การแข่งขันครั้งใหญ่

“หากท่านหมอหลินไม่สามารถวินิจฉัยอาการ ‘โลหิตพิษดำ’ ของท่านผู้เฒ่าได้ภายในหนึ่งชั่วยามนี้ ชื่อเสียงที่เพียรสร้างมาในฐานะหมอเทวดาของหมู่บ้าน... ก็คงถึงคราวต้องมอดไหม้ไปกับกองเพลิงแล้วนะคะ” เสียงแหลมสูงของหลี่ชุ่ยเฟินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องโถงกว้าง แววตาของนางเต็มไปด้วยความสะใจที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความห่วงใยปลอมๆ มือของนางกระชับผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หลินอวี้ซินไม่ได้หันไปมองสตรีผู้นั้นแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวสวยของนางจดจ่ออยู่กับใบหน้าของผู้ป่วยบนเตียงไม้เก่าแก่ที่กำลังซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง เส้นเลือดดำขยายตัวเป็นเส้นสายประหลาดลามขึ้นมาจากลำคอราวกับรากไม้ที่ชอนไชไปตามผิวหนัง กลิ่นอายความตายจางๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ—กลิ่นที่อวี้ซินคุ้นเคยดีในฐานะหมอผู้ก้าวข้ามผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน นางสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของมิติวิเศษที่สั่นไหวอยู่ภายในจิตใจ นี่ไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา แต่มันคือการวางยาพิษที่ซับซ้อนและมีเลศนัย “เงียบเถอะค่ะหลี่ชุ่ยเฟิน” อวี้ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนคนทั้งห้องชะงัก “หากท่านมัวแต่พ่นวาจาไร้สาระออกมา แล้วลมหายใจของท่านผู้เฒ่าสะดุดไปเพียงนิดเดียว คิดหรือคะว่าอาญาสวรรค์จะไม่ลงทัณฑ์คนที่มีจิตใจริษยาในขณะที่คนอื่นกำลังยื้อชีวิตผู้ที่เคารพรัก?” โจวเย่เฟิงที่ยืนอยู่มุมห้องขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาตวัดมองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้หญิงสาวถึงกับหน้าถอดสี ถอยกรูดไปจนชิดกำแพงโดยไม่กล้าปริปากอีก อวี้ซินหยิบเข็มเงินเล่มยาวออกมาจากถุงผ้าแพร แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนบนคมเข็มจนเกิดประกายเย็นวาบ นางฝังเข็มลงบนจุด ‘ไป่หุ้ย’ อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ก่อนจะแตะนิ้วลงบนชีพจรที่เต้นแผ่วเบา *‘พิษนี้ไม่ใช่ของยุคสมัยนี้’* อวี้ซินครุ่นคิดในใจขณะที่ภาพในมิติวิเศษแสดงโครงสร้างทางเคมีของพิษที่กำลังกัดกินอวัยวะภายใน มันคือสมุนไพรโบราณที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปี ผสมกับสารเคมีสังเคราะห์บางอย่างที่นางจำได้ว่าเคยพบในบันทึกการทดลองของสถาบันลับแห่งหนึ่ง ทันใดนั้น ดวงตาของอวี้ซินก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อภาพความทรงจำจากวินาทีที่รถบรรทุกทหารเปิดออกย้อนกลับมา—หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนนางราวกับส่องกระจกคนนั้น... หากนางคือผู้อยู่เบื้องหลังการวางยานี้ล่ะ? หากนี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันรักษาโรค แต่เป็นการ ‘ล่อ’ ให้นางแสดงตัวและฝีมือออกมา? “ท่านหมอหลิน... เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” เสียงกระซิบจากนางพยาบาลประจำหมู่บ้านที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ ทำให้คนทั้งห้องกลับมาตั้งใจฟังอีกครั้ง อวี้ซินไม่ตอบ แต่นางหยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่บรรจุหยดน้ำค้างสมุนไพรจากมิติวิเศษออกมา กลิ่นหอมจางๆ กระจายไปทั่วห้อง ผู้คนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความฉงน มือของอวี้ซินสั่นเล็กน้อยแต่มั่นคงขณะหยดน้ำยาลงบนริมฝีปากที่แห้งแตกของผู้ป่วย *‘ข้าต้องไม่พลาด... นี่ไม่ใช่แค่การพิสูจน์ฝีมือ แต่นี่คือการประกาศศึกกับเงาในอดีตที่กำลังไล่ล่าข้า’* ในจังหวะที่น้ำยาสัมผัสลิ้น ร่างของผู้ป่วยกระตุกอย่างรุนแรงจนเตียงไม้สั่นสะเทือน เลือดสีดำข้นคลั่กพุ่งออกมาจากมุมปาก แต่น่าประหลาดที่สีหน้าของเขากลับดูผ่อนคลายขึ้นทันตาเห็น อวี้ซินรีบเก็บเข็มและเช็ดคราบเลือดนั้นด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด ทว่าเมื่อนางก้มลงดูคราบเลือดบนผ้า... กลิ่นประหลาดที่แตะจมูกไม่ได้มีเพียงกลิ่นสมุนไพร แต่มันคือกลิ่นของ ‘ดอกลั่นทมดำ’ ที่มีเพียงคนในตระกูลขุนนางตกอับผู้หนึ่งเท่านั้นที่ครอบครอง “เรียบร้อยแล้วค่ะ” อวี้ซินลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาของนางกลับมีความกังวลที่ปิดไม่มิด ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากด้านนอกห้องโถง ประตูไม้ถูกกระแทกจนเปิดออก ร่างชายในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตาเดินตรงเข้ามา พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินตามหลังมาติดๆ ใบหน้าของนางเหมือนกับหลินอวี้ซินราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! หญิงสาวคนนั้นหยุดยืนอยู่หน้าอวี้ซิน นางคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเสียงของอวี้ซินราวกับถอดแบบกันมา “ยินดีด้วยนะคะ ‘อวี้ซิน’ น้องสาวที่น่าสงสาร... การรักษาของเจ้าในวันนี้ยอดเยี่ยมมาก แต่น่าเสียดายที่ท่านผู้เฒ่าคนนี้... ไม่ใช่คนเดียวที่กำลังจะตายในวันนี้” นางยกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ก่อนที่คนในห้องโถงทั้งหมดจะล้มพับลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน เหลือเพียงอวี้ซิน เย่เฟิง และสตรีปริศนาที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางห้องที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง! อวี้ซินกำมือแน่น รู้สึกได้ถึงกระแสลมปราณในตัวที่เริ่มปั่นป่วน นี่คือการปะทะครั้งแรกที่นางต้องเลือกว่าจะใช้ ‘วิชาแพทย์’ ช่วยชีวิตคน หรือใช้มันเพื่อ ‘ปลิดชีพ’ ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าให้สิ้นซาก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับเส้นทางแห่งโชคชะตาของอวี้ซินนะคะ!