ครอบครัวที่เริ่มดีขึ้น

“หมายจับฆ่าคนตายโดยเจตนา? ท่านเจ้าหน้าที่ ท่านคงไม่ได้กำลังอ่านบทละครในโรงงิ้วให้พวกเราฟังอยู่หรอกนะเจ้าคะ” หลินอวี้ซินยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้านดินที่พังใกล้จะร่วงหล่น แผ่นหลังของนางเหยียดตรงดุจต้นไผ่ที่ต้านทานพายุ สายตาเรียบเฉยของนางจ้องมองชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีกากีสะอาดสะอ้านที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงหน้า ท่ามกลางชาวบ้านที่รุมล้อมด้วยความตื่นตระหนก ชายในเครื่องแบบแค่นยิ้ม มือที่สวมถุงมือหนังสีดำขยับหมายจับในมือให้เห็นชัดขึ้น “หมอหญิงหลิน กฎหมายไม่ได้มีไว้ให้ท่านถกเถียงเรื่องความสมเหตุสมผล พยานหลักฐานชี้ชัดว่าคนไข้ที่ท่านรักษาเมื่อสามวันก่อนเสียชีวิตจากยาพิษที่ท่านจ่ายให้” ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้าน โจวเย่เฟิงที่ยืนพิงเสาไม้ใกล้ๆ ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ไอสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเขา สายตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่ชายวัยกลางคนราวกับจะสับร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ หากอวี้ซินไม่ได้ยกมือขึ้นห้ามเขาไว้เบาๆ “ยาพิษหรือคะ?” อวี้ซินแค่นหัวเราะในลำคอ “ในเมื่อท่านกล่าวหาเช่นนั้น ข้าก็ขอถามหน่อยเถิด ท่านนำศพไปชันสูตรโดยผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชแล้วหรือยัง หรือท่านแค่ฟังคำบอกเล่าจากปากคนที่มีความแค้นส่วนตัวกับข้ากันแน่? ในยุคสมัยที่การรักษาคนสำคัญกว่าชีวิตเช่นนี้ การกล่าวหาหมอโดยไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ มันช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชเหลือเกิน” “เจ้า!” ชายในเครื่องแบบหน้าแดงก่ำ “อย่าได้ปากดี! ไปจับตัวนางมา!” จังหวะที่ลูกน้องสองคนก้าวเท้าเข้ามา โจวเย่เฟิงก็ขยับตัวราวกับเงาพายุ ร่างของเขากั้นขวางอยู่ตรงกลาง มือหนาคว้าข้อมือของหนึ่งในนั้นไว้แน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นเบาๆ “ใครที่คิดจะแตะต้องนาง... ลองคิดดูให้ดีก่อนว่าแขนข้างนั้นยังมีค่าพอจะใช้ทำงานต่อไหม” บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ อวี้ซินหันไปมองโจวเย่เฟิงด้วยแววตาซาบซึ้งใจ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ด้วยท่าทีเยือกเย็น “ท่านเจ้าหน้าที่ ถ้าท่านอยากได้ตัวข้าไปโรงพัก ข้าไปแน่นอน แต่ก่อนจะไป ข้าขอเวลาสิบนาทีเพื่อทำธุระสำคัญบางอย่าง... เพราะหากท่านจับตัวหมอที่ไม่มีความผิดไป แล้วปล่อยให้คนไข้ที่รอการรักษาในหมู่บ้านต้องตายไปจริงๆ ท่านนั่นแหละที่จะเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อกฎหมายของรัฐในข้อหาละเลยต่อชีวิตประชาชน” ความเด็ดขาดของนางทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับชะงัก ลังเลอยู่ชั่วอึดใจก่อนจะพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ อวี้ซินเดินกลับเข้าไปในบ้าน พลางครุ่นคิดในใจ *'หลี่ชุ่ยเฟิน... เจ้าช่างสรรหาวิธีมาเล่นงานข้าจริงๆ'* นางรีบคว้าพิมพ์เขียวที่วาดไว้คร่าวๆ สำหรับการสร้างบ้านใหม่ยื่นให้โจวเย่เฟิง “เย่เฟิง หากข้าไม่ได้กลับมาในเย็นนี้ ขอให้ท่านดำเนินงานตามแผนนี้ทันที เราต้องมีที่มั่นที่แข็งแรงกว่านี้ ไม่ใช่กระท่อมที่ใครจะพังเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้” “เจ้าต้องกลับมา” เสียงของเขาแหบพร่าแต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน “บ้านนี้ข้าจะสร้างให้เจ้าเอง แต่เจ้าต้องเป็นคนเลือกสีทาผนังด้วยตัวเองเท่านั้น” อวี้ซินยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบเข็มเงินชุดพิเศษใส่ไว้ในซองผ้าพันเอว ความลับในมิติวิเศษของนางคืออาวุธชิ้นสุดท้าย หากพวกเขาบีบบังคับนางจนเกินไป นางก็พร้อมที่จะใช้ความรู้ด้านพิษวิทยาที่เชี่ยวชาญกว่าใครสยบคนเหล่านั้นให้ราบคาบ เมื่อนางเดินออกมาจากตัวบ้านเพื่อมอบตัว ร่างเล็กก้าวผ่านฝูงชนไปอย่างองอาจ สายตาของนางปะทะเข้ากับหลี่ชุ่ยเฟินที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ไกลๆ อวี้ซินไม่ได้แสดงความโกรธแค้น แต่นางกลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ—รอยยิ้มที่ทำให้หลี่ชุ่ยเฟินรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เจ้าหน้าที่ดึงกุญแจมือออกมา แต่ในวินาทีที่โลหะเย็นเฉียบกำลังจะสัมผัสข้อมือของอวี้ซิน เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกคันใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวเข้ามาจอดหน้าหมู่บ้าน พร้อมกับชายในชุดเครื่องแบบระดับสูงกว่าที่ก้าวลงมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด “หยุดมือ!” เสียงตะโกนก้องทำเอาทุกคนหยุดชะงัก “ใครเป็นคนออกหมายจับหมอหญิงหลิน? รู้ตัวไหมว่ากำลังกระทำการละเมิดต่อคำสั่งเร่งด่วนของท่านประธานเขต!” ชายวัยกลางคนที่กำลังจับกุมอวี้ซินหน้าถอดสีทันที ขณะที่อวี้ซินยืนนิ่งดุจหินผา นางรู้ดีว่าแผนการที่นางวางไว้เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์เริ่มทำงานแล้ว แต่ทว่า... ชายในชุดเครื่องแบบคนใหม่ที่ก้าวเข้ามาหาเธอนั้น กลับไม่ใช่คนที่เธอคาดไว้ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยปริศนา พร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเธอในจังหวะที่ขยับเข้ามาใกล้ “หมอหญิงหลิน... ท่านถูกสั่งให้ไปรักษา ‘ใครบางคน’ ที่มีสถานะสูงส่งกว่าที่ท่านคิด หากท่านรักษาเขาไม่หาย... คุกที่ท่านกำลังจะเข้าไปน่ะ กลายเป็นวิมานไปเลยล่ะ” ความหวังที่จะได้กลับไปสร้างบ้านใหม่สั่นคลอนในทันที อวี้ซินเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนหน้าอกของชายคนนั้น มันไม่ใช่ตราของเจ้าหน้าที่รัฐธรรมดา แต่เป็นตราที่เชื่อมโยงกับอดีตที่นางไม่อาจหลีกหนีได้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมอหญิงอวี้ซินเสมอมานะคะ