ชื่อเสียงระบือไกล

“ประโยคเมื่อครู่... เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ?” หลินอวี้ซินวางมีดปอกสมุนไพรในมือลงบนเขียงไม้ช้าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานก้องในห้องที่เงียบเชียบ เธอไม่ได้หันไปมองร่างของหญิงสาวที่ยืนสั่นสะท้านอยู่หน้าประตู หากแต่ดวงตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดกลับสะท้อนภาพเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หลี่ชุ่ยเฟินไม่ได้ตอบในทันที นางยืนกอดอกแน่น แววตาที่เคยฉายความริษยาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นปนสมเพช “ข้าบอกว่า... ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียวที่ ‘พิเศษ’ กว่าชาวบ้าน และคนที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ ก็คือตั๋วเดินทางกลับไปสู่หลุมฝังศพที่เจ้าจากมา อวี้ซิน... ความลับของเจ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้นานเกินพอแล้ว” อวี้ซินหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม เธอเดินเข้าไปหาชุ่ยเฟินช้าๆ กลิ่นอายของสมุนไพรฤทธิ์เย็นที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอทำให้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าถึงกับถอยกรูด “เจ้าอาจจะคิดว่าเจ้าถือไพ่เหนือกว่า” อวี้ซินเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง “แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่ง... ในยุคที่ผู้คนยังต้องใช้เข็มธรรมดาเย็บแผล ข้าคือคนเดียวที่รู้จักวิธี ‘ผ่าตัด’ ทั้งคนและวิญญาณ หากเจ้าคิดจะเล่นเกมนี้กับข้า เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้หน่อย ไม่ใช่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำเช่นนี้” ก่อนที่ชุ่ยเฟินจะได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านพักฟื้น เสียงนั้นไม่ได้เร่งร้อน หากแต่ทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงโปร่งของเขาดูเคร่งขรึมกว่าทุกวันที่เคยพบ แววตาคู่นั้นกวาดมองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยความเย็นชา ก่อนจะหยุดลงที่ภรรยาของเขา “พวกเขามารอที่หน้าหมู่บ้านแล้ว” เย่เฟิงกล่าวสั้นๆ “ไม่ใช่แค่หมอธรรมดา แต่เป็นทีมแพทย์จากสถาบันวิจัยเมืองหลวงที่เดินทางมาด้วยรถทหาร” อวี้ซินเลิกคิ้วเล็กน้อย “รวดเร็วดีนี่... ดูเหมือนความสำเร็จของสูตรยาอายุวัฒนะที่ข้าเพิ่งสกัดได้ จะส่งกลิ่นหอมไปไกลกว่าที่คิด” “ไม่ใช่แค่เรื่องยา” เย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง “พวกเขามีเอกสารลับติดตัวมาด้วย และคนนำขบวนคือชายที่อ้างว่าตนเองเป็น ‘อาจารย์’ จากภพชาติที่เจ้าเคยจากมา” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอวี้ซินเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ข้อมูลที่เธอเก็บงำไว้ในมิติวิเศษและวิธีการรักษาที่ล้ำสมัยเกินยุคสมัย กำลังถูกจับจ้องโดยผู้ที่มีอำนาจเกินกว่าที่ใครจะต้านทานได้ ในอีกยี่สิบนาทีต่อมา ณ ลานกลางหมู่บ้าน รถมูลิตารีคันสีเขียวมะกอกสองคันจอดสนิท ฝุ่นคลุ้งกระจาย ชาวบ้านต่างพากันมายืนมุงดูด้วยความตื่นเต้น ใครจะไปคิดว่าหมอหญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า วันนี้กลับมีคณะแพทย์ชั้นนำจากเมืองหลวงเดินทางมาหาถึงที่ ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ก้าวลงมาจากรถ เขาดูภูมิฐาน สวมแว่นสายตากรอบเงิน แววตาของเขาคมปลาบดุจเหยี่ยวทันทีที่ปะทะเข้ากับร่างของอวี้ซิน เขาก้าวตรงเข้ามาหาเธอ โดยไม่สนใจสายตาของผู้นำหมู่บ้านที่พยายามเข้าไปต้อนรับ “หลินอวี้ซิน” ชายผู้นั้นเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงกังวาน “ข้าชื่อ ‘อาจารย์หลินเฟย’ จากสถาบันวิจัยการแพทย์ชั้นสูง ข้าได้ยินเรื่องราวการรักษาโรคที่หมอในยุคนี้ทำไม่ได้จากปากของคนไข้ที่เจ้าเคยช่วยไว้... และข้าเองก็มีคำถามที่อยากจะถามเจ้ามานานแล้ว” อวี้ซินยืนนิ่ง มือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสัมผัสกับขวดแก้วใบจิ๋วที่บรรจุโอสถทิพย์น้ำค้างสวรรค์เอาไว้แน่น เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้ไม่ใช่การมาเยือนเพื่อชื่นชม แต่เป็นการมาเพื่อ ‘ชำแหละ’ “คำถามเรื่องการรักษา หรือคำถามเรื่องที่ว่าข้าเป็นใครกันแน่คะ?” อวี้ซินสวนกลับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ อาจารย์หลินเฟยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอวี้ซินเย็นเฉียบ “เจ้ามีทักษะของหมอผู้สูงส่ง แต่เจ้าขาด ‘ตราประทับ’ แห่งมิติคู่ขนาน... ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าว่า สิ่งที่เจ้าครอบครองอยู่ ไม่ใช่สมบัติ แต่คือ ‘ของผิดกฎหมาย’ ที่ต้องถูกส่งกลับคืนสู่ต้นทาง หรือไม่ก็... ถูกทำลายทิ้งไปพร้อมกับเจ้า” อวี้ซินสบตากับเขา แววตามุ่งมั่นและไม่หวั่นเกรงฉายชัด เธอรู้แล้วว่าเขาคือใคร เขาคือหนึ่งในกลุ่ม ‘ผู้พิทักษ์กฎเกณฑ์’ ที่ข้ามมิติมาเพื่อกวาดล้างพวกที่ทรยศต่อระบบการเดินทางข้ามเวลา “ถ้าอย่างนั้น” อวี้ซินกล่าวพลางขยับยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย “ก่อนที่ท่านจะทำลายข้า ท่านช่วยดูอาการคนไข้ที่อยู่ในรถของท่านให้ดีก่อนเถอะ... เพราะข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นเน่าเฟะของสมุนไพรพิษที่ท่านแอบใช้รักษาเขาอยู่ หากข้าไม่ลงมือแก้พิษนี้ภายในหนึ่งชั่วยาม ต่อให้ท่านเป็นผู้พิทักษ์ระดับเทพ ก็ไม่มีวันรักษาเขาได้หรอกนะคะ” อาจารย์หลินเฟยชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากเย่อหยิ่งกลายเป็นตื่นตระหนก เขาหันกลับไปที่รถคันหลังทันที ทว่าในจังหวะนั้นเอง อวี้ซินก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงมหาศาลจากมิติวิเศษของเธอ มันกำลัง ‘สั่น’ อย่างรุนแรงราวกับมีใครบางคนในภพอื่นพยายามจะฉกฉวยพลังของเธอไป ในวินาทีที่ประตูด้านหลังของรถบรรทุกทหารเปิดออก ร่างของคนที่ควรจะตายไปแล้วสิบปีก็ก้าวออกมา... และใบหน้านั้น มันช่างเหมือนกับ ‘หลินอวี้ซิน’ ราวกับส่องกระจก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงในยุคสมัยนี้ด้วยกันนะคะ