ร่วมมือกับพระเอก

"ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของหลี่ชุ่ยเฟินแหลมสูงจนบาดแก้วหู ท่ามกลางเสียงดินถล่มที่ดังครืนโครมราวกับมังกรพิโรธอยู่ใต้ฝ่าเท้า ร่างของนางสั่นสะท้าน ดวงตาที่เคยฉาบไปด้วยความริษยาบัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สองมือของนางจิกทึ้งลงบนแขนเสื้อของหลินอวี้ซินราวกับคนจมน้ำที่พยายามฉุดรั้งทุกอย่างลงสู่ความมืดมิด "เจ้าอยากตายก็ไปคนเดียว อย่าได้ดึงข้าลงไปตายด้วย!" อวี้ซินตวาดกลับ สองเท้าของนางยันขอบหลุมยุบที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอับชื้นของดินและรากไม้ที่ขาดสะบั้นลอยคลุ้งเข้าจมูก ทว่าในวินาทีที่แผ่นดินใต้ร่างของอวี้ซินแยกตัวออก ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง... ร่างกายของนางร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า ท้องฟ้าเหนือศีรษะค่อยๆ หดเล็กลงจนเหลือเพียงจุดแสงริบหรี่ *ฟึ่บ!* แรงกระชากมหาศาลจากเบื้องบนรั้งตัวนางไว้ ความรู้สึกเหมือนมีเหล็กกล้าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ อวี้ซินแหงนหน้ามอง เห็นเพียงใบหน้าที่เคร่งขรึมและแววตาที่ดุดันของโจวเย่เฟิง ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้นดูเหมือนจะปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า เขาใช้มือข้างหนึ่งยึดรากไม้ขนาดใหญ่ไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าตัวนางไว้ได้ทันท่วงที "อยู่นิ่งๆ!" เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ อวี้ซินหอบหายใจถี่ สายตาเหลือบไปเห็นหลี่ชุ่ยเฟินที่ร่วงหล่นลงไปก่อนหน้า หญิงสาวคนนั้นกรีดร้องไม่เป็นภาษา ก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบหายไปในความมืดมิดลึกสุดหยั่งใต้ผืนป่าที่ไร้ก้นบึ้ง "เจ้า... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?" อวี้ซินถาม ลมหายใจยังคงติดขัดจากการตื่นตระหนก โจวเย่เฟิงไม่ได้ตอบคำถามทันที กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนจากการแบกรับน้ำหนักของนาง แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินยังคงไม่หยุดหย่อน เขาใช้ขาข้างหนึ่งเหยียบเข้ากับชะง่อนหินอย่างมั่นคง ก่อนจะดึงร่างของนางขึ้นมาแนบชิดกับอกแกร่ง "ถ้าข้าไม่มา เจ้าคงถูกดินฝังกลบเป็นปุ๋ยไปพร้อมกับความลับของเจ้าแล้ว หลินอวี้ซิน" เขากระซิบข้างหู กลิ่นอายบุรุษที่ปนไปกับกลิ่นดินและเหล็กจากปืนพกข้างเอวทำให้ใจของอวี้ซินเต้นผิดจังหวะ "ข้าเอาตัวรอดได้" นางตอบโต้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าหากไม่ได้เขา ข้อมือของนางคงหักหรือนางคงตกลงไปก้นเหวแล้ว "งั้นหรือ? แล้วสมุนไพรในกระเป๋านั่นล่ะ... คิดจะเก็บไปทำยาพิษหรือรักษาใครกันแน่?" อวี้ซินชะงัก สายตาคมกริบของเขาจ้องมองลงมาที่ถุงผ้าข้างกายของนาง เขาเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าเขาแอบดูนางมาตลอดทางในป่าลึกแห่งนี้? "มันไม่ใช่ธุระของท่าน ท่านทหารผู้ทรงเกียรติ" นางแค่นยิ้ม แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่สายตาของนางยังคงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้คลื่น โจวเย่เฟิงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ธุระของข้าคือการดูแลให้คนในเขตนี้ปลอดภัย และเจ้า... หลินอวี้ซิน เจ้าคือตัวปัญหาที่ใหญ่ที่สุดตั้งแต่วันที่เจ้าก้าวเท้าเข้าหมู่บ้านหงซิง" เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิดก่อนจะทะยานร่างขึ้นสู่ที่ราบด้านบนอย่างชำนาญราวกับเสือดาว ทั้งสองพุ่งตัวพ้นจากปากหลุมยุบได้เพียงเสี้ยววินาที เสียงดินถล่มครั้งใหญ่ดังตามหลังมา แรงอัดอากาศทำให้เศษดินฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เมื่อกลับขึ้นมาบนพื้นดินที่มั่นคง โจวเย่เฟิงปล่อยมือจากนางทันทีราวกับไม่ต้องการแสดงความสนิทสนมเกินความจำเป็น เขาจัดระเบียบเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ด้วยท่าทีเย็นชา ทว่าแววตาที่เขามองนางนั้นกลับซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก "วันนี้ถือว่าข้าช่วยชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง" เขากล่าวพลางปัดเศษดินออกจากแขนเสื้อ "และข้าต้องการค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ" อวี้ซินเลิกคิ้วมองเขาด้วยความแปลกใจ "หมออย่างข้าไม่มีเงินทองให้ท่านหรอกนะ นอกจากเข็มเงินกับสมุนไพรเน่าๆ พวกนี้" "ข้าไม่ได้ต้องการเงิน" โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้จนนางต้องถอยหลังไปพิงต้นไม้ใหญ่ "ข้าต้องการให้เจ้า... มาร่วมมือกับข้า เรื่องที่คนในหน่วยของข้าล้มป่วยด้วยอาการประหลาด หมอในเมืองรักษาไม่ได้ แต่ข้าเห็นสิ่งที่เจ้าทำเมื่อวาน" อวี้ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นี่คือโอกาสที่นางรอคอย การสร้างพันธมิตรกับคนที่มีอำนาจในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมเช่นนี้คือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด แต่ทว่า... นางยังไม่ไว้ใจเขาทั้งหมด "หากข้าช่วยคนของท่าน ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของข้า รวมถึงเรื่องสมุนไพรและ... ของที่ข้าเก็บไว้" นางยื่นคำขาด โจวเย่เฟิงหรี่ตาลง แสงแดดที่ลอดผ่านยอดไม้ทำให้ใบหน้าของเขาดูมีมิติและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนอวี้ซินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา "ข้อตกลงนั้นข้าตกลง แต่มีเงื่อนไขเดียว..." เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบพลางใช้นิ้วมือเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของนางออกอย่างแผ่วเบา "เจ้าต้องเปิดเผย 'แหล่งที่มา' ของโอสถทิพย์นั่นให้ข้าเห็นด้วยตาตนเอง... ในคืนพระจันทร์เต็มดวงถัดไป" อวี้ซินรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ ความลับที่นางเก็บซ่อนไว้ในมิติวิเศษ... เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่าเหตุการณ์ในวันนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นการวางแผนเพื่อบีบให้นางจนมุม? ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงกระบอกปืนที่ขึ้นลำดังขึ้นมาจากพุ่มไม้เบื้องหลัง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน และร่างที่ก้าวออกมาก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน แต่นางคือคนที่ควรจะตายไปในหลุมยุบเมื่อครู่... หลี่ชุ่ยเฟิน! สภาพของนางดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดวิ่นและเต็มไปด้วยรอยเลือด ทว่าแววตาของนางกลับจ้องมองอวี้ซินด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่มากกว่าเดิมหลายเท่า ในมือของนางถือตราประทับโบราณสีดำสนิทที่อวี้ซินไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเห็นมัน ดวงตาของโจวเย่เฟิงกลับเบิกกว้างขึ้นทันที "เจ้า... ไปเอา 'ตรามังกรดำ' นั่นมาจากไหน!" เสียงของโจวเย่เฟิงสั่นเครือเป็นครั้งแรก นี่ไม่ใช่หลี่ชุ่ยเฟินที่เขารู้จัก... นางมีบางอย่างที่น่ากลัวซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินในยุค 70 มาจนถึงตอนนี้นะคะ!