ดับไฟด้วยสติ

“นั่นมันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ... ชุ่ยเฟิน เจ้ากำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญตัวเองอยู่” น้ำเสียงของข้าเรียบสนิท ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว ดวงตาของข้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหวของหลี่ชุ่ยเฟิน ท่ามกลางกลิ่นควันไฟที่เริ่มโชยมาแตะจมูก กลิ่นกำมะถันและน้ำมันก๊าดที่เจือปนอยู่ในอากาศบอกข้าชัดเจนว่าใครเป็นผู้ลงมือ “เจ้าพูดเรื่องอะไร! ข้าแค่มาเดินเล่น แล้วเห็นโรงเก็บสมุนไพรของเจ้าไฟลุก... อวี้ซิน อย่ามาโยนความผิดให้ข้าเพียงเพราะเจ้าทำยาจนไฟไหม้เองนะ!” หลี่ชุ่ยเฟินแผดเสียง พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทาของนางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อนั้น ไม่อาจหลบพ้นสายตาของข้าไปได้ ข้าไม่เสียเวลาต่อความยาวสาวความยืด ในขณะที่เปลวเพลิงสีส้มแดงเริ่มเลียเลียผนังไม้ของโรงเก็บสมุนไพรหลังเก่า ความร้อนระอุแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวหนังรู้สึกเจ็บแปลบ ในหัวข้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้าไม่ได้เป็นแค่หมอที่รักษาคน แต่ข้าคือหมอที่รู้แจ้งในสรรพคุณของสสารทุกชนิด รวมถึงวิธี 'กำราบ' มัน “หลบไป” ข้าสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะผลักร่างของหลี่ชุ่ยเฟินออกไปให้พ้นทาง ข้าไม่ได้วิ่งไปหาน้ำถังที่อยู่ไกลออกไป แต่ข้ากลับพุ่งตัวเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยควัน ข้าหยิบถุงผ้าที่บรรจุผงสมุนไพรชนิดพิเศษที่ข้าเตรียมไว้ทดลองในมิติออกมา—ผงดินสอพองผสมสารสกัดจากรากไม้ที่มีคุณสมบัติเป็นตัวขัดขวางการเผาไหม้ ข้าสะบัดข้อมือโปรยผงสีขาวละเอียดเข้าใส่จุดที่เปลวไฟกำลังลุกลามอย่างรุนแรงที่สุด ผสมกับจังหวะที่ข้าขว้างทรายหยาบที่ตักไว้เตรียมการลงไป “เจ้าจะทำอะไร! เจ้าจะทำลายหลักฐานหรือ!” หลี่ชุ่ยเฟินตะโกนไล่หลังมา ข้าไม่ได้สนใจ เสียงปะทุของไฟค่อยๆ แผ่วลง แทนที่จะเป็นเสียงไม้แตกเปรี้ยะ กลับกลายเป็นเสียงการทำปฏิกิริยาทางเคมีที่ข้าควบคุมไว้ ความชื้นจากไอระเหยของสมุนไพรในมิติถูกดึงออกมาใช้ในจังหวะวิกฤต ไฟที่ดูเหมือนจะลามไปถึงโกดังเก็บเสบียงของหมู่บ้านถูกดับลงด้วยวิธีที่ใครก็คาดไม่ถึง เมื่อควันจางลง ข้าเดินออกมาจากเถ้าถ่าน เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนคราบเขม่า แต่สายตาของข้ายังคงแน่วแน่ ข้าเดินตรงไปหาหลี่ชุ่ยเฟินที่ยืนหน้าซีดเผือด “เจ้าจำตราประทับนั่นได้ไหม?” ข้ากระซิบข้างหูนาง เสียงของข้าเบาหวิวแต่กลับดังก้องในโสตประสาทของอีกฝ่าย “ตราที่มารดาของข้าทิ้งไว้... ตราที่เจ้าพยายามแย่งชิงมันมาตลอดหลายเดือนนี้ เพราะเจ้ากลัว... กลัวว่าคนที่ ‘ตาย’ ไปแล้วจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน” ใบหน้าของหลี่ชุ่ยเฟินขาวซีดราวกับกระดาษ “เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร ข้าไม่รู้เรื่อง!” ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด โจวเย่เฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ร่างสูงโปร่งในชุดทหารสีเขียวขี้ม้าของเขาสงบนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองคราบเขม่าบนตัวข้า ก่อนจะหันไปหยุดอยู่ที่หลี่ชุ่ยเฟินเพียงชั่วครู่ แววตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนหลี่ชุ่ยเฟินต้องถอยกรูด “ไฟดับแล้วใช่ไหม” โจวเย่เฟิงถาม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง “ดับแล้วค่ะ แต่เรื่องราวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น” ข้าตอบพลางปัดฝุ่นออกจากไหล่ “เย่เฟิง มีคนพยายามทำลายของสำคัญของตระกูลข้า และดูเหมือนว่า... หลักฐานที่ข้าพบในกองไฟนี้ จะเป็น ‘ลายเซ็น’ ของคนใกล้ตัวที่เจ้าก็น่าจะรู้จักดี” ข้าแบมือออก บนฝ่ามือมีเศษโลหะชิ้นเล็กๆ ที่ละลายไม่หมด มันคือส่วนหนึ่งของเครื่องประดับที่หลี่ชุ่ยเฟินสวมใส่อยู่เป็นประจำ—เข็มกลัดรูปดอกโบตั๋นที่หาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้ หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี นางรีบเอามือกุมหน้าอกเสื้อของตัวเองโดยอัตโนมัติ แต่นั่นยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าสิ่งที่อยู่ในมือข้าคือของนางจริงๆ “ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ! มันเป็นอุบัติเหตุ!” หลี่ชุ่ยเฟิงเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย พยายามจะหันหลังวิ่งหนี แต่โจวเย่เฟิงกลับก้าวขวางทางนางไว้อย่างรวดเร็วราวกับเงา “ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุ ก็น่าเสียดายที่กฎของหมู่บ้านในช่วงนี้ไม่อนุญาตให้ ‘อุบัติเหตุ’ เกิดขึ้นบ่อยนัก โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับการวางเพลิงสถานที่เก็บสมุนไพรของรัฐ” โจวเย่เฟิงกล่าว สายตาของเขายังคงไม่ละจากหลี่ชุ่ยเฟิน “อวี้ซิน พวกเขากำลังมาแล้ว” “ใครหรือคะ?” ข้าถามด้วยความสงสัย โจวเย่เฟิงไม่ได้ตอบ แต่เขาหันไปมองทางทิศของหมู่บ้าน ที่นั่นมีแสงไฟจากคบเพลิงหลายดวงกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากกำลังมุ่งตรงมายังจุดที่ข้ายืนอยู่ และที่นำหน้ามาคือชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน—เครื่องแบบที่ไม่ได้สังกัดกองกำลังในหมู่บ้านแห่งนี้ “คนของฝ่ายตรวจสอบลับ... พวกเขาได้รับแจ้งว่ามีการใช้ตราประทับต้องห้ามในเขตนี้” โจวเย่เฟิงหันมาสบตาข้า สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้ง “อวี้ซิน สิ่งที่เจ้ากุมไว้ในมือนั้น ไม่ใช่แค่เครื่องประดับของหลี่ชุ่ยเฟิน แต่เป็นกุญแจที่จะเปิดเผยว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการตายของมารดาเจ้าเมื่อยี่สิบปีก่อน” ชายในชุดเครื่องแบบคนนั้นเดินตรงมาหาข้า เขามองตราประทับที่ข้าเพิ่งหยิบออกมาจากมิติเพื่อเปรียบเทียบกับเศษโลหะในมือ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าข้าท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคนในที่นั้น “คุณหนูใหญ่... ในที่สุดเราก็หาท่านพบเสียที” ข้าชะงัก ลมหายใจสะดุด ความจริงที่ข้าตามหามาตลอดกาลกลับกลายเป็นสิ่งที่ข้ายังไม่พร้อมจะรับมือในวันนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... ไฟที่ไหม้ ตราประทับที่ปรากฏ และชายคนนี้... นี่คือแผนการที่วางไว้ตั้งแต่วันที่ข้าทะลุมิติมาใช่หรือไม่? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินในความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ