ความผูกพันที่เพิ่มขึ้น

“ตรามังกรดำไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะครอบครองได้โดยไร้ที่มา และคุณ... ก็ไม่มีวันเป็นเพียงแค่หญิงสาวชาวนาที่เติบโตในหมู่บ้านห่างไกลแบบนี้ อวี้ซิน ตอบผมมา!” โจวเย่เฟิงก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังของฉันปะทะเข้ากับผนังไม้เก่าๆ ในห้องเก็บสมุนไพร กลิ่นอายของบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นสะอาดของสบู่ก้อนและกลิ่นจางๆ ของดินปืนล้อมรอบตัวฉันไว้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ราวกับต้องการกระชากความลับที่ฉันซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก ‘หลินอวี้ซิน’ ออกมาให้สิ้นซาก ฉันนิ่งเงียบ ความเย็นเฉียบของตรามังกรดำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ใกล้ๆ ยังคงแผ่ไอจางๆ ออกมา นี่คือสมบัติที่ฉันนำออกมาจากมิติวิเศษเพื่อเร่งการสมานแผลให้เขาในคืนที่เขาบาดเจ็บสาหัส... ฉันพลาดไปที่ประมาทเลินเล่อเช่นนี้ “ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นเพียงของตกทอดจากบรรพบุรุษที่หลงลืมไปแล้ว คุณจะเชื่อฉันไหมล่ะคะ?” ฉันเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาอย่างไม่หวั่นเกรง แม้ในใจจะเต้นรัวราวกับกลองศึก “หรือคุณต้องการจะเชื่อว่าฉันเป็นใครบางคนที่มีจุดประสงค์แอบแฝง... มาเพื่อหลอกใช้ทหารหนุ่มผู้ทรงเกียรติอย่างคุณ?” มือหนาของโจวเย่เฟิงขยับขึ้นมาวางบนผนังเหนือศีรษะฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม ความเงียบในห้องแผ่ขยายจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเอง ความลึกลับในตัวเขาไม่ได้น่ากลัวสำหรับฉันอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นแรงดึงดูดที่แสนอันตราย “ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร หรือมาจากที่ไหน...” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ความดุดันในดวงตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่น “แต่สิ่งที่ผมเห็นตลอดเวลาที่คุณรักษาผม... คือความปรารถนาดีที่ไม่มีเงื่อนไข อวี้ซิน ความลับของคุณอาจเป็นภัยต่อตัวคุณ แต่หากคุณไว้ใจผม... ผมจะเป็นกำแพงที่ไม่มีใครก้าวข้ามมาทำร้ายคุณได้ แม้แต่คนในตระกูลใหญ่โตที่คุณหลีกหนีมา” คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจฉัน ความเป็นหมอที่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในโลกที่โหดร้ายนี้มานาน ทำให้ฉันลืมไปว่าการได้พักพิงในไหล่ของใครสักคนมันรู้สึกอย่างไร ฉันมองลึกเข้าไปในแววตาของเขา พบเพียงความจริงใจที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในยุคสมัยที่การทรยศหักหลังเป็นเรื่องปกติ ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสบาดแผลที่เริ่มปิดสนิทบนไหล่ของเขา นิ้วมือสั่นเล็กน้อย “คุณนี่มัน... คนดื้อรั้นจริงๆ นะคะ ใครใช้ให้คุณมาเสี่ยงกับผู้หญิงที่แม้แต่ที่มาของตัวเองยังบอกไม่ได้กัน” โจวเย่เฟิงไม่ตอบ แต่เขากลับกุมมือของฉันไว้แล้ววางแนบกับอกข้างซ้ายของเขา อัตราการเต้นของหัวใจเขาดังก้องสะท้อนถึงความรู้สึกที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด “เพราะคุณคือคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่า... การมีชีวิตอยู่ต่อในยุคที่ไร้ความหวังนี้ มันยังมีค่าพอให้รอคอย” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเปราะบางนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระชั้นเข้ามาที่หน้าประตูบ้าน พ่วงด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่คุ้นหูอย่างยิ่ง “หลินอวี้ซิน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนตัวผู้ชายไว้ในบ้าน! พวกกรรมการหมู่บ้านอยู่นี่แล้ว แกเตรียมตัวถูกเนรเทศออกไปจากหมู่บ้านได้เลยคราวนี้!” เสียงของหลี่ชุ่ยเฟินแผดลั่น สั่นประสาทจนความอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ฉันขมวดคิ้ว มือที่จับข้อมือของโจวเย่เฟิงกระชับแน่นขึ้น “ดูเหมือนว่า ‘เพื่อนบ้าน’ ที่น่ารักของฉันจะพาแขกผู้ใหญ่มาเยี่ยมเยียนแล้วนะคะ” ฉันแค่นยิ้มเย็นชา ขณะที่โจวเย่เฟิงขยับตัวไปขวางหน้าประตู แววตาของเขากลับมาดุดันอีกครั้ง ทว่าก่อนที่โจวเย่เฟิงจะก้าวออกไป พลันมีเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้เกือบพังลงมา ตามด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูไม่น่าไว้วางใจ “เปิดประตู! เราได้รับแจ้งจากชุ่ยเฟินว่าแกแอบผลิตยาเถื่อนและให้ที่พักพิงกับคนร้ายทางการเมือง! ถ้าไม่เปิด เราจะพังเข้าไป!” โจวเย่เฟิงหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความกังวลอย่างสุดซึ้ง เขาพยายามจะชักปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็คเก็ตออกมา แต่ฉันกลับคว้าข้อมือเขาไว้พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ สายตาของฉันเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังหลี่ชุ่ยเฟิน... คนที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ในเวลานี้ เขาคือชายชุดดำท่าทางเย็นชาที่ฉันเคยพบในความทรงจำอันเลือนรางของร่างเดิม... เขากำลังถือหมายจับที่มีตราประทับสีแดงฉานซึ่งมีเพียงคนจาก 'กองกำลังตรวจสอบลับ' เท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ครอบครอง! อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามตอนต่อไปกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!