ้นรนอยู่ข้างใน ดวงตาที่เคยฉายแววอาฆาตมาดร้ายบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว นางถอยหลังกรูดไปพิงกำแพงดินเหนียว ลมหายใจหอบถี่จนแทบจะขาดห้วง "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไร? ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด!" หลี่ชุ่ยเฟินแค่นเสียงตอบ แต่เหงื่อกาฬกลับไหลโซมใบหน้า อวี้ซินก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง สายตาของแพทย์หญิงไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของศัตรู แต่มองทะลุผ่านเนื้อผ้าลงไปถึงสิ่งที่กำลังทำปฏิกิริยากับพลังงานในร่างกายของนาง ในวินาทีนั้นเอง จิตของอวี้ซินพลันวูบไหว เสียงเตือนจากมิติวิเศษดังขึ้นในหัวเหมือนสัญญาณชีพจรที่เร่งจังหวะ *‘เตือนภัย: ตรวจพบไอพิษจากโสมโลหิตดำที่กำลังบ่มเพาะตัว สถานที่ใกล้เคียงมีสมุนไพรหายากระดับตำนาน “หญ้าจันทราค้างคืน” กำลังจะเบ่งบาน หากไม่รีบช่วงชิง ไอพิษจากโสมนี้จะดูดกลืนพลังชีวิตของผู้ครอบครองและขยายวงกว้าง!’* อวี้ซินขมวดคิ้วแน่น สถานการณ์นี้ไม่ธรรมดาแล้ว สมุนไพรที่มิติเตือนเป็นสมุนไพรที่หายสาบสูญไปนับร้อยปี การที่มันปรากฏขึ้นในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และหลี่ชุ่ยเฟินก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกชักใยโดยสิ่งที่ทรงพลังกว่า "ชุ่ยเฟิน" อวี้ซินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายลง แต่แฝงด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ "หากเจ้ายังฝืนเก็บมันไว้ ร่างกายเจ้าจะกลายเป็นที่ฟักตัวของไอพิษ ถึงตอนนั้น ต่อให้ข้าเป็นหมอเทวดาก็ช่วยเจ้าไม่ได้... ยื่นมือมา แล้วข้าจะจัดการให้" "ไม่! เจ้าจะแย่งมันไปใช่ไหม? เจ้ามันก็แค่หมอจอมปลอมที่อยากได้ของวิเศษ!" หลี่ชุ่ยเฟินกรีดร้อง เสียงของนางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแหบพร่าคล้ายเสียงสัตว์ป่า ในจังหวะนั้นเอง เงามืดที่มุมกำแพงก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว โจวเย่เฟิงก้าวออกมาจากเงามืด ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันจนบรรยากาศรอบข้างดูหนาวเหน็บขึ้นถนัดตา มือหนาของเขาจับข้อมือของหลี่ชุ่ยเฟินไว้มั่นด้วยความรวดเร็วที่คนทั่วไปไม่อาจมองทัน "หุบปากเสีย" โจวเย่เฟิงกล่าวเพียงสั้นๆ เสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "เจ้ากำลังทำลายชีวิตตัวเองด้วยความโลภที่มองไม่เห็น" อวี้ซินไม่ได้หันไปมองพระเอกหนุ่ม นางเพียงแต่จดจ้องไปยังแสงสีน้ำเงินที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มขึ้นเรื่อยๆ มิติในจิตใจของนางร้อนผ่าวเหมือนเตาหลอม มันกำลังสั่งให้นางต้องไปที่ “หุบเขาหลังหมู่บ้าน” ก่อนรุ่งสาง มิเช่นนั้นความเสียหายจะกินวงกว้างไปถึงชาวบ้านคนอื่นๆ ทันใดนั้นเอง แสงที่หน้าอกของหลี่ชุ่ยเฟินก็ระเบิดจ้าออกมาจนคนทั้งสามต้องยกมือขึ้นป้องตา ลมพายุหมุนวนขึ้นกลางลานบ้านอย่างไร้ที่มา พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดที่รุนแรงจนชวนให้คลื่นไส้ หลี่ชุ่ยเฟินกรีดร้องสุดเสียงก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สติของนางเลือนรางลงพร้อมกับสิ่งที่กระเด็นออกมาจากอกเสื้อ—ผลึกหินสีดำสนิทที่มีเส้นใยสมุนไพรพันเกี่ยวอยู่ อวี้ซินถลาเข้าไปคว้าผลึกนั้นไว้ทันที ผิวสัมผัสของมันเย็นจัดจนแทบจะแช่แข็งวิญญาณนางได้ แต่มิติวิเศษในร่างกลับดูดซับพลังนั้นไปอย่างรวดเร็ว "เย่เฟิง! ป้องกันนางไว้!" อวี้ซินตะโกนสั่งขณะที่ร่างกายของนางเริ่มร้อนฉ่าจากการรับพลังของสมุนไพร ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะควบคุมได้ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นมาจากทางประตูรั้ว ร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าปรากฏตัวขึ้น เขามองดูผลึกหินในมืออวี้ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย และรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของอวี้ซินเย็นเฉียบ "ในที่สุด... ของที่ข้าตามหามาทั้งชีวิต ก็มาอยู่ในมือคนที่มีชะตาตรงกันเสียที" ชายชรากล่าวพลางขยับก้าวเข้ามาใกล้ "ส่งมันมาให้ข้า หมอหญิงหลิน... แล้วข้าจะบอกความลับเรื่องที่ว่า 'ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่' ให้ฟัง" อวี้ซินตัวแข็งทื่อ คำถามที่นางเฝ้าถามตัวเองมาตลอดตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ บัดนี้คำตอบของมันกำลังยืนอยู่ตรงหน้า และดูเหมือนว่า... ชายชราผู้นี้จะรู้เรื่องราวชีวิตในชาติภพเดิมของนางดีกว่าตัวนางเองเสียอีก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินในภารกิจเสี่ยงตายครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจนะคะ!