เอาคืนให้สาสม

"ถ้าความเงียบคืออาวุธที่เจ้าเลือกใช้เพื่อปกปิดความผิด งั้นวันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่า เสียงกรีดร้องของความจริงมันบาดลึกเพียงใด หลี่ชุ่ยเฟิน" ข้าเอ่ยขึ้นพลางวางขวดแก้วบรรจุผงสีขาวขุ่นลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันของแก้วดังก้องไปทั่วห้องประชุมประจำหมู่บ้าน สายตาของข้าจ้องมองไปที่หญิงสาวเบื้องหน้าที่กำลังสั่นเทา มือของนางกำชายเสื้อแน่นจนขึ้นข้อขาว นางพยายามจะหลบสายตา แต่ข้าไม่ปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น โจวเย่เฟิงที่ยืนพิงผนังอยู่มุมมืดของห้อง ขยับกายเล็กน้อยเพียงพอให้คนในห้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่ใครอื่นนอกจากหลี่ชุ่ยเฟิน ราวกับกำลังกดดันให้ทุกความลับปริแตกออกมาจากปากของนาง "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ" หลี่ชุ่ยเฟินแค่นยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยวจนน่าเวทนา "เจ้าจะใส่ร้ายข้าเพียงเพราะข้าไม่ถูกชะตากับเจ้าอย่างนั้นหรือ อวี้ซิน นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว การกล่าวหาลอยๆ โดยไม่มีหลักฐานมันใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ" "หลักฐานหรือ?" ข้าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนคนในห้องต้องขยับตัวถอยห่าง "ตราประทับรอยไหม้บนสมุนไพรที่เจ้าแอบเปลี่ยนในโกดังคืนนั้น มันมิใช่ของทั่วไป แต่เป็นเครื่องหมายเฉพาะตัวของตระกูลที่ทำหน้าที่เป็นสายลับให้กับกลุ่มการค้าเถื่อนในเขตชายแดน แล้วเจ้าจะบอกข้าว่า เจ้าบังเอิญไปหยิบถุงสมุนไพรเหล่านั้นมาโดยไม่ตั้งใจงั้นหรือ?" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี ทันใดนั้นนางก็แผดเสียงขึ้น "โกหก! เจ้าไม่มีทางรู้เรื่องนั้นได้! ไม่มีทาง!" คำสารภาพโดยอ้อมที่หลุดออกมาจากปากของนางทำให้คนทั้งหมู่บ้านที่แอบฟังอยู่ด้านนอกฮือฮาขึ้นมาทันที ข้าก้าวเดินเข้าไปหานางช้าๆ กลิ่นอายของความเย็นชาจากวิชาแพทย์ที่ข้าสั่งสมมานานนับปีแผ่ซ่านออกมาจนนางต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ "ข้าไม่เพียงแต่รู้ แต่ข้ายังรู้ด้วยว่าเจ้าได้รับคำสั่งให้ทำลายโรงหมอของข้า เพราะข้าคือเสี้ยนหนามเดียวที่ขวางทางไม่ให้พวกมันขายยาปลอมแก่ชาวบ้าน" ข้าโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูนาง "เจ้าขายจิตวิญญาณของเจ้าให้กับปีศาจ เพียงเพื่อความริษยาโง่เขลา... ชุ่ยเฟิน เจ้ามันน่าสงสารยิ่งกว่าคนที่ตายไปเสียอีก" นางหันขวับมามองข้าด้วยดวงตาแดงก่ำ "แล้วถ้าข้าบอกว่าสิ่งที่เจ้าคิดว่าคือความจริงทั้งหมด มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของแผนการใหญ่ล่ะ? เจ้าคิดว่าชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น... ชายที่เจ้าไว้ใจนักหนา เขาจะปกป้องเจ้าได้ตลอดรอดฝั่งจริงหรือ อวี้ซิน?" คำพูดนั้นทำให้ข้าชะงัก ลมหายใจสะดุด ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง โจวเย่เฟิงขยับเข้ามาหาข้าอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอื้อมมือมาแตะไหล่ข้า เสียงประตูก็ถูกถีบออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ถือปืนจ่อตรงเข้ามายังกลางห้อง ความวุ่นวายโกลาหลเกิดขึ้นในชั่วพริบตา โจวเย่เฟิงคว้าตัวข้าหลบไปหลังเสาไม้ทันท่วงที แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของข้าก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ที่คอเสื้อของชายชุดดำคนหนึ่ง มีรอยสักรูปงูเลื้อยพันเข็มเงิน... สัญลักษณ์เดียวกับที่ข้าเคยเห็นในบันทึกโบราณของตระกูลข้าเอง ก่อนที่ข้าจะหลุดเข้ามาในยุคสมัยนี้ ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าประตูท่ามกลางความมืดมิด เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ข้าต้องขยี้ตาด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงในมิตินั้นตั้งแต่วันแรกที่ข้าจากมา "ท่านแม่ทัพหยาง?" ข้าหลุดปากออกมาด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ข้อมูลทุกอย่างที่ข้าเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาก้าวเข้ามาหาข้าพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "เจ้าคงนึกว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่ข้ามกาลเวลามาได้งั้นหรือ อวี้ซิน... ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเรื่องราวที่เจ้าพยายามหนีมาตลอดสิบปี" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้านะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ