เข้าป่าลึกเสี่ยงตาย

"เจ้าเป็นใครกันแน่... และทำไมถึงรู้เรื่องรอยแผลเป็นที่หัวใจดวงนั้นของข้า!" เสียงของหลินอวี้ซินสั่นพร่าทว่าดุดัน มือที่กำมีดผ่าตัดในมิติวิเศษแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางไม่ได้ถามเพื่อต้องการคำตอบ แต่ถามเพื่อข่มขวัญชายชราตรงหน้า แต่ทว่า สิ่งที่นางได้รับกลับมาไม่ใช่ความตระหนก แต่เป็นเพียงรอยยิ้มที่ดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "รอยแผลที่ว่า... ไม่ใช่บนเนื้อหนัง แต่มันอยู่ในความทรงจำที่เจ้าพยายามฝังกลบมันไว้ในห้วงลึกของเวลาไม่ใช่หรือ แม่หมอ?" ชายชรากล่าวพลางขยับกายอย่างเชื่องช้า ลมหายใจของเขาแผ่วเบาราวกับไอหมอก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับคมปลาบราวกับจะมองทะลุจิตวิญญาณของนางได้จนปรุโปร่ง อวี้ซินสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย นางรู้ดีว่าหากมัวแต่จมปลักอยู่กับปริศนาตรงหน้า ชีวิตในยุค 70 นี้จะจบสิ้นลงเพียงเท่านี้ นางต้องการ ‘รากโสมพันปี’ และ ‘หญ้าวิญญาณหิมะ’ เพื่อสกัดโอสถรักษาอาการป่วยเรื้อรังที่นางทำนายไว้ว่าจะระบาดในหมู่บ้านเร็วๆ นี้ ชายชราผู้นี้จะรู้ความลับนางหรือไม่ นางจะจัดการทีหลัง แต่ตอนนี้... ป่าลึกคือทางรอดเดียว "ข้าไม่มีเวลามาเล่นปริศนากับท่าน หากท่านขวางทางข้า ข้าก็ไม่เกรงใจที่จะใช้เข็มพิษของข้าพิสูจน์ฝีมือหรอกนะ" นางประกาศกร้าว ก่อนจะหันหลังสะพายตะกร้าสาน เดินดุ่มเข้าสู่เขตป่าลึกที่ชาวบ้านต่างขนานนามว่า 'เขตมรณะ' โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก ป่าดงดิบยามนี้ชื้นแฉะและเต็มไปด้วยไอหมอกหนาทึบ เสียงแมลงกรีดร้องดังระงมราวกับจะเตือนภัย กลิ่นอายของสัตว์ร้ายลอยมาปะทะจมูก อวี้ซินใช้ประสาทสัมผัสแบบหมอฝีมือฉกาจวิเคราะห์เส้นทาง นางไม่ได้เดินสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ทุกย่างก้าวคือการคำนวณทิศทางลม ความชื้นของดิน และพรรณไม้ที่บ่งบอกถึงแหล่งกำเนิดสมุนไพรล้ำค่า *ฟึ่บ!* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเหยียบกิ่งไม้แห้งหักดังสนั่นอยู่หลังพุ่มไม้หนา อวี้ซินหยุดกึก มือคว้าเข็มเงินเตรียมพร้อมไว้ในซอกนิ้ว นางไม่กลัวศัตรูที่มองเห็น แต่เกลียดที่สุดคือพวกที่จ้องจะลอบกัด "ออกมาเสียที อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาจัดการกับพวกชั้นต่ำ!" นางตะโกนก้อง "ใจร้อนเสียจริง... ข้าบอกแล้วว่าที่นี่ไม่เหมาะกับผู้หญิงตัวคนเดียว" โจวเย่เฟิงก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ยักษ์ ใบหน้าคมเข้มของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่จ้องมองมากลับมีแววตระหนกที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขาไม่ได้ใส่ชุดทหารเหมือนปกติ แต่เป็นชุดลุยป่าที่ดูทะมัดทะแมง บาดแผลที่แขนซ้ายของเขายังคงมีคราบเลือดซึมออกมาให้เห็น อวี้ซินขมวดคิ้ว "ท่านตามข้ามาทำไม? หรือว่า... พวกหลี่ชุ่ยเฟินส่งท่านมาจับผิดข้า?" "หลี่ชุ่ยเฟินน่ะหรือ?" โจวเย่เฟิงแค่นยิ้มที่มุมปาก "นางโง่เขลาเกินกว่าจะรู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร ข้ามาเพราะรู้ว่าป่าชั้นในกำลังจะมีพายุใหญ่ และที่สำคัญ... มีคนกลุ่มหนึ่งสะกดรอยตามเจ้ามาตั้งแต่เริ่มเข้าเขตชายป่า" คำกล่าวของเขาทำให้อวี้ซินชะงัก สายตานางสอดส่ายไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น กลิ่นฉุนกึกของสมุนไพรชนิดหนึ่งก็ลอยมาตามลม อวี้ซินขยับยิ้มเย็น "ดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาแค่คนเดียวนะ... และดูเหมือนพวกมันจะพก 'ของดี' มาด้วย" ทั้งสองหยุดฝีเท้าอยู่หน้าหน้าผาชันที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ อวี้ซินสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากหลังม่านเถาวัลย์นั้น—มันคือกลิ่นของสมุนไพรหายากที่นางตามหา แต่ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบกว่าสิบคนก็กำลังใกล้เข้ามาจากทุกทิศทาง โจวเย่เฟิงคว้าข้อมือนางไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่พุ่มไม้ "ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด... มีคนของกลุ่มอิทธิพลมืดที่คอยล่าสมุนไพรเถื่อน พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ของ แต่มันต้องการหัวของคนที่รู้ตำแหน่งที่ตั้งของ 'หุบเขาโอสถ' นี้ด้วย" อวี้ซินสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความกลัว มีเพียงประกายของความท้าทาย นางยื่นมือไปแตะที่หน้าผาหิน และในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหินผา เสียงกลไกโบราณก็ดัง ‘ครืด’ ลั่นไปทั่วป่า ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังม่านเถาวัลย์กลับไม่ใช่ถ้ำสมุนไพรอย่างที่นางคาดหวัง แต่มันคือร่างของชายชราคนเดิมที่นางเจอที่ปากทางเข้า ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับมีดสั้นที่อาบไปด้วยสีดำสนิทของพิษร้าย พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่เจ้าเป็นคนสร้างขึ้นเองเมื่อชาติภพก่อน... หลินอวี้ซิน" คำพูดนั้นทำให้อวี้ซินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ขณะที่โจวเย่เฟิงชักปืนขึ้นเตรียมรับมือ กลุ่มคนชุดดำที่สะกดรอยตามก็พุ่งตัวออกมาล้อมพวกนางไว้ในพริบตา และในวินาทีที่คมมีดของชายชราพุ่งตรงมาที่ลำคอนาง อวี้ซินก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นางใช้เข็มเงินทิ่มลงที่จุดตายบนหน้าผา กระตุ้นกลไกทำลายล้างที่นางแอบใส่ไว้ในมิติวิเศษ... *ครืนนน!* แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาทั้งหมดเริ่มทรุดตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง! หวังว่าตอนที่ 20 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามอวี้ซินเสมอมาค่ะ