ศัตรูในเงามืดเคลื่อนไหว

"เก็บของพวกนี้ไปซะ ถ้าอยากได้เงินส่วนที่เหลือ ก็จัดการบ้านหลังนี้ให้เหลือแค่เถ้าถ่าน!" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดหลังโรงเก็บฟืน หลี่ชุ่ยเฟินขยับผ้าคลุมหน้าให้มิดชิด นิ้วเรียวที่สั่นเทาจากการตื่นเต้นยื่นธนบัตรปึกหนาให้ชายฉกรรจ์สองคนข้างกาย กลิ่นน้ำมันก๊าดฉุนกึกอบอวลอยู่ในอากาศยามวิกาล บ่งบอกถึงเจตจำนงชั่วร้ายที่กำลังจะถูกปลดปล่อย ฉันยืนนิ่งอยู่หลังกำแพงหินขัดเงาภายในมิติวิเศษ สองตาจ้องมองภาพเหตุการณ์ภายนอกผ่านกระจกเงาแห่งจิตที่เชื่อมต่อกับสัมผัสรอบบ้าน หัวใจเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น หากเป็นหลินอวี้ซินคนเก่า เธอคงจะตื่นตระหนกจนตัวสั่น แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน—แพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในโลกก่อน "คนอย่างเจ้ามันก็แค่เศษสวะที่ริษยาคนอื่นจนตัวตาย" ฉันพึมพำเบาๆ พร้อมกับหยิบขวดเซรามิกขนาดเล็กสีขาวนวลขึ้นมา ในนั้นคือผงยาสลบฤทธิ์แรงที่ฉันสกัดเองจากดอกราตรีพิษ ขณะที่ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังก้าวเท้าเข้าใกล้ประตูบ้านไม้หลังเก่าของฉันด้วยท่าทางย่องเบา ฉันก็ตัดสินใจก้าวออกมาจากมิติ เงาสะท้อนของฉันกลืนไปกับความมืดราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน ฉันไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในมือคือเข็มเงินเล่มบางที่อาบด้วยสารสกัดจากพืชสมุนไพรที่ทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาตชั่วคราว "จะรีบไปไหนหรือคะ?" เสียงของฉันที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาชายคนนั้นสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับมาทางฉันด้วยแววตาอำมหิต มือที่ถือคบเพลิงสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะพุ่งเข้ามาหมายจะตะครุบตัวฉัน แต่ทว่า... จังหวะการเคลื่อนไหวของเขานั้นช่างเชื่องช้าเหลือเกินในสายตาของคนที่ฝึกวิชาตัวเบามาอย่างฉัน ฉันหมุนตัวหลบด้วยท่วงท่าพลิ้วไหว ปลายเข็มเงินสะกิดเข้าที่จุดชีพจรตรงต้นคอของเขาเพียงแผ่วเบา ชายผู้นั้นตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะล้มลงกองกับพื้นดินราวกับท่อนไม้ "จัดการคนหนึ่งแล้ว เหลืออีกคน..." ฉันปรายตามองไปยังหลี่ชุ่ยเฟินที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ "หลินอวี้ซิน! แก... แกทำอะไรลงไป!" หลี่ชุ่ยเฟินแผดเสียงอย่างลืมตัว ความโกรธแค้นบดบังความกลัว เธอหยิบมีดสั้นออกมาหมายจะพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารที่ดังขึ้นจากมุมมืดอีกฝั่งกลับทำให้หลี่ชุ่ยเฟินชะงัก เงามืดนั้นก้าวออกมา—โจวเย่เฟิง ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้าง ใบหน้าคมเข้มของเขาดูเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก สายตาที่เขามองไปยังหลี่ชุ่ยเฟิงนั้นไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "กองกำลังตรวจสอบลับมีคำสั่งให้จับกุมผู้ที่พยายามวางเพลิงอาคารของรัฐและคุกคามชีวิตประชาชน" เสียงของเขาเรียบเฉยแต่กดดันจนบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง หลี่ชุ่ยเฟินทิ้งมีดในมือลงพื้นด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าหากพาดพิงถึงโจวเย่เฟิงและหน่วยงานตรวจสอบลับที่เขาสังกัด ทุกอย่างย่อมจบสิ้น แต่ในจังหวะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะถูกควบคุมได้อยู่นั้นเอง เสียงผิวปากแหลมสูงจากหลังคาบ้านด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาปริศนาที่พุ่งตัวลงมาเหมือนเหยี่ยว เขาไม่ได้มาเพื่อช่วยหลี่ชุ่ยเฟิน แต่มาเพื่อ 'เก็บงาน' ชายชุดดำอีกคนหนึ่งโผล่มาพร้อมปืนสั้นในมือ เป้าหมายของเขาไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นโจวเย่เฟิง! เสียงเหนี่ยวไกปืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แต่แทนที่จะเป็นเสียงระเบิดของกระสุน กลับกลายเป็นเสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง เหรียญเงินเหรียญหนึ่งดีดเข้าที่ปากกระบอกปืนจนเบี่ยงทิศทางไปอย่างหวุดหวิด โจวเย่เฟิงคว้าตัวฉันเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหมุนตัวหลบไปหลังเสาไม้ ร่างของเขาบังฉันไว้มิดชิด ความร้อนจากร่างกายของเขาสัมผัสได้ชัดเจนผ่านเนื้อผ้า "อย่าขยับ" เขาพึมพำชิดใบหู ลมหายใจของเขาถี่รัวเล็กน้อย "คนที่จ้างวานหล่อน ไม่ได้มีแค่คนเดียว... และพวกมันมากันมากกว่าที่ฉันประเมินไว้" ฉันมองออกไปที่เงามืดเบื้องหน้า เห็นชายชุดดำนับสิบคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ พวกมันไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นกลุ่มนักฆ่ามืออาชีพที่ฝึกมาเพื่อการลอบสังหารโดยเฉพาะ และสิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ... ที่หน้าอกของแต่ละคน มีสัญลักษณ์ 'ตราประทับสีแดง' เหมือนกับที่ชายชุดดำในตอนที่แล้วถืออยู่ไม่มีผิดเพี้ยน นั่นหมายความว่า 'กองกำลังตรวจสอบลับ' ที่แท้จริงกำลังถูกแทรกซึมจากภายใน หรือไม่ก็... ใครบางคนที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกำลังวางแผนกำจัดพวกเราทั้งคู่ไปพร้อมๆ กัน "ดูเหมือนว่าความลับที่ฉันกำลังจะเปิดเผย จะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้พวกมันยอมลงมืออุกอาจขนาดนี้สินะคะ?" ฉันถามพลางหยิบสมุนไพรตัวแรงออกมาจากมิติเตรียมพร้อมรับมือ โจวเย่เฟิงไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นปืนพกกระบอกหนึ่งให้ฉัน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "อวี้ซิน... ตราประทับนั่นไม่ใช่ของกองกำลังตรวจสอบลับเพียงอย่างเดียว แต่มันคือตราประจำตระกูลที่หายสาบสูญไปของมารดาเธอ... และคนเดียวที่ถือครองมันอยู่ตอนนี้ คือคนที่ทุกคนต่างคิดว่าตายไปแล้วในสงครามเมื่อยี่สิบปีก่อน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินนะคะ หวังว่าตอนหน้าเราจะได้ไขความลับนี้ไปด้วยกันค่ะ