วิชาแพทย์ประยุกต์

“หมากตาที่สิบเอ็ด... หมอหญิงผู้ทะลุผ่านมิติมา... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาแพทย์ของเจ้าจะช่วยชีวิตใครได้ หากเจ้าเองยังเอาตัวไม่รอดในคืนนี้?” เสียงกระซิบแหบพร่าดั่งปีศาจข้างหูยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท แม้ร่างของชายชุดดำจะหายไปในความมืดมิดของพงไพรหลังหมู่บ้านแล้ว แต่หลินอวี้ซินยังคงยืนนิ่ง มือเรียวสวยที่เพิ่งวางมีดผ่าตัดจำลองจากไม้ไผ่ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ สั่นระริกเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง ศัตรูในเงามืด... ช่างน่ารำคาญเสียจริง เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จดจ่ออยู่กับการคัดแยกสมุนไพรบนโต๊ะ ในยุคที่เครื่องไม้เครื่องมือทันสมัยเป็นเรื่องเพ้อฝัน การจะสกัดตัวยาให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุดด้วยวัตถุดิบขาดแคลนในยุค 70 คือโจทย์ที่ท้าทายที่สุดของหมออัจฉริยะอย่างเธอ อวี้ซินหยิบรากโสมป่าที่เพิ่งขุดได้จากมิติวิเศษออกมาวางเทียบกับ 'รากตังกุย' ที่หาได้ทั่วไปตามตลาดมืดในเมือง สองสิ่งนี้มีคุณสมบัติหยินหยางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากจะใช้รักษาอาการลมพิษเฉียบพลันของหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังลุกลามจนถึงแก่ชีวิต เธอต้อง 'ปรับปรุง' ตำรับยาโบราณ "สารสกัดจากใบหม่อนแทนเกล็ดมังกร... และใช้ความร้อนจากการต้มเมล็ดถั่วแทนการกลั่นไอระเหย" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพลังของการตัดสินใจ นิ้วเรียวตวัดผ่านอากาศอย่างชำนาญ การดัดแปลงสูตรยาโบราณมิใช่แค่การเปลี่ยนส่วนประกอบ แต่คือการทำความเข้าใจ 'เคมี' ของธรรมชาติในสภาพแวดล้อมที่จำกัด เธอหยิบถ้วยกระเบื้องดินเผาขึ้นมา เริ่มบดสมุนไพรอย่างเป็นจังหวะ เสียงครกไม้กระทบพื้นหินดังกังวานอยู่ในกระท่อมร้างที่เธอใช้เป็นห้องทดลองชั่วคราว จังหวะที่เธอกำลังหยดน้ำสกัดเข้มข้นลงไป กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่เหมือนสมุนไพรทั่วไปก็โชยออกมา มันหอมละมุนดุจดอกไม้ป่าแต่แฝงด้วยกลิ่นอายของโอสถทิพย์จากโลกเก่า "เจ้ากำลังทำอะไร?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นจากมุมมืด หลินอวี้ซินไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอรู้อยู่แล้วว่าเขามีตัวตนอยู่ที่นั่น โจวเย่เฟิงก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อทหารสีเขียวขี้ม้าของเขามีรอยเปื้อนฝุ่นดิน สายตาที่จ้องมองมายังเธอมีความซับซ้อนที่ยากจะอ่านออก "กำลังทำในสิ่งที่คนตาถึงเท่านั้นถึงจะเข้าใจค่ะ" อวี้ซินตอบโดยไม่หันไปมอง เธอใช้ไม้พายคนยาในถ้วยด้วยท่าทีสงบนิ่ง "คนของท่านหลี่ชุ่ยเฟินคงไม่อยู่เฉยแน่ หากฉันรักษาหัวหน้าหมู่บ้านได้สำเร็จ ตำแหน่งหมอประจำอนามัยคงไม่พ้นมือพวกหล่อนหรอก จริงไหมคะ?" โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเธอ เขาหยุดยืนห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่ขวดแก้วใบเล็กที่ใส่น้ำยาสีใสราวกับน้ำค้าง "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ การดัดแปลงยาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากหัวหน้าหมู่บ้านเป็นอะไรไป เจ้าจะกลายเป็นแพะรับบาปที่ถูกเนรเทศออกไปจากหมู่บ้านนี้ทันที" อวี้ซินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เธอหันกลับมาสบตากับเขา แววตาของเธอสว่างวาบดั่งประกายดาว "หมอที่ไม่กล้าเสี่ยงเพื่อผลลัพธ์ที่ดีกว่า ก็เป็นได้เพียงหมอปลายแถวค่ะท่านทหาร... และฉัน ไม่เคยเป็นหมอปลายแถว ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหน" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นใกล้ตัวกระท่อม พร้อมกับเสียงตะโกนที่คุ้นเคยของหลี่ชุ่ยเฟิน "ค้นให้ทั่ว! ฉันได้รับรายงานว่ามีคนลักลอบผลิตยาผิดกฎหมายอยู่ในกระท่อมร้างหลังนี้!" หัวใจของโจวเย่เฟิงเต้นรัวด้วยความกังวล แต่หลินอวี้ซินกลับหยิบขวดยาที่เสร็จสมบูรณ์ขึ้นมา แล้วยัดมันใส่มือของเขาด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าสายตาคนปกติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบขาด "รีบนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านทันที... ส่วนคนพวกนี้ ให้เป็นหน้าที่ของฉันที่จะจัดการ" ขณะที่ประตูไม้ถูกถีบพังเข้ามา หลินอวี้ซินหยิบเข็มเงินขึ้นมาถือไว้ในมือมั่น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ล่าที่พร้อมจะสั่งสอนผู้ที่บังอาจมารบกวนการรักษาของเธอ ทว่าเมื่อแสงไฟจากตะเกียงพายุส่องเข้ามากระทบใบหน้าของผู้บุกรุก เธอกลับต้องชะงักค้าง ไม่ใช่หลี่ชุ่ยเฟิน... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทางการที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างหวาดกลัว และเขากำลังถือหมายจับกุมตัวหมอหญิงข้อหา 'ฆ่าคนตายโดยเจตนา' นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นด้วยความตั้งใจเพื่อสร้างความบันเทิงและส่งมอบกำลังใจให้แก่รี้ดเดอร์ทุกท่านนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินค่ะ