สูตรยาพิฆาตโรคร้าย

"หากเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะทำให้เส้นลมปราณในกายเจ้าตีกลับจนกระอักเลือดตายในสามลมหายใจ!" เสียงของหลินอวี้ซินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาหุบเขาไร้ลักษณ์ ท่ามกลางความเงียบงันในกระท่อมมืดมิดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและสมุนไพรสด หลี่ชุ่ยเฟินที่กำลังเงื้อฝ่ามือหมายจะทำลายหม้อต้มยาของนางชะงักค้าง สายตาของหญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองไปยังปลายนิ้วของอวี้ซินที่มีเข็มสีเงินวาววับสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันสลัว "เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวคำขู่ของนังหมอเร่ร่อนเช่นเจ้าหรือ?" หลี่ชุ่ยเฟินแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นจังหวะที่ซ่อนความหวาดหวั่นไม่มิด "คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าเด็กคนนี้กำลังจะตายด้วยโรคระบาดที่รักษาไม่ได้ เจ้าพยายามจะยื้อชีวิตคนที่สวรรค์กำหนดให้ตายเพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงจอมปลอมของตัวเองงั้นหรือ?" อวี้ซินไม่ตอบโต้ นางเพียงตวัดสายตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดไปยังร่างเล็กที่นอนบิดเร่าอยู่บนแคร่ไม้ เสียงหอบหายใจของเด็กน้อยแผ่วเบาจนแทบขาดใจ นี่ไม่ใช่แค่โรคระบาดธรรมดา แต่มันคือพิษร้ายจากสมุนไพรที่ถูกดัดแปลงอย่างแยบคาย ซึ่งนางรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ไม่มีใครทำได้นอกจากผู้ที่มีความรู้ด้านพิษวิทยาชั้นสูง นางตัดสินใจแล้ว—วันนี้ นางจะไม่ใช้แค่ ‘วิชาแพทย์’ เพื่อรักษา แต่จะใช้มันเพื่อ ‘สั่งสอน’ คนที่ริอ่านเล่นกับชีวิตคน "เจ้าบอกว่านี่คือโรคระบาดที่ไม่มีทางรักษา... แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่าข้าคือใคร?" อวี้ซินก้าวเข้าไปหาหลี่ชุ่ยเฟินช้าๆ ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อ "ในเมื่อเจ้าปรารถนาจะเห็นข้าพังพินาศ ข้าก็จะให้เจ้าเห็นว่าการ ‘พลิกฟื้นชีวิต’ ในมือข้านั้นน่าหวาดกลัวเพียงใด" อวี้ซินสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เข็มเงินพุ่งเข้าสู่จุดชีพจรบนร่างของหลี่ชุ่ยเฟินอย่างแม่นยำดุจจับวาง ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้กรีดร้อง หลี่ชุ่ยเฟินก็พบว่าร่างกายของตนแข็งค้างขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "นั่งดูเสียให้ดี" อวี้ซินหันหลังกลับไปหาเตาต้มยา มือเรียวบางหยิบรากโสมพันปีที่ซ่อนอยู่ในมิติวิเศษออกมาสกัดสดๆ กระแสลมปราณในร่างของนางไหลเวียนผ่านปลายนิ้ว เข้าสู่ตัวยาเพื่อกระตุ้นอานุภาพที่หลับใหลอยู่ภายใน ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ โจวเย่เฟิงที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดของมุมห้อง พลันก้าวออกมา เขาไม่ได้มองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยความสงสาร แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยังอวี้ซินด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม เขาเห็นไอสีจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงสาว มันไม่ใช่แค่ความร้อนจากเตา แต่มันคือพลังปราณที่กำลังดึงเอาความบริสุทธิ์ของสมุนไพรมาหลอมรวมกับพลังชีวิตของคนไข้ "อวี้ซิน... เจ้ากำลังทำสิ่งที่เสี่ยงเกินไป" โจวเย่เฟิงกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย "หากไม่เสี่ยง ก็ไม่มีวันชนะพวกเหลือบไรที่กัดกินบ้านเมืองหรอกค่ะ" อวี้ซินตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหม้อต้ม "เตรียมน้ำสะอาดให้ข้า... แล้วปิดประตูเสีย วันนี้เราจะถอนรากถอนโคนคำสาปที่เรียกกันว่าโรคระบาดนี้ให้สิ้นซาก" อวี้ซินหยิบของเหลวสีมรกตที่ผ่านการสกัดด้วยปราณขึ้นมา บรรจงหยดลงในปากของเด็กน้อยที่กำลังจะสิ้นใจ ทันทีที่ยาหยดลงไป ร่างกายที่เคยซีดเผือดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ เส้นเลือดดำที่เคยปูดโปนตามแขนขาค่อยๆ เลือนหายไปราวกับถูกล้างด้วยน้ำฝนที่ตกลงมากลางทะเลทราย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เด็กน้อยจะสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง แล้วส่งเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่น หลี่ชุ่ยเฟินที่ถูกตรึงร่างอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง ความพ่ายแพ้ฉายชัดในแววตาที่สั่นระริก "เป็นไปไม่ได้... ยาของข้า... ยาพิษที่ข้าปรุงเองกับมือ... เจ้าลบล้างมันได้ยังไง!" "เพราะในวิชาแพทย์ของข้า ไม่เคยมีคำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’ สำหรับคนไข้" อวี้ซินเดินเข้าไปหาหลี่ชุ่ยเฟิน มือเรียวเชยคางอีกฝ่ายขึ้น "และสำหรับเจ้า... ผู้ที่ใช้ความรู้ไปในทางที่ผิด วันนี้ข้าจะมอบบทเรียนที่เจ้าจะไม่มีวันลืม" อวี้ซินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูหลี่ชุ่ยเฟิน เสียงของนางเบาแต่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีด "พิษที่เจ้าใช้... แท้จริงแล้วมันคือตำรับยาที่สูญหายไปของตระกูลข้า และข้ารู้ดีว่าเจ้าได้สูตรนี้มาจากใคร... คนผู้นั้นที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดของพรรคการเมืองที่เจ้าสังกัดอยู่" ดวงตาของหลี่ชุ่ยเฟินเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อความลับที่นางคิดว่าไม่มีใครรู้ถูกเปิดเผยกลางที่แจ้ง ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระท่อมไม้ที่ปิดสนิทพลันถูกกระแทกเปิดออกจนบานพับพังยับเยิน ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูไม่น่าไว้วางใจก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่เย็นเยือก เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนสนิทของศัตรูตัวฉกาจที่อวี้ซินเฝ้าระวังมาตลอด พร้อมกับปืนพกที่เล็งตรงมาที่ขมับของนางอย่างเลือดเย็น "ดูเหมือนว่าความลับของเจ้าจะยาวไปหน่อยนะ... แม่หมออวี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ